Κοινή πορεία, με “πράσινη” ελπίδα και “κόκκινη” απελπίσια

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός μοιάζουν να μοιράζονται μία κοινή πορεία σε αυτό το σημείο της Ευρωλίγκας. Το περασμένο διήμερο έπαιξαν αμφότεροι εκτός έδρας και αμφότεροι έχασαν εύκολα, απογοητεύοντας τους φίλους τους.

Το μπάσκετ χωρίς την απαραίτητη χημεία μεταξύ των παικτών είναι ένα άλλο άθλημα. Οι δύο “αιώνιοι” φαίνονται μπερδεμένοι, χωρίς οι προπονητές να έχουν καταφέρει ακόμη να μοιράσουν ξεκάθαρα τους ρόλους, ή έστω χωρίς τα δύο “κάστινγκ” να τους αποδέχονται στο 100%.

Ωστόσο, υπάρχουν διαφορές. Στο μυαλό μου ο Παναθηναϊκός είναι πολύ πιο πιθανό να ξεπεράσει τις δυσκολίες από ό,τι ο Ολυμπιακός και θα το εξηγήσω αμέσως.

Παναθηναϊκός Ο τρόπος παιχνιδιού του Παναθηναϊκού δεν απαιτεί πολύπλοκα πράγματα στις συνεργασίες. Ο Αταμάν επενδύει και βασίζεται στο ταλέντο των παικτών του, έχει συγκεκριμένα ζητούμενα και φροντίζει ώστε οι παίκτες του να αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη που ορίζει ο ρόλος τους. Βάσει όλων αυτών, οι μπασκετμπολίστες των “πράσινων” έχουν χτίσει μία νοοτροπία που ορίζει ότι τα συναισθήματα ορίζονται από εκείνους. Αν εκείνοι είναι καλά, αποκτούν την αυτοπεποίθηση, ο καθένας προσωπικά ότι μπορούν να “γυρίσουν” ακόμη και παιχνίδια που “στραβώνουν”.

Ακόμη και στις ήττες τους, ακόμη και πέρυσι που φανερά δεν ήταν καλά μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ, παρόλο που τα κενά στον τρόπο παιχνιδιού ήταν ορατά, ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να παλεύει σε όλα τα ματς και κατάφερνε είτε να τα παίρνει στο τέλος ή έστω να βγάζει τον εγωισμό των παικτών του και να πλησιάζει τον αντίπαλο. Θυμηθείτε τον ημιτελικό του Final Four. H Φενέρμπαχτσε ήταν φανερά καλύτερη, αλλά ο Παναθηναϊκός, μέσω των πρωταγωνιστών του, δεν τα παράτησε τόσο εύκολα.

Όλα τα παραπάνω, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι όταν οι παίκτες της ομάδας και κυρίως οι γκαρντ, βρουν κάποιον κώδικα επικοινωνίας, όταν αντιληφθούν την ευθύνη, θα κάνουν κάτι ώστε να ανατρέψουν την κατάσταση. Και αν το αποφασίσουν, το ταλέντο τους και η μπασκετική τους οξυδέρκεια, φτάνουν και περισσεύουν για να φτάσουν στο επίπεδο απόδοσης που αρμόζει στο “πράσινο” ρόστερ.

Ολυμπιακός Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πολλοί παράγοντες συνηγορούν ότι δύσκολα θα ανατραπεί η κατάσταση στη φετινή χρονιά. Το μπάσκετ των συνεργασιών, των αποστάσεων, της διαρκής κίνησης που έχει παρουσίασει στο παρελθόν (ακόμη και στο πολύ πρόσφατο) ο προπονητής των “ερυθρολεύκων”, όχι απλά απουσιάζει, αλλά είναι και δύσκολο να εμφανιστεί γενικά μέχρι το τέλος της σεζόν.

