Bir Buluta Gülümserken

The Mirror 1975

Tanımadığım bir kalemle yazıyorum.

Ucu yumuşacık, dili nazikçe kıvrak.

Gerçekten tanımadığım bir kalem. Mecazlı olsun diye söylemiyorum.

Mecazlı olsun diye ayrılık, terk ediyoruz birbirimizi. Diğer türlü yeni anlamlara gebe kalamaz yalnızlığımız.

Bulutları izlerken ağladım.

Bir şiirdi tutturdum, esas bu yüzden ağladım.

Bir resme bakıyordum, bir resmi seziyordum.

Özlüyordum ve o sıra güldüm.

Kıtır ekmek gibi, küp küp doğranıp tereyağında kavrulmuşum gibi güldüm.

Esas bakış açımda kavruluyordum ben.

Bir hikâye yazmak istiyordum ucu yanık bir şiir yerine.

Kafiyeler üzerime gelip boğazımda düğümleniyordu.

Markette çalışan ablaya şiirli konuşasım geliyordu.

Babam şiir, annem şiir.

El oğlu çoktan şiire kaptırmıştı gözlerini.

Oğuz Atay bitiriyordu beni şu sıralar, canımı sıkıyordu.

Anlaşamıyorduk.

Çünkü iyi anlıyorduk birbirimizi.

Tezatlıklarımızda öpüşürken buluyorduk hep kendimizi.

Hayır, Oğuz Atay değil…

Her neyse, her kimse onunla çıkmak istiyordum bahçeye.

Yapamıyordum.

Komik kaçıyordu bir şaire, kavuşmak.

Keşke unutsaydım da…

Gülseydim.

Gülümsetilseydim aniden.

Bir dosta bakarken bir elmayı sezmeseydim.

Keşke gerçek olsaydı çocukça iç çekişlerin altındaki hayal.

Bu bulut ben miyim?

Beyazlar içinde bir gri kümecik.

Ferahladığımı hissettim.

Şimdi sana bir rüzgâr göndereceğim.

Mecaz değil.

Sevgimden hatıra.

-h