Baharın Kışı Anımsatan Edası.

Bahar kışı anımsatan halleriyle var, baharın kışı anımsatan edası birbirini umut etmek adeta. Sanki ondan önce olan o seyreklik, kuraklık ve soğuğu unutmaması için bu sefer çiçeklerle, güneşle ve sıcaklıkla var ediyor. Birbirini tamamlıyor.

Sürekli yürüdüğüm yolda bu geçişe tanık olmak bana hep bunu düşündürür. Bir zaman sadece dal olan ağaçlar artık çiçek açmıştır, yol kenarları soğuk ve çıplak iken artık yeşil ve sıcaktır. Birbirini umut etmek, hayatın ne kadar da değişken olabileceğinin bir göstergesi gibi gelir hep. Kurak günler kadar verimli günlerin de olacağı ve bu döngünün hep böyle olacağını, yegâne tek bir düzlemde yaşanmayacağını kanıtlı gösterir gibi. Alay etmez, sadece o gerçekliği verir. Bir zamanlardan diğer zamanlara ve bu sürer gider yaşadığın müddetçe.

Yorulduğun, kaygılandığın, sinirlendiğin her ne varsa bir günde değil ama bir döngüde kaybolur. Sonra yeniden gelir. Artık alışırsın, seversin hatta — kış mevsimi en sevdiğim olmuştur benim- ne giyeceğini bilirsin çünkü karşılaşacağın şeyi tanımış olursun. Korkutucu gelmez bu sefer aşina olduğun durum haline gelir. Şaşırtmaz da seni, o döngüyü sevmeye başlarsın. Merak edersin bu sefer hangi günde ilk çiçek açar veya ne zaman ilk yaprak dökülür diye.

Hayat, kötü günlerin ve iyi günlerin yansıması gibi. Baharın kışı kovalaması ya da tam tersi gibi. Bir kere var olduğumuz ve o ‘var oluşta’ nasıl yaşamayı seçtiğimiz kadar.

Ben baharı da kışı da seviyorum. Açacak olan ilk çiçeğin heyecanını da yaşıyorum düşecek olan yaprağın merakını da. Ben hayata bir kere geliyorum, hem baharı hem kışı yaşamaya, var olmaya ve her şeyi anımsatan bu hayatın, birbirini umut etme döngüsünde var olmaya.