Ateş

Ateş, insanlığın beelki de en büyük keşfi. İnsana iyiliği de kötülüğü de olandır, tezattır aslında.

Evimizdeki sobalarda, pteklerde görürüz onu; üşüdüğümüzde ona sığınırız. Bizi ısıtır, yakınlaştırır; yanında huzurlu hissederiz. Ama bazen tutturamaz o ayarı… “Isıtacağım” diye kendini fazla harlar, hem kendini yorar hem de bizi boğar.

Köz olarak görürüz onu. Dışarıdan sönmüş gibi gözüksede dokununca anlarsın içindeki hırsı. O hırs geçene kadar aynı ısıda aynı kararlılıkla yanar.

Çok nasip olmasa da şöminenin içinde de o vardır. İnsanı ısıtırken sakinleştirir, sıcak ve biraz da romantik bir hava oluşturur. Şov yaparak kor alevlerle yanmasa da, yanarken gelen çatırdama sesleri ve oluşan görüntü ile varlığını asla unutturmaz.

İyi yanları olduğu kadar tehlikelidir de ateş.

Bazen saman alevi gibi parlar; evi, barkı yakar. Bazen de hiç fark etmezsin zarar verdiğini, bir gece sessizce boğar.

İyiliği çok olsada kötülüğü de vardır ateşin.

Siz yine de siz olun sakın atelşe oynamayın, yakarsınız kendinizi.