41. ve 42. Günler/100 Keyifli Gün

Medium’un azizliğine uğradım. 24 saatte 2 tane yayınlayabiliyormuşum. Yarın da 2 tane yayınlayıp sonrasını günü gününe yazmaya karar verdim. Zaten zar zor geldim ve bir şeyler akıtmaya başladım bir de yanlış mecra seçimim yüzüme vurdu şu an. İnsanlar görsün ve okusun diye yazılan bir yerde yalnızca kendime yazıyor olmak da işin başka bir boyutu. 41. gün boyu neredeyse ev işiyle meşguldüm. Dışarıya çıkmadım. Çamaşır, dolaplar, bulaşıklar ve ömür tüketen daha bir sürü detay. Akşama kadar bir şekilde bunlarla vakit geçirdikten sonra annemlerle vakit geçirmek için teyzemlere geçtim. Trafikte sakindim şaşılası bir şekilde. Ev bakmak hala içimi bayıyor. Biraz ev baktım. Eski ve geniş olanlarla dar ve yeni olanların arasındaki bir yerlerdeki evlere ihtiyacım var ama onlar yoklar. Uzun bir akşamdı: yemekler, sohbetler, çocuklarla oyunlar… Eve gelirken arabada yüksek ses müzikle regüle oldum çok iyi geldi.

42. gün cuma. Bugün biraz yorgun uyandım, belki klima etkisidir belki hamilelik. Çabuk yorulmaya başladım artık. Yavaş bir sabah geçirdim. Aklıma eski terapistim geldi adını yazdım ve yazar yazmaz bir profil çıktı. Eskiden baktığımda görmediğim bir profildi bu ve herkese açıktı. Epey inceledim, okudum. Sonra kahvemi içerken bakarım diye erteledim o hazzı ve bir daha da bakmadım. Sanırım rahatsız da eden bir yanı vardı. Uzaklaştım.

Bugün bikinilerimi deneyeceğim ve bakacağım neredeyse 30 haftalık gebe bedenime oluyorlar mı diye.

Annemin aldığı bayram hediyesini koyduğu poşet. Evde unutmuşum ve içine sevdiğim ekmeği koyup getirmiş. Bugünün bakması güzel keyfi.

Biraz kurtlarla koşan kadınlar okudum. Mavi sakal hikayesine yeniden bakıp analizlere göz gezdirdim. Sanki daha önce hiç okumamışım gibi hissettirdi. Buna bozuldum. Nereye gidiyor bu okuduklarım? Kahvemi içtim yanında, 8 grama 110. Göz kararı desem de değil. Tadı güzeldi. Bardak yaz esintili. Tam benlik.