Spotify’dan Romaya: Proserpina’nın İzinde

Yıllar yıllar önce yolları aynı şirkette kesişen iki kişi birbirlerine tutuldu.

Henüz sevgili bile sayılmayacakları ama flört ettikleri günlerdeydi. O zamanlar Spotify’ın “arkadaşın ne dinliyor” özelliği çok popülerdi. Birbirlerinin dinledikleri şarkıları takip eder, yeni keşifler yapar, aslında fark etmeden birbirlerinin dünyalarını tanımaya çalışırlardı.

Bir gün esas oğlanın dinlediği bir şarkı dikkatini çekti kızın: Tersivel — Proserpina.

Garip, gizemli, biraz hüzünlü tınıları vardı. Belli ki bir hikâye anlatıyordu.

Akşam iş çıkışı sahilde oturdular. Deniz karşılarında, oğlan Proserpina’nın hikâyesini anlattı.

Her şey, tarım ve bereket tanrıçası Ceres’in dünyalar güzeli kızı Proserpina’nın bir bahar günü kırlarda neşeyle çiçek toplamasıyla başlıyordu. Proserpina genç, özgür ve hayat doluydu; gittiği yere baharı da beraberinde getiriyordu. Ancak onun güzelliği yeraltı dünyasının tanrısı Hades’in (Roma mitolojisindeki adıyla Pluto’nun) gözünden kaçmamıştı. Pluto onu görür görmez âşık olmuş ve yeraltı dünyasına kaçırmıştı.

Kızının kaybolduğunu öğrenen Ceres dünyayı dolaşarak onu aramaya başladı. Acısı o kadar büyüktü ki toprağa bereket vermeyi bıraktı. Tarlalar kurudu, çiçekler soldu, ağaçlar meyve vermedi. Dünya yavaş yavaş kışa gömüldü.

Sonunda tanrılar araya girdi ve bir anlaşma yapıldı. Proserpina yılın bir bölümünü annesiyle yeryüzünde, kalan bölümünü ise Pluto ile yeraltı dünyasında geçirecekti. Her yeryüzüne döndüğünde Ceres’in sevinciyle doğa yeniden canlanıyor, çiçekler açıyor, ağaçlar yeşeriyor ve bahar geliyordu. Yeraltına döndüğünde ise annesinin özlemiyle dünya yeniden sonbahara ve kışa bürünüyordu.

Sonra laf arasında Roma’dan bahsetti oğlan.

Çünkü bu hikâyenin dünyanın en etkileyici yorumlarından biri, Roma’daki Borghese Galerisi’nde bulunan Gian Lorenzo Bernini’nin ünlü heykeliydi. O kadar gerçekçiydi ki mermer değil de canlı insan bedenleri gibi görünüyordu. Bir gün gidip görmek istiyordu.

Bu fikir o kadar hoşuna gitmişti ki kızın…

Birkaç ay sonra oğlanın doğum gününde ona Borghese Galerisi için giriş bileti hediye etti.

Üstelik tarihi özellikle seçmişti.

Nisan ayını.

Tam da Proserpina’nın yeryüzüne dönüşünü, baharın gelişini simgeleyen günleri…

Hayalleri birlikte Roma’ya gitmek ve Proserpina’yı kendi gözleriyle görmekti.

Sonra pandemi geldi.

Seyahatler iptal oldu.

Biletler kullanılamadı.

Hayat başka yönlere aktı.

Ama hikâye bitmedi.

Oğlanla kız evlendiler.

Birlikte yeni şehirler, yeni ülkeler, yeni hikâyeler keşfettiler.

Ve yıllar sonra, her şeyin başladığı noktaya geri dönme fırsatı buldular.

Roma’ya.

Borghese Galerisi’ne.

Ve sonunda Proserpina’nın karşısına çıktılar.

Fotoğraflarda görüldüğünden çok daha etkileyiciydi.

Mermerin sertliği tamamen kaybolmuş gibiydi. Pluto’nun parmaklarının Proserpina’nın tenine gömülüşü, yüzlerindeki ifade, hareketin canlılığı…

Sanki karşılarında bir heykel değil de hikâyenin kendisi duruyordu.

Belki de hayatlarında gördükleri en etkileyici sanat eseriydi.

Belki de yalnızca bir sanat eseri değildi.

Bir Spotify şarkısından başlayan bir sohbetin, bir sahil akşamının, yarım kalan bir planın ve yıllar sonra gerçekleşen bir hayalin somut hâliydi.

Belki de aşklarının başlangıcına açılan bir kapıydı.

Yıllar önce sahilde dinledikleri hikâye, Roma’da mermerin içinde onları bekliyordu.

Hikâyenin sonuna geldik mi?

Hayır.

Aslında belki de en güzel kısmı bu.

Çünkü Proserpina’nın hikâyesi tamamlandı.

Ama bizimki hâlâ devam ediyor.❤️❤️