Naim, Usain Bolt ve Ali Koç Kararları

Hayat neticeler ile değerlendiriliyor. Hem maalesef hem de gerçek bu. Aldığımız kararları alış şeklimizin doğruluğu hiçbir şey ifade etmiyor netice kötü çıkarsa. 1%lik bir başarısızlık ihtimalinde bile 99%luk yolu seçersek dahi başarısız sayılıyoruz.

Hayat bir kararlar bütünü. O yüzden kararlarımızı “doğru” almayı yeteri kadar sürdürürsek neticeler her zaman lehimize olmasa da orta vadede kazançlı çıkan biz olacağızdır.

Fakat netice kültürü tüm dünyayı sarmış durumda. Bazen her şeyi o kadar mükemmel yaparsınız ki ama sizden bir tık daha mükemmel yapan çıkar ve sizi ikinciliğe iter. Başarısız olmuşsunuzdur. Bazen de o kadar yetersiz kalırsınız ki ama rakipleriniz sizden daha yetersiz olur ve kazanırsınız. Başarılı olduğunuz varsayılır.

Bu bağlamda rakip ile mücadele edilen her ortamda sizin yaptıklarınız kadar rakibin yaptıkları da önemlidir. Rakibin yaptıklarına da sizin bir etkiniz olamayacağı için bazen yeterli olamayabilirsiniz.

Asıl anlatmak istediğime dönelim. Türkiye Futbolu’nda ağırlıklı olarak şampiyon üç tane takım arasında paylaşılıyor. İstatistiki olarak bu durumda aslında 33% şampiyonluk şansınız var. Bu durumda Ali Koç’un başarısız olarak adlandırılan altı senesinde iki tane şampiyonluk çıkarması beklenirdi. Ama o hiç çıkaramadı.

Rakiplerin önemi ile ilgili iki çok iyi örnek geliyor aklıma. Biri Naim Süleymanoğlu ve Leonidis rekabeti, diğer ise Usain Bolt ve rakipleri. Hatta günümüzde sırıkla atlamada Duplantis’in durumunu da buna dahil edebiliriz. Naim, Usain Bolt ve Duplantis o kadar iyi ki rakiplerine hiçbir şekilde şans tanımıyorlar. Rakiplerin yapacak hiçbir şeyi yok. Bu ikincileri başarısız mı kılar?

Rakibiniz o kadar iyidir ki sizin yapacak bir şeyiniz kalmaz. Kararları doğru alsanız da her şeyi doğru yapsanız da rakibiniz o kadar üstündür ki siz başaramazsınız. Başarısız gözükürsünüz. İkinci olursunuz. Burada sizin aslında hatanız yok denecek kadar azdır.

Evet Ali Koç özellikle ilk iki sene çok kötü başladı. Çok kötü kararların neticesinde çok kötü sonuçlar doğal olarak aldı. Ancak üçüncü seneden itibaren kararları daha “doğru” almaya başladı. Erol Bulut ile yolları ayırıp Emre Belözoğlu’nu başa getirmesi sezon ortasında takıma bir ivme kazandırdı. Ve sondan bir hafta önce fırsat ayağına geldi ama olmadı. Sivasspor’a 2–1 kendi sahasında yenildi. Yenseydi liderliği ele geçirecekti ve çok büyük ihtimal o sene şampiyon olacaktı olmadı. Şansızlıktı bunun sebebi başka bir şey değil.

Sonraki sene ne oldu peki? Emre Belozoğlu ile devam edilmedi. Kötü bir başlangıç, Trabzonspor’un ekstra başlangıcı ve diğer takımların da düşük performansı ile lig yine ikinci bitirildi ama Trabzon neredeyse Mart ayında şampiyonluğunu ilan etmişti.

Bir sonraki sene Jorge Jesus getirildi. Takımın ortaya koyduğu performans ortada. Futbol ve sonuçlardan herkes memnun. Fakat karşılarında bir anomali vardı. Okan Buruk- Erden Timur ve Icardi’den oluşan bu anomali bu başarılı takımı şampiyon yapmadı. Geçtiğimiz on yılın herhangi birinde, hatta bir sene öncesinde çok rahat şampiyon yapacak performans, rakip anomalisi sebebi ile ikinci olabildi. Burada Ali Koç’un veya başka birinin yapacak bir şeyi var mıydı? Kararlar doğru alınmıştı ama netice istediği gibi olmadı. Tek yapılması gereken ısrardı. Çünkü kararlar doğruydu. Israr edilmedi, anlaşmazlıklar oldu, Jesus da zaten ipleri kopardı ve ayrılık oldu.

2023–24 senesi tüm itiraz ve alaylara rağmen Ismail Kartal ile anlaşıldı. Ismail Kartal ile efsane bir sezon geçirildi. 99 puan 2,66 puan ortalaması son yirmi yıl her sene sizi şampyion yapabilirdi. Ama anomali devam ediyor. Tıpkı Naim Süleymanoğlu gibi Galatasaray rakibinden iyiydi. Onlar 102 puan topladı. Burada Fenerbahçe başarısız mı? Hayır. Hatta rakibini de son haftalarda deplasmanda da yendi. Fenerbahçe birçok şeyi doğru yapmıştı ama hem rakibinin üstün performansına hem de biraz şansa yenilmişti. Bunlar hayatta vardı. Ama Ali Koç ve ekibi bunu anlamadı. Aslında sesi yüksek çıkabilen Fenerbahçe taraftarı da anlamadı. Neticede ne oldu?

Ismail Kartal ile yola devam edilmedi. İş sistemden, plandan çıktı ve sansasyon, daha çok para, daha çok isme yöneldi. Karar almadaki son iki senedeki rasyonel kayboldu. Mourinho getirildi. Neticeyi göreceğiz ama şimdiden geçen senenin çok gerisinde kalınacağı belli.

Uzatmak da istemiyorum. Futbol rakip ile oynanan bir oyundur. O yüzden siz ne kadar mükemmel olsanız da rakip sizden bir tık daha iyi olabilir. Bunun için köprüleri atmaya, yorganları yakmaya gerek yok. Doğru yaptıklarınızı doğru yapmaya devam ederseniz elbet şampiyonluk gelecektir. Ali Koç ve ekibi bunu anlayamadı. İki yılı sildi ve Mourinho ile bambaşka bir yola çıktı. Kararın yanlış olduğu gözüküyor. Netice olumlu olur mu? Olabilir ama kararın doğru olmadığı çok daha olası.