Temsilci Genç 2024

Temsilci Genç 2024

Merhabalar,

görüşmeyeli nasılsınız?

Ben oldukça iyiyim. Geçtiğimiz günlerde hayatımın en güzel gezilerinden birinden döndüm ceplerim dolu şekilde. Evet, Kırklareli’nin 2024 Temsilci Genç’i seçildim.

Öncelikle süreçten bahsetmek istiyorum. Okul ve hayat telaşı ile o kadar kopmuştum ki faaliyetlerden, yaklaşık 3 ay önce bu canıma tak etmişti ve bir şeyler yapma isteği ile bu hareketsizliği bozmak istedim. Başvururken kabul alma beklentisiyle başvururuz malum ve bunun önünü açan şeylerden birisi ise geçmiş eylemlerimiz oluyor, benimki 2022’den beri durgundu, bunun tedirginliği ile beklentimi çok da yüksek tutmamaya çalışıyordum. Hatta neredeyse kabul almayacağımdan emin gibiydim. Ancak OECD’deki deneyimimin bana kattığı en etkili öğretilerden birisi önce denemekti; endişe içeren duygu ve düşüncelerimi ikinci plana atmayı Youthwise’a bir katkı sağlamaya uğraşırken iliklerime kadar öğrenmiştim. Bu yüzden kendime rağmen denemeye karar verdim.

Başvurdum, başvurdum, farklı alanlarda, farklı projelere, farklı yarışmalara başvurdum ve başvurdum ancak cevapsız kaldı. Bu süreçte beni en çok mutlu eden verilecek cevapları umursamayı bırakmış oluşumdu, tamamen denemeye ve devam etmeye odaklanmıştım çünkü. Gel gelelim moral de gerekiyor, bu yüzden kendime “olsun, yine de denedin" hediyesi bir çanta almaya karar verdim o ara.

Çantayı aldım, baktıkça tükenmeyen çabamdan ötürü kendimle gurur duyuyorum falan. Devam da ediyordum bu arada projeler aramaya. Sonra bir gün gençlik merkezindeki resim kursuma giderken bir telefon geldi. Alan kodundan hemen bir kalbim cız etti. Hatta alan kodunu geçelim, telefon çaldığı an anladım çünkü o saatte beni kimse aramazdı. Telefonda Kırklareli İl Müdürlüğü’nden bir hanım konuşuyordu.

-Efendim?

-Beyza Hanım ile mi görüşüyorum?

-Evet benim buyrun dinliyorum.

-Beyza Hanım Gençlik İl Müdürlüğü’nden arıyorum Temsilci Genç seçildiğinizin haberini vermek istedim.

…

O anki mutluluğum caddenin orasında kaldı, şu an bile hayal edemiyorum. Bu şekilde temsilci genç olmuştum. Ve biliyordum da kazanacağımı ancak yine de küçük ihtimalleri de büyütmüştüm, bir şey kazanıncaya dek.

Sonrası bir hayal gibi geldi ve geçti. Program beni Samsun’dan başlayarak Havza, Amasya, Sivas, Tokat ve Ankara illerini gezdirdi. Milli Mücadele şuurnu asıl merkezlerinde öğrenmekten ziyade üzerinde durmak istediğim başka bir husus daha var, önceliği buna vermek istiyorum.

Ben, bulunduğum çevrede “tuhaf" diye atfedilen o kişiyim. Konuştuğum konular ağır kaçar, başka detaylı bilen yoktur, tavırlarım ciddi bulunur, bakış açılarımız veya sohbetini etmek istediğimiz konularımız uyuşmaz vesaire. Programa katılmak için yola çıktığımda otobüste vücudumda kan yerine endişe akıyordu sanki. Benzer bir ortama düşeceğim, ciddiyetten ve kasıntılıktan geçilmeyecek, yine uyum sağlamak için değişmek zorunda kalacağım sanmıştım. Fakat programda bakanlık öyle bir seçim yapmış ki, uyandıktan 15 dakika sonrasında bile eğitim sistemleri ve nasıl geliştirilebileceği hakkında rahat rahat sohbet edebileceğim insanlar arasına düşmüştüm. Bir sonraki sabah gülmekten karın ağrıları, bir sonraki sabah Türk siyaseti ve bu, bu denge ile devam etti. Öyle bir uyumdan bahsediyorum ki, sanki yıllardır tanışıyormuşuz da henüz denk gelebilmişiz gibiydi. Ayaküstü edilen sohbetlerden tutun gülünen konulara kadar.