Τι γίνεται όμως όταν ένα ρόστερ έχει χτιστεί για να παίζει έτσι; Θα αποτύχει. Η πίστη στο πλάνο από τον Μπαρτζώκα -στοιχείο που είχε πρωτοτονίσει ως το πιο σημαντικό της ομάδας του, πριν από το Final Four του 2013 κιόλας- μπορεί να κάνει θαύματα, αλλά είναι ακριβώς και ο λόγος που η ομάδα του Πειραιά δεν μπορεί να αναπνεύσει. Σε ποιο πλάνο να πιστέψει ο Βεζένκοβ, ο οποίος έχει βγει από τη ζώνη άνεσής του και προσπαθεί αποτυχημένα να σκοράρει με τρόπους που δεν μας έχει συνηθίσει; Σε ποιο πλάνο να πιστέψει ο Φουρνιέ, ο οποίος βλέπει τον Ντόρσεϊ να ντριμπλάρει αδιάκοπα μέχρι να αποφασίσει; Καμία κίνηση χωρίς την μπάλα, καμία κυκλοφορία.

Κι αν αυτό είναι οκ για μια ομάδα με παίκτες που έχουν μάθει να παίζουν έτσι, για τον Ολυμπιακό είναι η καταστροφή του. Οι πρωταθλητές Ελλάδας παρουσιάζουν προβλήματα που είχαν λυμένα τόσο καιρό. Αντί να συζητάμε για το αν υπάρχει κάποιος παίκτης που να μπορεί να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη όταν η motion επίθεση δεν λειτουργεί, ξαφνικά αναρωτιόμαστε γιατί δεν βλέπουμε καθόλου κίνηση και ένα μπάσκετ πολύ κακό στο μάτι.

Κι αφού θυμηθήκαμε τι έκανε ο Παναθηναϊκός πέρυσι, ας θυμηθούμε τι κάνει ο Μπαρτζώκας στις καλές και στις κακές σεζόν του. Αν εξαιρέσουμε την πρώτη χρονιά μετά τον Covid, όπου ο Ολυμπιακός, με τον Σλούκα στη σύνθεσή του, είχε μία μέτρια χρονιά, προσπαθώντας και τελικά αποτυγχάνοντας να μπει στα play offs, οι περισσότερες χρονιές είναι των άκρων. Ή θα έχει μία σταθερή σεζόν και θα ολοκληρώσει από καλά έως και υπερβατικά (Λοκομοτίβ Kουμπάν 2015–16, Ολυμπιακός 2012–13, 2022–23, 2023–24, 2024–25) ή θα αποτυχεί παταγωδώς (Ολυμπιακός 2014–15, Μπαρτσελόνα 2016–17, Xίμκι 2018–19).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αν το πλάνο λειτουργήσει, οι ομάδες του φτάνουν μέχρι το τέλος, παίζοντας και πολύ όμορφα. Αν οι παίκτες του δεν μπορούν να το εφαρμόσουν, τότε η επιμονή σε αυτό είναι συναγή αποτυχίας.

Άμυνα Τα ρόστερ των δύο ομάδων δεν έχουν φτιαχτεί για να κερδίζουν από την άμυνα με συνέπεια. Η άμυνα, σε αυτά τα ρόστερ, έρχεται ως συνέπεια των ξεκάθαρων ρόλων και της καλής διάθεσης των παικτών. Η επίθεση είναι αυτή, όμως, που φτιάχνει τη διάθεση. Και εκεί υπάρχουν αντιδράσεις που δείχνουν μία συνεχή δυσανασχέτηση. Η γλώσσα του σώματος δείχνει ότι υπάρχει πρόβλημα και στους δύο. Απλά στον έναν, είναι μέρος της εξέλιξης, ενώ στον άλλον είναι δομικό πρόβλημα, που δύσκολα λύνεται.

Υγ: Γενικά, πάντως, το επίπεδο του θεάματος δεν είναι καλό φέτος στην Ευρωλίγκα. Για ένα εκπαιδεύμενο ευρωπαϊκό κοινό, που δεν εντυπωσιάζεται τόσο εύκολα από τα ατομικά ξεσπάσματα και θέλει να βλέπει ομάδες με χημεία, οι 38 αγώνες, η έναρξη της ευρωπαϊκής σεζόν τόσο νωρίς και τόσο κοντά στο Ευρωμπάσκετ αποτελούν ανασταλτικοί παράγοντες για την ποιότητα. Το πείρμα δείχνει να αποτυγχάνει. Η ποσότητα νίκησε, η ποιότητα αναζητείται.