Het mysterieuze Buurtvaderwezen van Veldhuizen

Beste lezer, laat me u meenemen in een verhaal waarvan het slot niet zeker is. Waarvan al jaren velen hun best doen om dit mysterie te ontrafelen. Waarvan men niet door heeft dat elke handeling nauwkeurig in de gaten wordt gehouden. Bent u degene die het mysterie van Veldhuizen zal oplossen?

Er was eens een wijk in het noorden van het groene en geurige Ede. Met een winkelcentrum, een publieksboerderij en een prachtig park waren deze mensen weltevreden. Spuitende fonteinen, prachtige rododendrons en genoeg speeltuinen voor elk kind om zijn hart aan op te halen. Toch, beste lezer, was er een ding dat steeds weer terug kwam: de overlast van vele jongeren. Jarenlang kwam dit negatief in de media en zat de gemeente met de handen in het haar. Hoe moest dit worden opgelost? En waar zat de grens? Velen journalisten beschreven Veldhuizen als volgt; crimineel en met geen enkele plek waar je rustig je gang kan gaan. Allochtonen die auto’s in de brand steken en onrustig zijn over hun woonplek. Een arme buurt voor sloebers waar je je niet veilig waant. Nee beste lezer, zoals u hoort, was Veldhuizen volgens deze typische journalisten niet de place to be.

Maar laat mij u zeggen, beste lezer, dat er ook een ander wezen was dat steeds weer terugkeerde in de mediawereld van alledag: een zogenaamd Buurtvaderwezen die het tegendeel bewees, maar waar weinig tot geen artikelen over te vinden zijn. Het wezen zou zorgen voor rust, ruimte, vrede, en jongeren die rustig kunnen chillen met het gevoel dat er iemand over ze waakt.

En zo, beste lezer, trek ik u dieper dit mooie verhaal in, van het mysterieuze ‘Buurtvaderwezen’. Niet donker of licht, niet groot of klein, geen popo (straattaal: politie) die deze te pakken krijgt of een instantie die dit wezen kan ontrafelen.

Het was op een normale woensdagmiddag in de maand mei, voor de specifieke lezers onder ons. Een dapper groepje journalistiekstudenten waagden zich in de wijken van het gevreesde Veldhuizen. Zwembad de Peppel, het Proosdijpark en natuurlijk winkelcentrum Bellestein, overal waagden zij zich en kwamen ze in contact met verschillende mensen. Hun grote vraag luidde: hoe komt het toch dat er meer rust is ontstaan in het aflopen jaar? De een sprak met een sociaal medewerker van het platform Kansrijk: “Er is veel meer samenwerking gekomen tussen de gemeente en organisaties. Maar ik zal je eerlijk zeggen, eigenlijk zijn het vaders van de jongeren zelf die alles goed laten lopen.” Een andere journalist uit het groepje informeerde bij de winkeliers: “Jazeker, de buurtvader natuurlijk!”, riep de bloemiste van winkel De Flamingo. Gefluister in de steegjes van Bellestein, afkomstig van een paar jongeren met fatbikes, deden de journalisten opkijken: “wij voelen ons veilig met een buurtvader in de buurt”, vertrouwde de dapperste van de jongeren hun toe. Een wezen die een oogje in het zeil houdt, dit zou een knaller van een verhaal worden! Maar hoe meer mensen zij durfden te spreken, zowel met camera als met microfoon, van allen kregen ze alleen een vageomschrijving van het Buurtvaderwezen. Een mevrouw uit de Lunenburg kwam op hun af. “Ik hoorde dat het een groot harig monster is die elke nacht rondsluipt in het Proosdijpark…”

“Helemaal niet!” viel haar buurvrouw haar in de rede. “Wat een fantasieën houdt u erop na! Iemand vertelde mij dat het een oud verhaal is die al eeuwenlang van mond tot mond wordt overgedragen aan de families in Veldhuizen, voor degene met echte Veldhuizerroots.”

Anderen Veldhuizers wilden er niets van weten en keken elkaar geheimzinnig aan.

Omgeving van het Buurtvaderwezen (Bron: Sylvia Trimp)

Beste lezer, zoals u al begrijpt, hoe dieper de vijf groeven in de wijk Veldhuizen, hoe mysterieuzer en verder weg het wezen van hun af kwam te staan.

