Bir Konserden Daha Fazlası: Tarkan ve Aynı Anda Nefes Alabilmek

İllüstrasyon: ChatGPT

[embed]

Bazı konserler vardır; müzik dinlemezsin, hayatta kaldığını hatırlarsın. Son Tarkan konseri tam olarak böyle bir yerden dokundu insana. Binlerce insan aynı anda bir şarkıya eşlik ederken, aslında aynı şeye tutunuyordu: Birlikte nefes almaya. Uzun zamandır kalabalıklar güven vermiyor. Sokaklar, haberler, gündelik hayat… Hepsi insanı tetikte tutan bir ağırlıkla ilerliyor. İşte tam da bu yüzden, o akşam bir konser alanında olmak yalnızca eğlenmek değil; bir süreliğine korkusuz olabilmekti. Tarkan sahnedeydi ama mesele yalnızca o değildi. Yanındaki yabancıyla aynı anda gülmek, aynı anda bağırmak, aynı şarkıda sesini kaybetmek… Günlük hayatta unuttuğumuz bir şeyi hatırlattı: Birlik hissini. Şarkılar tanıdıktı. Bazıları çocukluğumuzdan, bazıları gençliğimizden, bazıları ise yaralarımızdan geçiyordu. O an fark ettim; hepimiz aynı kelimelerde büyümüşüz, aynı nakaratlarda üzülmüşüz. Hayatlarımız ayrı ayrı ilerlese de, hafızamız ortak bir yerden konuşuyor. Tarkan’ın sahnedeki duruşu da bununla ilgiliydi. Ne yukarıdan, ne mesafeli. Daha çok “ben de buradayım” diyen bir yerden… Sanki o da sahnede değil, bizimle birlikte bu kalabalığın içinde duruyordu. Belki de bu yüzden şarkılar yalnızca kulağa değil, göğse çarptı. Konser bitince herkes evine döndü elbette. Hayat kaldığı yerden devam etti. Ama o iki-üç saatlik zaman diliminde bir şey oldu: Birlikte ağlayabilen, gülebilen, sesini duyurabilen bir kalabalık mümkünmüş gibi hissettik. Belki mucize değildi bu. Belki kalıcı da değildi. Ama bazen insanın ihtiyacı olan şey, dünyanın tamamen değişmesi değil; değişebileceğini hatırlamasıdır. O akşam, bir konser alanında bunu hatırladık. Ve bu yüzden, müzik sustuğunda bile içimizde bir şey uzun süre çalmaya devam etti.

Sevgiyle

Nihals~~