Bundan inanılmaz memnundum. Hemen her gün birbirinden başarılı insanlarla tanıştım. Programın en üst yaş sınırından birisi olarak, kendimden küçüklerden çok, çok şey öğrendim. Her gün yaklaşık 14 saat kadar gezip öğrenmeyi de üstüne eklersek, benim için hayatımın en verimli 10 günüydü. Ve son gün otelde kendime bir not yazmıştım, unutmuşum da geçen rastgele fark ettim;

“Başka yaşamlara şahit olmak, buna devam etmeliyim.”

1 sene öncesine kadar insanları tanımak istemeyişimden yakınıyordum çünkü bu sosyal bir alandaki kariyerinin başında olan birisi için bir engel teşkil eder bilirsiniz. Ancak bu gezide fark ettim ki ben insanları tanımaktan inanılmaz zevk alıyormuşum. Kendimde yeni özellikler keşfettikçe, zayıflıklarınınn üzerine gitmeyen insanları düşünüyorum. Kim bilir hangi konularda çok iyilerdir, çok seviyorlardır da bilmiyorlardır diye. Çünkü ben de her zaman böyle değildim anlayacağınız üzere. Hatta berbat uğraştım, hala da uğraşıyorum karakterimi geliştirmek için. Bu da çözüm odaklılığım sayesinde oluyor.

Tüm bunların beni ulaştırdığı bir fikirden de bahsetmek istiyorum. Daima negatifliklerle ve endişelerle boğuşan birisiydim önceden, bu eylemlerimi kısıtlıyordu. Ne zaman ki kendime değişmekten başka alternatif tanımadım ve bu öyle bir hırstı ki kendimi bile ezip geçtim, o zamandan beridir hep değişim geçiriyorum. Şimdiye kadar da çok şükür hep iyi yönde oldu. Bu yüzden belki de başarısızlığımızın sebebi, ona ihtimal bırakıyor oluşumuzdandır. Ne dersiniz? Belki de olaylara bakış açımız devam etmemizi sağlayan ana etkendir, koşulların uygunluğu veya şans durumu değil? Çünkü bence asla hazır hissetmeyeceğiz o adımı atmak için veya dünya durup bizim ışığımız parlasın diye uygun ortamı asla yaratmayacak. Ve bence bu işi eğlenceli kılan bir şey. Karar bizim, hayat bizim, iplerse bizim elimizde. Bir girişim her şeyi değiştirebilir veya aynı bırakabilir de.

Geziye geri dönelim. Uzun zaman önce bir şeyi sadece karşı taraftan beklemeyi bırakıp kendi katkıma da odaklanmaya başladığım için çok verimli geçti. Eksiklerimi fark ettim, güçlü yönlerimi keşfettim, hatalar yaptım, düzelttim. Özellikle kültürel yönden düşünce yapım tamamen değişti. İstanbul’u hep kültür başkenti olarak düşünüyordum. Bir çok uygarlığa ev sahipliği yapmış, eserler bırakılmış diye düşünerek. Fakat gittiğim illerde bu fikir tamamen değişti. Sivas’ta örneğin üç farklı devletin 3 farklı ve büyük eserleri birbirini ile komşuydu. Ankara, daha önce gezmeye gitmiştim fakat kültürel açıdan bakınca tahmin ettiğimden çok daha zengin çıktı. Her bir uygarlık bir öncesinin eserlerini kendi devleti için kullanmış, geliştirmiş. Bunlar yüzünden artık diğer devletlerden önce kendi ülkemi öğrenme isteği vücudumu ele geçirmeye başladı. Her şehri birbirinden zengin bir ülkede yaşıyorken bunu bilmemek çok yazık değil mi? Bu doğrultuda tarih alanına da ilgim olanın 2 katına çıktı. Türkiye’nin gelişimde bir katkı sağlamak isteyen bir genç olarak, tarihin tekerrür edişini de göz önünde bulundurarak köşe bucak bu ülkeyi öğrenmek istiyorum artık. Ve bu da bu program sayesinde oldu çünkü kendi bütçem ile Türkiye’nin ta öbür ucundaki şehirlerine keyfen gidebilmek mümkün değildi. Bu benim bir diğer büyük kazanımım oldu.

