Bana Ait Bir Hayat

Hayatımda bazı kararlarımı verirken insanların fikrini sordum.. Dinledim.. Düşündüm.. Hatta bazen hak verdim.

Ama günün sonunda bu hayat benimdi hala da benim.

Sabahları benim gözlerim açılıyordu. Gece yastığa başımı ben koyuyordum. Seçimlerimin sonucunu da ben yaşıyordum.

Bu yüzden bazı yolları tek başıma yürümek zorundaydım.

Ailem beni korumaya çalıştı. Ben hata yapmadan öğretmeye, düşmeden kaldırmaya çalıştılar.

Bugün büyüdükçe onları daha iyi anlıyorum.

Çünkü sevgi bazen korumak ister.

Ama hayatın bazı dersleri uzaktan öğrenilmiyor.

Bazen düşmek gerekir.

Yere nasıl basacağını öğrenmek için. Neyin sana ait olduğunu anlamak için. Ne kadar güçlü olduğunu görmek için.

İnsanlar yıllarca aynı soruyu soruyor:

“Ya düşersen?”

Benim aklımda ise hep başka bir soru vardı:

Peki ya uçarsam?

Belki de hayat, sürekli düşme ihtimalini hesaplayanlarla değil, kanatlarını denemeye cesaret edenlerle değişiyordur.

Yanıldığım zamanlar oldu. Kaybettiğim zamanlar da.

Ama kazandığım her şey benimdi.

Çünkü başkasının çizdiği yolu değil, kendi yolumu yürüdüm.

Bazen delirdi insanlar neden onlara ağlamadım diye..

Ve dönüp baktığımda, kusursuz bir hayat görmüyorum.

Ama bana ait bir hayat görüyorum.

Ve galiba en güzeli de bu.

My Way — Frank Sinatra eşliğinde yazıldı. Regrets? I’ve had a few..