Op een typische woensdagmiddag, bij een redactievergadering wisten ze het alle vijf niet meer. “Pfoe, wat als er geen buurtvader is?” noemde er een. “Jaa daag, daarvoor spreken toch teveel mensen over dit wezen?” zei een ander. Een stilte vulde de zaal en ieder staarde voor zich uit. “Wat als we het dan maar zo laten? En het mysterie van het Buurtvaderwezen gewoon in de fantasie van de buurtbewoners houden?” opperde een van hun na een tijdje. Geen van allen voelden zich goed om zich zo’n scoop te laten ontglippen. Toch zat er niets anders op, en diep in hun hart wisten ze dat alle vijf. De dappere studenten besloten om zich te richten op het positieve beeld wat hun was ontvouwen van de rust en vooruitgang die de burgers hun voorhielden.

Totdat er in de week voor de presentaties een briefje bij de redactie belandde. Zenuwachtig lazen zij wat het witte vod voor boodschap bevatte. “Om het Buurtvaderwezen te spotten, zullen jullie moeten deelnemen aan de Streetleague.” Met grote ogen keken de redactieleden elkaar aan. Wat moest dit nou weer voorstellen?

Mijn beste lezer, tot zover heeft u het al volgehouden in dit verhaal. Bent u klaar voor de grote beslissing die de redactie moest maken? Die vrijdagavond verzamelden de vijf zich bij voetbalkooi de Essenburg waar alle legendarische wedstrijden werden uitgespeeld. Jongeren in sportkleren keken hun verbaasd aan totdat de wedstrijd al snel kon beginnen. Een voetbal die snel heen en weer werd gespeeld en wat uitliep op een spannende wedstrijd, maar hoe de journalisten ook keken en keken, geen van hun zag iets verdachts gebeuren. Opeens brak er een gevecht uit tussen de aanvoerders van de teams. Een flits en een klap en voordat iemand het kon beseffen was daar een groot licht. Met diep ontzag keerden de jongeren zich om en was het gevecht snel over. De redactieleden snelden naar het fenomeen toe waar net nog het licht te zien was. Een paar flitsen en het wezen was al verdwenen voordat een van hun ook maar iets kon vragen over de bijzondere avond. “Wat we hier hebben gezien, kunnen we nooit publiceren,” waarbij ook de anderen elkaar verzekerden er nooit meer iets over te zeggen. Beste lezer, zoals u begrijpt zou geen van de vijf redactieleden ooit nog zichzelf worden.

Het Buurtvaderwezen kwam daardoor op de achtergrond terecht, maar geen van de vijf zou ooit vergeten wat hier was gebeurd en hoe het wezen indruk had gemaakt op ieder van de vijf. Nu kon elke Veldhuizer zich met een gerust hart te rusten leggen en was de wijk een voorbeeld voor velen.

Wie weet wat deze joviale burgerwezen inhoudt? Misschien weet u het wel beste lezer?

De instanties? Die weten helemaal niet wat dit wezen ‘de buurtvader’ is.

Voor de gemeente? Een opluchting en oplossing om rust te bieden op plekken waar de gemeente zelf niet komt.

Voor de politie? Een fijne samenwerking om samen tot een oplossing te komen.

Voor de organisaties? Een vriend om op te bouwen en samen mee verder te gaan.

Voor de jongeren? Vooral voor de jongeren! Een trouw familielid die graag een oogje in het zeil houdt en situaties niet langer laat escaleren.

Beste lezer, voordat ik verder reis om dit mooie verhaal te delen via de radio, wil ik graag dat u iets in die oren van u knoopt en op uw hart schrijft. Onrust is zeker niet wat de buurt Veldhuizen in de dagen van tegenwoordig typeert. Jongerenoverlast komt overal voor, net zoveel als in Veldhuizen. Laten we niet langer zo negatief doen, maar kijken naar de helden onder ons. Want deze buurtvaders zijn het grote voorbeeld voor uw eigen buurt. Wie is er in uw buurt een held?

En de vijf journalisten? Die leefden nog lang en zeker gelukkig in hun journalistieke studie…

Geschreven door: Sylvia Trimp WaarhEDEn