Anka

İnsanlar sonuçlara bakmaya severler, süreçlere değil…

Sonuçlar takdir edilir, süreçler değil.

Bitiş noktasına varman ödüllendirilir, çaban değil.

Küllerinden doğdun, denilir mesela.

Küllerinden doğdun!

Bunu söylerken kül olmak için gereken süreç hiç’e sayılır.

Alev almış yanarken, kimi zaman tüterken… sonra için için yanarken “ne kadar acınası halde” olduğunu görüp düşünüp kendini iyi hisseden insanlar… kendini iyi hissederken sana şefkat yeli estirmeye meyletmeyen, bunu akıl dahi edemeyen insanlar “küllerinden yeniden doğdun” dediğinde…

Ben buna hased derim.

Ve acı bir tebessüm bırakırım o kişiler ile geldiğimiz bu “son”-uca.

Gerçekten de acı bir tebessüm bırakılabilecek bir nokta. İddia ediyorum, hiçbir simülasyon bu acı tebessüme ifade edemez. Hafif bir ironinin karıştırıldığı acı bir tebessüm sadece insan simasına yakışır!

Her yanıp kül olan küllerinden yeniden doğamayabilir.

Bu çok büyük bir risktir, yanmayı göze almak yani…

Yanma hâl’inden kaçıp gitmemek.

Oysaki bu riski alabilen bir önceki hallerde bulunan Ben’ler hiç takdir edilmez.

Neden mi?

İnsanlar sonuçlara bakmayı sever çünkü, süreçlere değil.

Bir “şey” olman gerekir, bir “şey” olmaya azmetmen değil!

Ol-mak için bir hâl’den diğer bir hâl’e geçiyor oluşun hiç önemsenmez.

Ah ah aynı şeyi şimdi de ben yaptım iyi mi!?

Kül olma halini yok saydım, külden doğma haline odaklanarak.

Halbuki az önce ne demiştim? Her kül olan yeniden doğamayabilir. Hâl’den hâl’e geçiş de takdir edilmeli!

Küllerinden doğamayanı takdir edemeyecek bir hâl’de miyim hala ben?

Yanıp kül olabilen insanı, doğamasa da yeniden… takdir edemiyor muyum?

Şu hâl’de, bu andaki Ben’e de acı bir tebessüm bırakmak elzem oldu!

4 Mayıs 2017