Slava’s Snow Show — Neşemiz, “şen” olmak ve yeni hobiler üzerine.

https://slavasnowshow.com/en/story/ sitesinden aldım mecbur, çünkü bu yaşanırken benim de ağzım burnum şoktan yamulmuştu ajkhda :D

A aaa neler oldu? Sabahtan başlayıp artan darlanma seviyem, mesai bittiği an, 17:30’da bam diye kesildi ve sonrası adeta bulutların üzerinde süzülme keyfi. 1 saat 40 dakika kadar bir yürüyüşle sahilden Feneryolu, ordan Zorlu’ya geçiş, gösteriye kadar kahve-kitap keyfi ve Slava’s Snow Show ile biten müthiş bir gün sonu!

Öncelikle şunu bi belirteyim o 1 saat 40 dakikanın her anı ayrı bi güzeldi, sanki Truman Show gibi ayarlanmış denk gelişler silsilesi hissettim; bir adam ve küçük kızı çok tatlılardı mesela, kız heyecanla sahil kenarındaki engellere doğru koşar adım gidiyordu, babası da peşinden; koşan bir sürü tarzlarını incelemeye bayıldığım tipler vardı ya da, ki Bostancı yönünde ilerlerseniz o tiplerden bolca görürsünüz, tarzları ilgi çekici. Ya daaa mesela hayvanların komiklikleri, ki kargaların zıplama yürüme karışımı hareketlerine bayılıyorum, onlar için doğal ama bana sit-com gibi geliyor, hayvanlar da birbirlerine güler mi acaba? Benim hayalimde neden olmasın? Öyle işte çok iyi geldi. Denizi izledim, kuşları, insanları; podcast dinledim, çoğunu anlamadan dinledim aklım bir sürü farklı yere gitti, toparladım getirdim geri kendimi ama hiçbir şey kalmadı aklımda hiçbir bölümden. Olsun yine de keyifle eşlik ettiler bana yol boyu.

[embed]Başlamadan şuraya fragmanı bir bırakayım ki kafalarda canlansın.

Veeee Zorlu’da Slava’nın şovuna gittim. Ya ben ne güzel bir tercih yapmışım, iyi ki gördüm bunu da bilet aldım. Misssssler gibi bir etkinliktiiiiii. Aaa son anı hatırladıkça tüylerim diken diken oluyor heee! Bir acayipti, keşke çocuk olarak da izleme şansım olsaydı dedim, kim bilir nasıl kendimden geçerdim. Zaten sahnenin oraya gittiğim an gördüm ki yetişkinden çok çocuk gelmiş gösteriye. Palyaço gösterisi olunca tabii normal. Slava benim bu gösteriyle birlikte duyduğum biri oldu. Palyaçoların yer aldığı herhangi görsel bir şey izlememiştim şimdiye kadar kendi irademle. Bayıldım bayıldım. Konuşmadan yüzle, vücutla rol kesilmesi pek janti bir şey. Bir de buna bir sahne şovu eklemişler kiiii! ÜFFF! Önlerden izlemesem bu kadar beğenmezdim bu arada. Çünkü ne kadar sahnede büyük gösteriler yapmış olsalar da genelinde sahnedekilerin mimiklerini görebilmek önemliydi. Ahhh en önde olmayı öyle çok istedim ki. Çocuklarla çocuk gibi oldum, ortam şahaneydi, herkes bağırış çığırış, her şeyde heyecanla alkış ve tepkileri belli etme, sürekli şşşş sesleri yetişkinlerden, sağdan soldan kıkır kıkır gülüşmeler. Çok eğlenceliydi, çocukların enerjileriyle ortamı şenlendirmelerine hayranım, düşünmeden ne isterlerse yapıyorlar. Sahneden gelen baloncuklar, palyaçoların müthiş enerjileri ve ara ara seyirciyle etkileşimleri, üstümüze örttükleri kocaman, salonu kaplayan ağ, sahneden atılan devasa toplar ve tabii ki gösterinin sonu. O son neydi öyle, düşündükçe hala heyecanlanıyorum :D Resmen bir aksiyon filmi sahnesinde hissettim kendimi. Ama bilimkurgu aksiyon. Gözümü açabildiğim bir an tam olarak hissim buydu. Hatta uzayda gaz toz bulutu içindeymişim gibi yerlere de gittiğim oldu.

https://slavasnowshow.com/en/who-is-slava/ sitesinden oyundaki palyaçolar. Mükemmel görünüyorlar!

Çıkarken de yukardan biraz durup salonu izledim. Üstümüze yağan konfetiler, devasa toplar ve bunlarla oynayan koca bir kalabalık. Çocuklardan farkı yoktu yetişkinlerin. Onların kahkahalarını duymak da ne güzeldi. Süper bir mutluluk enerjisi vardı salonda. Bu hissedilen bir şey bence. Ve bugün bana çok iyi geldi. Tüm gerginliğimi aldı beni pamuk gibi yaptı. Yürüyen merdivende solda bekleyene sinir olamadım bile. Çünkü onu beklememek için yürümeyen kısımdan ilerledim, kendi emeğimle shdhd o kadar da değil, hala bunu saygısızlık addediyorum, artık öğrenelim plz.

