Ulusa Son Sesleniş-Salvador Allende

Dostlarım,

Bu, size seslenmek için son fırsatım olacak. Hava Kuvvetleri, Radio Portales ve Radio Corporación kulelerini bombaladı.

Sözlerimde acı değil, hayal kırıklığı var. Bunlar, yeminlerine ihanet edenler için ahlaki bir ceza olsun: Şili askerleri, başkomutanlar, kendini Donanma Komutanı ilan eden Amiral Merino ve daha dün hükümete sadakat ve bağlılık yemini eden, kendini Karabineros [ulusal polis] Şefi ilan eden aşağılık general Mendoza.

Bu gerçekler karşısında, bana geriye kalan tek şey işçilere şunu söylemek: İstifa etmeyeceğim!

Tarihi bir geçiş döneminde, halka olan sadakatimin bedelini hayatımla ödeyeceğim. Ve onlara şunu söylüyorum: Binlerce Şililinin vicdanına ektiğimiz tohumun sonsuza dek kuruyup yok olmayacağından eminim.

Onlar güçlü ve bizi egemenlikleri altına alabilirler, ancak toplumsal süreçler ne suçla ne de güçle durdurulabilir. Tarih bizimdir ve tarihi halk yazar.

Ülkemin işçileri: Her zaman gösterdiğiniz sadakat, adalet için büyük özlemlerin sadece bir tercümanı olan, Anayasa’ya ve yasalara saygı göstereceğine söz veren ve bunu yerine getiren bir adama duyduğunuz güven için size teşekkür etmek istiyorum. Bu kesin anda, size hitap edebileceğim son anda, bu derslerden yararlanmanızı diliyorum: yabancı sermaye, emperyalizm ve gericilik, Silahlı Kuvvetlerin geleneklerini bozduğu bir ortam yarattı; bu gelenekler General Schneider tarafından öğretilmiş ve Komutan Araya tarafından yeniden teyit edilmişti. Onlar, bugün evlerinde, yabancı yardımla iktidarı geri alıp kârlarını ve ayrıcalıklarını savunmaya devam etmeyi umut eden aynı sosyal kesimin kurbanlarıdır.

Her şeyden önce, ülkemizin mütevazı kadınlarına, bize inanan köylü kadınlara, daha çok çalışan işçilere, çocuklarımız için endişelendiğimizi bilen annelere sesleniyorum. Şili’nin profesyonellerine, vatansever profesyonellere, günler önce profesyonel derneklerin, kapitalist toplumun azınlığa sağladığı avantajları savunan sınıf temelli derneklerin desteklediği isyana karşı çalışmaya devam edenlere sesleniyorum.

Gençlere sesleniyorum, şarkı söyleyip bize neşe ve mücadele ruhu verenlere. Şili’nin erkeklerine, işçilere, çiftçilere, entelektüellere, zulüm görecek olanlara sesleniyorum, çünkü ülkemizde faşizm saatlerdir varlığını sürdürüyor — terörist saldırılarla, köprüleri havaya uçurarak, demiryolu raylarını keserek, petrol ve gaz boru hatlarını tahrip ederek, onları korumakla yükümlü olanların sessizliği karşısında. Onlar bu görevi üstlenmişlerdi. Tarih onları yargılayacak.

Elbette Radio Magallanes susturulacak ve sesimin sakin metal enstrümanı artık size ulaşmayacak. Önemli değil. Siz onu duymaya devam edeceksiniz. Ben her zaman yanınızda olacağım. En azından benim hatıram, [duyulmaz] işçilere sadık, onurlu bir adamın hatırası olacak.

Halk kendini savunmalı, ama kendini feda etmemeli. Halk yok edilmesine veya kurşun yağmuruna tutulmasına izin vermemeli, ama aşağılanmasına da izin vermemeli.

Ülkemin işçileri, Şili’ye ve kaderine inancım tam. Başkaları, ihanetin galip gelmeye çalıştığı bu karanlık ve acı anı aşacak. Er ya da geç, özgür insanların daha iyi bir toplum inşa etmek için yürüyeceği büyük caddelerin yeniden açılacağını bilerek ilerleyin.

Çok yaşa Şili! Çok yaşa halk! Çok yaşa işçiler!

Bunlar benim son sözlerim ve fedakarlığımın boşuna olmayacağından eminim, en azından ağır suçları, korkaklığı ve ihaneti cezalandıracak ahlaki bir ders olacağından eminim.

Santiago de Chile, 11 Eylül 1973