Ophelia’nın Suda Yankısı

Ophelia, bir bahar sabahı kadar kırılgan, bir sonbahar yaprağı kadar savruktur. Onu hatırladığımızda, aklımıza hep çiçekler gelir. Çünkü o, çiçeklerin dilinden konuşur. Her menekşe bir masumiyet, her biberiye bir hatıra, her papatya ise söylenememiş bir gerçeğin gölgesidir.

Hamlet’in gözlerinde bir yangın, babasının sözlerinde bir zincir taşır üzerinde. Dünyanın gürültüsünde kaybolmuş bir fısıltı gibidir. Ne tam bir sevgili, ne tam bir evlat, ne de özgür bir kadın… Hep başkalarının hikâyesinde bir yan cümle olarak kalır. Oysa ruhu, kendi suskunluğunun en derin dizelerinden oluşur.

Deliliğiyle alay edilmiştir. Ama deliliğin içinde gizlenen, çoğu zaman aklın en çıplak hakikatidir. Çiçekler dağıtırken aslında dünyanın adaletsizliğini paylaştırıyordur. Fakat onu anlamak yerine “deli” demek kolay gelmiştir herkese.

Ve sonunda suya bırakır kendini. Suyun serin kucağı, hiçbir emir vermez ona, hiçbir kimlik yüklemez. Yalnızca kabul eder, yalnızca sarar. Ophelia, suyun yüzeyinde bir şarkı gibi kaybolur.

Onun ölümü bir bitiş değildir. Daha çok bir yankıdır: Kadının sesi susturulduğunda evrenin sessizliği ağırlaşır. Bizse hâlâ o yankının altında kalır, onun sessizliğinde kendi zamanımızın çığlıklarını duyarız.