Farkındalıkla mutluluk bulmak

Dünyada bazı şeyleri gözümüzde olduğundan çok daha fazla büyütüyoruz. Öyle şeyleri dert ediyoruz ki bazen dönüp utanıyoruz bile üzüldüğümüze. Hayatında cidden önemli bir şey yaşamadığın sürece bu farkındalığı kazanmakta kolay değil. Yaşadıklarından sonra içten içe insanların bir kısmına gülüyoruz bile üzüldükleri için. Ancak aslında olay sadece dert yarıştırmak değil. Yaşadığımız kayıplar gözümüzü açar; bundan sonra en küçük şeyde derinlik, en büyük şeyde ise basitlik görürüz. Belirli bir tecrübeden sonra artık insan kendi kendine hayatını toparlamaya çalışıyor, mutlu olmaya zorluyor kendini. Üzülmemiz için çok sebep var ama en dibi gördükten sonra artık mutlu olmak için sebep arar hale geliyoruz.

Aradığımızda da çok güzel şeyler bulabiliyoruz aslında. Mesela aynaya baktığımızda burnumuza, çarpık dişlerimize, göbeğimize, bacaklarımıza baktığımızda hep bir çirkinlik görüyoruz, dış görünüşümüzde her zaman utanç verici özellikler buluyoruz. Ama bu özellikler bizim vücudumuzun olmazsa olmaz parçaları. Onlar sayesinde nefes alıyor, kokluyor, koşuyor, yaşıyoruz. Ben bazen aynaya baktığımda gülümsüyorum bu özelliklerime. Çok güzel yemekleri tattığım için göbeğim var, biricik babam benim babam olduğu için onun gibi bir burnum var, kız olduğum için bacağımda çatlaklar var, çok gülümsediğim için yüzümde çizgiler var. Ayrıca az önce bahsettiğim gibi yaşam boyunca o kadar çok felaket yaşanıyor ki. Hayat ufak kusurlara takılmak, üzülecek şeyleri arayıp bulmak için çok kısa.

“Soul” filminde de çok hoşuma giden mesajlar vardı. Hayatta bir anlam ve sebep arıyoruz ve bu anlamların peşinden koşuyoruz ama aslında hayatın anlamı diye bir şey yok. Yaşamak anlamın kendisi zaten. Sürekli hayata uymak ve sebebi aramaktan kendisini yaşayamıyoruz, kendimizi hırpalıyoruz.

Bunları düşünürken kendi küçüklüğümü de düşünüyorum aynı zamanda. Küçük ben, o cümleleri duymayı hak etmiyor. O zaman göbeğim, yamuk dişlerim gibi gülüp geçtiğim şeylere şimdi neden ağlıyorum? Büyüdükçe olgunlaşmıyor muyuz? Belki de her açıdan olgunlaşmıyoruz. İnsanları daha çok umursamaya başlıyoruz. Kendi düşüncelerimizin önüne başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncelerini koyuyoruz. Biz bunları takıntı haline getirirken yaşam su gibi akıp gidiyor. Gerçek bir acıdan, gerçek bir kayıptan sonra bunların tamamı manasız geliyor. Bundan sonra artık hayattan tat almak istiyor insan. Gece çok rahat uyuyabilmek, yemek yiyebilmek, nefes alabilmek, hareket edebilmek, banyo yapabilmek, süslenebilmek. Farkında olmadan yüzlerce yaptığımız şeylerin hepsi o kadar şükredilesi şeyler ki. Soğuk algınlığı geçirdiğimiz zaman sağlığımızın kıymetini anlarız ya, boğazımız ağrımdan su içebilmenin önemini, onun gibi işte. Hala sarılabileceğin, konuşabileceğin insanlar olması ne kadar güzel bir şey.

Ben bunları söylememe rağmen hala anlamsız şeylere üzülebiliyorum. Bunun nedeni de herkes gibi insan olmam tabi ki de. Bu düşüncelere sahip olduğumuz zaman anında pozitif ve özgüvenli bir insana dönüşemeyiz. Yine de farkındalık sahibi olmak büyük bir adım. Bunu anlayabilmek bile büyük bir başlangıç olabilir. Ve bu farkındalığa sahip olmakta bir nevi bir ihtiyaç .Çünkü kendimize olan saygısızlığımız çevreyi de etkiliyor. Bunu anladığımızda en azından diğer insanlara karşı bakış açımız değişebiliyor. Ağzımızdan çıkan en ufak bir laf bazılarını gece uyutmayabiliyor. Nasıl bizi uyutmuyorsa başkalarını da uyutmuyor. Espri deyip geçtiğimiz şeyler travma olabiliyor.

En başında herkese verdiğimiz önemi kendimize vermemiz gerekiyor. Kendimize kibar olmamız, anlayışlı olmamız gerekiyor. Bunu öğrendikten sonra her insana karşı daha anlayışlı olabiliriz zaten. Öncelikle kendimizin de herkes gibi insan olduğunu ve herkes kadar mutluğu hak ettiğini anlayabilmemiz lazım.