Dürüstlüğün Hafifliği, Yalanın Ağırlığı

Dürüstlüğün Hafifliği, Yalanın Ağırlığı

Yalan, ilk bakışta insanın işini kolaylaştırır gibi görünür. İnsan o an için kurtulduğunu zanneder; bir sözle durumu toparladığını, sıkıntıyı savuşturduğunu düşünür. Oysa fark etmez ki o an attığı adım, aslında iç dünyasında açılan bir çatlağın başlangıcıdır. ​Yalan, insandan yavaş yavaş bir şeyler alır. En başta iç huzurunu alır. Çünkü insan, söylediğiyle bildiği arasındaki farkı taşımak zorunda kalır. Bu fark görünmez ama hissedilir. İşte o yüzden yalan söyleyen insanın içinde tarif edemediği bir gerginlik oluşur. Kimse görmez ama o hisseder; bir ağırlık gibi göğsünün üzerinde durur. ​Sonra yalan, insanın rahatlığını alır. İnsan söylediğini hatırlamak zorunda kalır. Aynı şeyi tekrar ederken düşünmek zorunda kalır. Birine başka, diğerine başka konuşmuşsa toparlamak zorunda kalır. Yani yalan kolaylık değil, sürekli bir zihinsel yorgunluktur. ​Ama asıl büyük kayıp dışarıda başlar… Yalan, insanın değerini alır. Bir insana karşı duyulan sevgi sadece "iyi olmasıyla" oluşmaz; güvenle oluşur. Ve güven bir kere sarsıldığında, en güçlü sevgi bile buna dayanamaz. ​Yalanı çok olan bir insan, farkında olmadan şunları kaybeder:

• ​Ona olan güven azalır.
• ​Söyledikleri sorgulanır.
• ​Davranışları şüpheyle izlenir. ​Artık insanlar onun sözünü değil, niyetini tartmaya başlar. Ve bu, bir insanın yaşayabileceği en ağır kayıplardan biridir. ​Daha da acısı şudur: İnsan ne kadar iyi olursa olsun, eğer yalanı varsa o iyilik görünmez hale gelir. Çünkü yalan, bütün güzel özelliklerin önüne geçer. Bir süre sonra karşı tarafın içinde şu duygu oluşur: “Bu insan doğru mu söylüyor?” İşte bu soru doğduğu anda ilişki değişir; sevgi azalır, saygı zedelenir, araya mesafe girer. Ve bazen, daha en baştan güzel duygular hiç oluşmaz. Çünkü insan kalbi, güvensiz yerde kök salmaz. ​Oysa yalansız bir hayat, şeffaflıktır. İnsan neyse odur; saklamaz, eğip bükmez. Bu yüzden içinde bir yük taşımaz. Doğruyu söylemek bazen zor olabilir ama doğru tektir. İnsanı yormaz, takip istemez, saklanmaz. ​Yalan ise çoğalır ve insanı kendi içinde tüketir. Sonuçta insan şunu anlar: Yalan kolaylık değil, ağır bir bedeldir. Ve o bedel en çok, insanın kendi iç huzurundan kesilir.