İnsanın Çıkarları

Hayatımızda ki her eylemin temelinde bir çıkar yatar. Bazen maddi, bazense manevi şekildedir. Bu çıkarlar olmadan insanın daimiyetini sürdürmesinin bir mümkünatı yoktur. Çünkü yaptığımız her eylemin altında bu çıkar ilişkisi yatar. Bazen gözle görülürdür, bazense gözle görünmezdir. Ancak her eylemimizde bu amaç yatar.

Arkadaşlık ilişkilerimiz; iyi ve kötü günümüzde yanımızda olan, bizi kimi zaman teselli eden, kimi zaman ise mutlu eden o dostluklar. Bunların altında bir çıkar vardır ki, karşı taraftan da aynı şeyleri almaktır bu. İnsanın mutluluğunu sağlamak için kurduğu ilişkilerdir dostluklar. Kötü gününde yanında olan kişi onu teselli eder ve bu yüzden biraz da olsa mutlu olur insan. Yanında olan birey ise; hem ‘’dostumun kötü gününde yanında olabilecek kadar iyi kalpliyim’’ diyerek egosunu tatmin eder, hem de karşı taraftan da aynı muameleyi görmesi gerekebileceğinden bu eylemi yapar. Arkadaş ortamımızda yaptığımız şaklabanlıklar onları güldürmek için değil, onları güldürmemizin bizde yarattığı mutluluklar içindir.

Bir annenin çocuğuna bakmasının altında da bu beklentiler ve elde edilenler yatar. Narin ve hassas bir çocuğa bakabildiği için vicdanını rahatlatan anne, bu çocuk üzüldüğü zaman bir şeyleri becerememiş hissiyatıyla kendini mahveder. Bu sebepten ötürü ise çocuğunun bu haline üzülür. Aslında içinde yatan bu hüzün; kendi kusurlarınadır, çocuğuna değil.

Aşk ilişkilerimiz. Bunlar geçmişten gelen doğurganlık dürtülerinin devamıdır. İnsan ilişkilerinde ise; geçmişten gelen bu dürtüden ötürü bir aşk tutkusu oluşur. Bu tutkuyu doldurmak için birileriyle birlikte oluruz. Aksi taktirde içimizde bir boşluk olarak kalır ve mutsuz oluruz. Onunla eğlendiğimizde arkadaşlık ilişkilerinde ki durum gibi mutlu olduğumuz için bu ilişkilere devam ederiz. Bu ilişki sona erdiğinde ise, kendisini mutlu eden insanı kaybettiği içindir hüznü.

Bir dilenciye maddi destek sağladığımızda, içimizde ki o vicdan duygusundan ötürü yardım ederiz. ‘’bir evsize maddi yardım sağladım’’ aklı ile yürüyerek egomuzu tatmin ederiz ve mutlu olmamızı sağlayan koşullarla devam ederiz.Bir engelliye yardım ettiğimizde yine bu vicdanımız bizi hareket ettirir. Ah şu vicdan, o olmasa hayatta ki hiçbir duyguyu yaşayamayız. Ancak o olduğunda da düşünsek istemeyeceğimiz şeyleri, sırf o istediği için yaparız. Bazen iyidir, bazense çok kötüdür bu vicdan.

Fazla vicdanlı olan insanlar mutlu olamaz. Çünkü istemeyeceği şeyleri yaptığından ötürü, ona getiren sonuçlar onu mutsuz ediyor. Ama elinden de hiçbir şey gelmez, yapısı böyledir. Bundan kurtulmak için daha fazla mutsuz olmak zorundadır. Aksi taktirde sonsuz bir döngüye girecektir; hak eden/hak etmeyen tüm insanları mutlu et, bazen mutlu ol, bazense bir hiç.

Fazla vicdansız olmak da kötüdür, insan kendini mutlu sanar. Ancak asıl mutluluk bu değildir. Asıl mutluluk, başkalarıyla yaşadığın mutluluktur. En çok bundan keyif alabilirsin. Bir kitap okurken nasıl çok mutlu olamıyorsan, fazla vicdansız olunca da mutlu olamazsın. Çünkü insanın temelinde yatandır sosyalleşmek. Bu sosyalleşmek çıkar üzerine kurulu olsa da, yine de asıl mutluluğunu bu sağlar insanın.

İşte bu yüzden hayatta ki her şey bir çıkar üzerine kuruludur.