Als het licht breekt

Een stuk over lentegeur en filmhuisfilms

Het is de eerste dag van het begin van de lente, het is al Valentijnsdag geweest dus het heeft nog best op zich laten wachten, de warme bries die zo sterk ruikt. Het is niet overdreven, de geur van de lente trekt net zo hardnekkig in je wollen kleren als sigarettenrook doet. Ik moest er vanochtend van huilen, ik ben vorige week nog ongesteld geweest dus ik kon het alleen wijzen op gevoel dat achter was gebleven in mijn binnenste, en door die specifieke geur van ochtend, gras en koele lucht die schijnbaar het binnenste bij de lurven pakte en door mijn keel omhoog trok. De luchtbrug verbond het nieuwe faculteitsgebouw met de oude brutalistische kolos, de galm van mijn laarzen achtervolgde me. Ik was me te bewust van mijn performatieve loop, en bij elke stap die volgde versterkte de echo zich in mijn hoofd. En die geur, die mijn lange jas introk. Die ik die ochtend had aangetrokken toen ik de trap af was gestormd om de bus te halen.

De warmte was zodra ik de deur open had gegooid al tussen mijn laagjes kleding gaan zitten, het broeide. Klik-klak. klik-klak.

Voor het eerst had ik het raam open kunnen zetten s’nachts, voor we waren vertrokken om zoals de rest van de kudde het terras op te zoeken op donderdagavond had ik er nog aan gedacht, frisse lucht is goed voor de nachtrust. We namen het ervan, ik nam het ervan. Ik zag vandaag (te laat) een video van een rustig koppel dat hun dagen in de zon doorbracht en al ruim zes jaar lang elke dag aan meditatie deed. In slechts zestien minuten konden ze het mij ook leren, hoe je na zes jaar de rust kan vinden. Je bent niet je gedachten, zoals je ook niet je hand bent, ook al heb je wel een hand, of je voet, je bent geen lichaam, en je bent geen gedachten. Ze vertelden niet wat er overblijft als je dat allebei niet meer bent. Je kunt emoties kiezen, en als je besluit dat je rust of liefde wilt, moet je accepteren dat dat ergens in je binnenste (ben je je binnenste?) al aanwezig is. Je moet het alleen vinden en dan komt de rest vanzelf. De video had ruim honderdduizend weergaven +1.

Ik neem de tijd niet voor meditatie dus bestelde ik bier op het terras zonder warmtelampen, de rook trok in de jas van mijn vriendin die naast me was gaan zitten. Mijn (?) vingertoppen roken niet naar de lente, maar naar sigaretten en bier, maar ik was niet mijn vingertoppen en ik was ook niet mijn gedachten, toen heel even niet. Dat laten ze nooit weten in zelfhulpvideos, je moet altijd genoeg water drinken, maar dat je extra veel water moet drinken als je drinkt om niet te denken, dat vergeten ze te zeggen. Gelukkig, ik was niet mijn lichaam. maar mijn verstopte neus — een verlate verkoudheid — en het hoofd dat als een waterzak op mijn nek drukte probeerde mijn aandacht te trekken — we zijn er wel! Je bent ons! — Zouden de laagjes die ik heb aangetrokken het vocht vast kunnen houden? De bus wilt je ook altijd laten weten dat je wel je lichaam bent, minstens dat je je gedachten bent. Ik zie het voor me, we staan en zitten als één persoon in een rijdend huis en brengen elkaar gezamenlijk thuis, zonder de bus, zijn we geen reizigers, zonder elkaar zou de bus niet rijden. Dat was de derde les van het youtube-koppel. We zijn één persoon, de enige reden dat jij je gedraagd zoals je je gedraagt, is omdat je een reactie bent op iemand anders zijn gedrag. Maar als jij reageert op iemand anders, dan doe je dat vanuit je eigen onzekerheden of aantrekkingskrachten. We zijn dus allemaal verbonden met elkaar. Zoals spiegels tegenover elkaar in een pashokje waarin je je lichaam ziet, maar dat ben je dus niet.

De dag trok zich aan me voorbij, de temperatuur steeg en ik durfde niet meer uit de collegezaal op te staan. Ik voelde de jas al plakken, volgezogen met dreigend voorjaar, zoals het zwemmen met kleding aan in groep vier. Ik werd langzaamaan naar de bodem gezogen, tot het ging schemeren. De geur zat inmiddels overal, in het asfalt, in mijn fietszadel, in de dichtbevolkte terrassen die me aankeken terwijl ik wegfietste met mijn jas steeds verder onder me vandaan wapperend.

Ik kocht kaartjes voor ‘When the light breaks’ maar eigenlijk was het origineel Ljósbrot wat een beetje klinkt als joosbrood, maar ik weet niet of dat eetbaar zou zijn (ik denk dat het naar roggebrood smaakt). Ik zat midden in de zaal, alleen, en naast de lege stoel naast mij zat nog iemand alleen. Je mag alleen van de bioscoop nooit lege stoelen creeeren als je een plek reserveert, waardoor je in je eentje soms in een halflege zaal naast een koppel moet zitten, met twee lege stoelen naast je. Gelukkig was de jongen opgeschoven, zodat ik de film in mijn eentje kon kijken. Ik moest weer huilen, omdat er iemand dood ging en omdat de rouw zo eenzaam en collectief tegelijkertijd was. Het was both/neither in de praktijk en het was mooi. Omdat het niets vertelde over dat vreemdgaan verschrikkelijk is, omdat het niets vertelde over voorbestemd, maar wel over heel hard willen huilen en schreeuwen omdat het wel verschrikkelijk en voorbestemd is. Ik hoop dat de zaal dat ook nog voelt, omdat het leek alsof alleen begin twintigers dat zouden voelen, maar ik ben enorm bang dat ik het ooit niet meer voel. En tuurlijk moet ik tijdens elke film die ik kijk aan mezelf denken, aan mijn lichaam en mijn gedachten, die ik niet ben. Maar ik kies er wel bewust voor om eraan te denken. Omdat de jongen waar ik ook voor kies om aan te denken me een keer zei dat ik moest stilzitten en moest gaan nadenken, in plaats van mezelf afleiden. De video van het meditatieve koppel was daar mee begonnen, zes jaar geleden, toen ze nog niet mediteerden was het een hel om drie uur lang met je gedachten door te brengen, zelf fysiek pijnlijk. Je moet het zo vaak oefenen, zeiden ze, dat je de gedachtes accepteert, en ze je niet meer lastig vallen.

Ik denk daarom super veel aan mijn eigen gedachtes en de jongen, omdat ze allebei mij niet zijn, maar ik heb ze wel geaccepteerd. Dan kan het komen en gaan, en dan kun je daar voor kiezen. Je kunt er dus voor kiezen om naast iemand te gaan zitten, of je laat degene zelf zitten.

Mijn fietst staat ver genoeg van de terrassen af om te doen alsof het nog geen weekend is. Mijn vingertoppen zijn lente en rook, ik kan het al ruiken. Maar eerst blijf ik zitten tot het licht weer aangaat.