istanbul da 2 ay

İstanbul çok kalabalık ve bu şehirde tek ben varım ama ben kendimde değilim. yalnızlığımla barışığım ama bazen bu çok tatsız oluyor, yoruluyorum hep güçlü durmaktan, bazen birin benim elimi tutup yardım edip yalnız olmadığımı göstermesini istiyorum. ama öyle pat diye olmuyor. bulacağım da muhafaza.. insanlar gelir geçer. hiç bir insan kalıcı değildir, hiç bir insan temiz değildir, biz sadece görmek istediğimiz şekilde görürüz. bugün bina da arkadaşlarla bira içerken gerçekten YALNIZ olduğumu hissetim, acaba kendimi mi soyutladım yoksa öyle mi hissediyorum. çözemedim daha….. bir gün umarım çözerim