Gösterinin sonunda herkes böyleydi. Şurdaki birlikte eğlenme hissi MUHTEŞEM!

Artı başka mutluluklarım da var. Onları da fark ettim. Kendimi seviyorum mesela. Ne kadar laf da etsem artık eskisi gibi sert cümleler kurmuyorum, yapıcı olmaya çalışıyorum. Çünkü ben ne dersem hayatım o oluyor bir şekilde. Ve bu beden bana emanet. Onu yaşatıcam çok fena, hışırını da çıkarıcam, şefkatli de davranıcam. Sevdiğim insanlarla görüşmek iyi geldi. Ha bir de aslında içimde ukde olduğunu fark etmediğim sevdiğim ama görüşmediğim kişiler varmış. Diss atmak gibi olcak ama Muhocum ve Nurittincim sizi özlemişim. Özge geldi Almanya’dan. Hafta sonu görüşüyoruz, İzmir’e gidicem uçağın içinde koşarak, çünkü çok özledim ya. Kapamamız gereken kocaaa bir ara var. İzmir’de Büş’ü görürüm, bir boşaltırız içimizi, bu aralar doluyuz ahan da ağzımıza kadar dhbd. Öyle şeyler işte. Söylemek istediğim bazı cümleleri söyledim. Konuşmak istemediğim kişilerle konuşmadım, iyi geldi, iznimi istedim bugünlük. Ağladığımı unutmadım ama neşe çok doğal geldi, kendiliğinden, kapım açıktı girdi içeri. Neşe demişken gelirken instagramda Şermin Yaşar’ın bir paylaşımını gördüm, hissettiğim o eksikliği öyle güzel anlatmış ki. Aşağıya eklicem.

“…Neşe eskiden kocaman bir buluttu ve ben o bulutun içindeydim; şimdi neşe yine bir bulut, ama küçük bir bulut ve o benim içimde.”

Yazının tamamının linki de burda: https://www.instagram.com/p/C37unYJN7Hq/?utm_source=ig_web_copy_link

Instagram’ı benim için kıymetli kılan sayılı kişiden biri kendisi. İyi ki fani hayatımda yazılarına bir şekilde denk gelmişim. Kitapları, postlarındaki yazıları, müzesindeki emek ve aslında hayatıyla ilgili paylaştığı her küçük anekdot benim için çok kıymetli. Öyle güzel işler yapıyor ki. Çocuklarına olan tavrına hayranım. Bir gün eğer olacaksam öyle bir anne olmak isterdim. Şefkatli, meraklı, yönlendirici, kapsayıcı, mutlu, neşeli, üretici, bilinçli falan filan. Güzel bir insan. Sadece kendisi için değil, etrafındakiler için de iyileştirmeye çalışıyor dünyayı. Kendinden başkaları adına da düşünüp adım atanlara saygım, sevgim sonsuz.

Galiba şu an hislerimin doruğundayken bitirebilirim. Müthiş müthiş! Ay iyi ki almışım bileti ve iyi ki bugüne denk gelmiş. Resmen bir etkinlikten tam verim aldım dhdh :D

Slava’nın kendi sitesinde aşağıdaki cümleler geçiyormuş, tam olarak bugünkü beni anlattıkları için evet şovun neşe getirdiği doğrudur diyebiliriz :)

“Snowshow is guaranteed to make even the glum thaw into happiness. (…) The show fulfills a need for an oasis, a space in the physical world where normally sensible people can very happily return to the wide-eyed wonder and simple joy they knew as children.”

[embed]About the show Slava's theatre is known to grow out of the fabric of dreams and Fairy Tales. Over the years, he has developed and…slavasnowshow.com

30 yıl, 120 ülke, 10 milyondan fazla izleyici. Gösterinin tarihine bak be! Daha önce hiç palyaço gösterisi izlemedim demiştim, biraz araştırdığımda da bunun zaten klasik bir palyaço gösterisi olmadığını gördüm, teatral bir taraftan tasarlamışlar gösteriyi. Cidden oyun gibiydi çünkü; komik, hüzünlü ve tedirgin eden sahneler vardı. Çocuklar için tasarlanmış sadece diyemiyorum bu sebepten.

Ve şimdi yeni hobimin bana yüklendiğini hissediyorum. Pantomim kursları bakıcam. Gerçi ilk tiyatro kursuma gittiğim sene de düşünüyordum da aynı anda yürütemem diye gitmemiştim ama benim bunu denemem ve aklımdan atmam gerek. Var orda beni çeken bir şey. Marcel Marceau, Slava Polunin, Charlie Chaplin ile başlar, o sırada kurslara bakar, kafama yatarsa birine başlarım. Yoksa da evde kendimin pantomimcisi olurum be. Yüzüm daha erken kırışacak ama bunu dert etmeyeceğimi umuyorum dkajdbn. Pantomim çizgilerim derim. Hobisel deformasyon.

Hayde bus bus buseler.

Çocuklar gibi şen kalmak dileğimle.