Eskisi Gibi Değil

Hayatı yaşanabilir kılan anlardan birini düşünün. Hiç bitmeyeceğini sandığınız o günleri… Ardından, ertesi sabah bambaşka bir gerçekliğe uyandığınız ilk anı. Bir de daha yaşarken biteceğini bildiğiniz; bu yüzden aynı anda hem mutluluğu hem de hüznü taşıdığınız o anları.

Yıllarca hangisinin daha çok acı verdiğini düşündüm. Eskiden, hiç bitmeyeceğine inandığım anların ardından gelen boşluğun daha ağır olduğuna inanırdım. Büyüdükçe anladım ki en büyük hüzün, sonunu bile bile yaşamaya devam ettiğin anlarmış. İçin yavaş yavaş dağılırken, sırf o an biraz daha sürsün diye gülümsemeye devam etmek zorunda kaldığın o anlar…

Geçmişin silüeti günlere sızarken, şimdinin gölgesinde yaşamaya mecbur olmakmış büyümek. Geleceğin ise yalnızca yankısını duyarak yoluna devam etmekmiş yaşamak.

Tüm bu döngünün acı veren düzenini seyrederken en çok ne hissettiğime karar veremiyorum. Bazen parça parça yok olmak, bir anda dağılmaktan daha kolay geliyor. Yine de bir şekilde doğruluyor, yığılan benliklerimi tek tek topluyorum. Her parçayı yerine koymaya çalıştıkça, eğri büğrü duran yaşanmışlıklar eksik de olsa yeniden bir bütüne benziyor.

Ama biliyorum; bazen tek bir darbe, güçlükle bir araya getirdiğin her şeyi, eskisinden de daha büyük bir sessizlikle tuz buz edebiliyor.

Bazı kırıkların sesi hiç dinmiyor. İnsan yalnızca onlarla yaşamayı öğreniyor. Sonradan fark ediyorum ki, topladığım parçalar aslında hiçbir zaman eskisi olmuyor. Artık ben de eskisi gibi değilim. Yine kırılacağım. Ama her kırılışın ardından beni yeniden ayağa kaldıracak ellerin yine bana ait olduğunu biliyorum.