Sadece gezmeye ve öğretmeye de odaklanılmamıştı gezide. Bize olan ilgi hat safhadaydı. Küçük, büyük hediyeler verdiler, asla ve asla aç bırakmadılar. Hatta açlığa ihtimal dahi bırkamadılar. Hayatımda bu kadar tıka basa yediğim başka bir 10 gün daha olmamıştı, evet kurban bayramlarında bile. Ha tabi bunda hasta olmama ve her gün yaklaşık 14 saat dışarıda olma temposuna uyum sağlama çabası da var. Yine de bakım konusunda 1 kişinin dahi memnun olmadığını sanmıyorum.

Yine dönüp dolaşıp yeni edindiğim arkadaşlara gelmek istiyorum. 166 kişi ile 10 günde hem gezip hem tanışmak oldukça zordu fakat olduğu kadarına bakarsak ülkemin emin ellere teslim olacağına olan umudum arttı. Yalnız değildim ben, çevremin devamlı söylediği gibi hayal görmüyordum, kararlılığım ve davam boşuna değildi.

Biliyorum bir gün her birimiz bir noktada bu ülkeye katkı sağlayacağız. Bundan eminin hatta. Birimiz belki siyasette konuşacak, birimiz belki öğrencilerine umut olacak, birimiz belki devletine sahip çıkacak evlatlar yetiştirecek, birimiz belki resimlerinde vatandan bahsedecek, birimiz belki bayrağımızı kazıyacak göklere, birimiz belki başka ülkelerde bizi temsil edecek, birimiz belki bir yanlışa dur diyecek ancak olacak. Umutsuzluğa, yozlaşmaya, asimilasyona, liyakatsizliğe, düzensizliğe, adaletsizliğe ve ülkenin refahının önünde engel olarak görülen ne varsa hepsine kafa tutacağız biliyorum. Kimimiz yazıyor, kimimiz çiziyor, kimimiz konuşuyor, her alandayız ve iz bırakacağız biliyorum.

Pes etmeyi lügatımdan sildiğim ve gelişimeye bu kadar uğraştığım için kendime teşekkür ediyorum. Temsilcilik görevini yerine layıkıyla getireceğime inananlara ise ayrıca teşekkürlerimi sunuyorum. Bu sadece bir başlangıçtı. Hayat nereye götürür, birkaç yıl sonra nerelere sürüklenmiş olurum bilemiyorum. Ancak bildiğim bir şey varsa o da şanlı Türk tarihi ve liderleri ışığında vatanını geliştirmeyi ve ilerletmeyi dava edinmiş, yine bu vatanın evladı olduğumdur. Bu yüzden yürüdüğüm yolun adı değişse de hedefim daimidir.

Büyük konuşuyor gibi olabilirim, biliyorum. Ancak ne Fatih, ne Kanuni, ne Atatürk, ne de adını tarihe kazımış kazımamış hiçbir liderin küçük düşünmemi isteyeceğini de sanmıyorum.

Keşke bir daha şansım olsa ve bir daha seçilsem.

Yeni başvuracak arkadaşlara program boyunca yarınlar yokmuşçasına tanışmayı tavsiye ediyorum. Kendi lideriniz olun ve tamamen verim alma odaklı olun. Bolca geri bildirim alın. Eğlenin de öğrenin de. Oturun yeni, projeler konuşun, sorunları tartışın ve çözün. Anın tadını dibine kadar çıkarın lütfen ve beni gördüğünüzde konuşmaktan ya da herhangi bir platformda eklemekten çekinmeyin. ☺

Dediğim gibi;

Bu sadece bir başlangıçtı.

Bir sonraki yazıya dek,

kendinize iyi bakın.