Evrad ve Zikirde Bediüzzaman

Bugünün insanı olarak kalbimizin en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri, ruhu besleyen, zihni dinginleştiren ve kalbi Allah’a bağlayan bir manevi disiplin. Asrımızda imanın ve Kur’an’ın sönmez bir ışığını yakmış olan Bediüzzaman Said Nursî, yalnızca fikirleriyle değil, ibadet ve zikre olan bağlılığıyla da bizlere örnek olmuş büyük bir yol göstericidir. Onun evrad ve ezkâr hayatına baktığımızda iki şey dikkat çeker: devamlılık ve tefekkürle derinleşme.

1. Evradda Devamlılık

Üstad Bediüzzaman, Peygamber Efendimiz’in (asm) “Az da olsa devamlı olan ibadet, en hayırlısıdır” buyruğunu hayatına tatbik eden bir gönül insanıydı. Başladığı bir ibadeti terk etmez, onu sabırla ve kararlılıkla sürdürürdü.

Barla yıllarında komşuları şöyle anlatır:

“Üstadı, geceleri çınar ağacının dalları arasındaki küçük kulübesinde sabahlara kadar tesbihat ve zikirle meşgul görürdük. Kuşların şevkle öttüğü o gecelerde, O’nun sesini işittikçe ne zaman uyur, ne zaman kalkar, bilemezdik.”

Kastamonu’da yakınında bulunan Mehmed Feyzi Efendi ise şunları söyler:

“Kış yaz demeden sabahlara kadar ibadet ederlerdi. Hastalıkta dahi evradını bırakmazlardı. Bir Ramazan’da, günlerce bir şey yemeden oruç ve ibadetle meşgul olduklarını gördük.”

Bu kararlılık yalnızca Üstad’a mahsus kalmamış, yetiştirdiği talebelerine de sirayet etmiştir. Zübeyir Gündüzalp, evradın hizmetin tadını artırdığını söylerken aslında çok mühim bir noktaya işaret eder: Evrad terk edildiğinde, benlik ve dağınıklık öne çıkar; ama evrad insanı kalp ve ruhun sükûnetine taşır.

2. Zikirde Tefekkür

Bediüzzaman, okuduğu duaları sadece dilde tekrar etmez; onları tefekkürle, kalbinin derinliklerine işleyerek okurdu. Onun eserlerinde pek çok hakikatin, evrad ve tesbihat anlarında kalbine doğduğu görülür. Namaz tesbihatı, Şah-ı Nakşibendî’nin Evrad-ı Kudsiye’si veya Cevşen-i Kebir gibi dualar onun için sadece okumakla sınırlı değildi; aynı zamanda kalbinde yeni ufuklar açan birer yolculuktu.

Üstad’ın en sık tekrar ettiği evradlardan bazıları şunlardır:

• Cevşen-i Kebir: “Kur’an’ın münacaatı” dediği bu dua, hayatının son kırk yılında onun günlük virdi olmuştur.
• Celcelutiye: Hz. Ali’ye nispet edilen bu dua, ümmetin birliği açısından da çok anlamlıdır.
• İmam-ı Şafii ve Abdülkadir Geylânî’nin münacaatları: Derin bir içtenlik ve pişmanlıkla Allah’a yönelişin şaheser örnekleridir.
• Delâilü’n-Nur ve Sekine gibi eserler: Salavatlar ve manevi huzur kaynağı dualarla gönlü sürekli diri tutmuştur.
• Altı Âyet-i Kerime: Akşam ile yatsı arasında okuduğu, talebelerine de önemle tavsiye ettiği ayetler.

Dualarını belirli bir düzen içinde okur, başlarken ve bitirirken salavatlarla süslerdi. Çünkü “İki salavat arasındaki dua makbuldür” derdi.

Bugüne Düşen Pay

Bediüzzaman’ın evrad ve zikir hayatına baktığımızda görüyoruz ki mesele sadece çokça dua etmek değil; devamlılık ve derinliktir. Az ama istikrarlı bir şekilde Allah’a yönelmek, duaları düşünerek ve kalbe sindirerek okumak… İşte gerçek tesirin sırrı burada gizlidir.

Bizler de modern hayatın hızında, yorgunlukların ve meşguliyetlerin içinde, küçük ama istikrarlı bir zikir halkası kurabiliriz. Bu, sadece geçmişteki büyüklerin hayatında değil, bizim günümüzün kalabalıkları arasında da ruhumuza nefes, kalbimize huzur olur.