Bir Resim Yaptım

Hayatımda ilk kez bir tuvalin üzerine resim yapma şansı yakaladım. Hem de bir ressam* yönlendirmesi ve canlı müzik tetikleyiciliğinde… Bunun yalnızca bir resim yapma deneyimi olmadığını anlamamsa uzun sürmedi. Tuvalde beliren imgeler ve renklerle, bugüne kadar içimde birikmiş ama adını koyamadığım hallerin, duyguların ve o uzun suskunlukların görünür olacağı bir eşikteydim.

Benim Şarkım Canlı müzik eşliğinde gerçekleşen bir resim atölyesindeydim. Konsept 90’lı yıllardı; her katılımcıdan kendini anlattığını düşündüğü bir şarkı seçmesi istendi. Benim tercihim Ahmet Kaya’dan “Başım Belada” oldu.

Etkinlik Duyurusu

Orkestranın listesinde o gün bu şarkı yer almadı ama resmin içinde, görünmeyen bir katman olarak hep varlığını sürdürdü. Eğer o an çalınmış olsaydı, eminim bu tuvalde çok daha sert siyahlar, keskin çizikler ve karanlık geçişler olurdu. Şarkı fiziksel olarak duyulmasa da ruhu fırçamın ucundaydı.

Başlangıç ya da Tesadüfler Bateri, bas gitar ve trombonun ritmi hafızama dokunurken, tuvalin önünde öylece duruyordum. Renkleri seçmiştim ama o ilk dokunuşu yapacak cesaretim yoktu. Tam o sırada, yanımda çalışan arkadaşımın dirseği farkında olmadan paletime değdi ve boyaya bulanmış o dirsekle bir an göz göze geldim. Tuttum ve tuvalin tam ortasına sürttüm.

Renkler ve Dirsek

İşte her şey o an başladı. Kontrolü bıraktım. Renkler karıştı, aktı, yayıldı. Resim ilerledikçe, tuvalin üst kısmında bir bakış belirdi. Kaosun ortasında duran, her şeyi kontrol ederek izlediğini zanneden ama aslında kontrol edilemez bir akışın kenarında olduğunu bilen bir bakış…

Renklerin Hafızası: Sinema Bu imge, zihnimde bir film sahnesini canlandırdı: What Dreams May Come (1998). Filmde ölümden sonraki dünya, bilincin ve hayal gücünün bir manzara haline geldiği yerdir. Benim tuvalimdeki nehir de tıpkı o filmdeki gibiydi; hem sürükleyici hem de içinde bir umut barındıran…

Bakışın çevresinde beliren damarlar bir göze değil, bir kalbe bağlanıyordu. Görünmeyen ama varlığı hissedilen o kalp, nehirde akıp giden bir şeyi kurtarma ihtimaliyle, kendini kurtarma arzusu arasında asılı kalmıştı.

Tuval üzerine sezgisel denemem

“Bir adam vurulmuş sokakta, cebinde adresim bulunmuş…”

Ahmet Kaya’nın bu dizesi benim için hiçbir zaman soyut bir söz olmadı. Bir gün bir yaşanmışlıkla kesişti ve o günden beri hep imalı, hep yarım kalmış bir hikaye olarak içimde kaldı. Atölye esnasında bu şarkı çalmasa bile, o yarım kalmış hikaye tuvalde kendine bir yer açtı.

Ayna mı Tuval mi? Bu resim, keyifli bir hafta sonu aktivitesinin çok ötesine geçti. Müzikle, hafızayla, sinemayla ve en çok da kişisel anılarla örülmüş bir yüzleşmeydi.

Evet, bir resim yaptım. Ama aslında yaptığım şey, uzun zamandır bakmadığım o aynada kendime bakmaktı.

Atölyede üretilen diğer resimler

*Atölye yürütücüsü Şerivan Tutuş’a özellikle teşekkür etmek isterim. Bu deneyim ve keyifli çalışmaları için takip ediniz. İnstagram: https://www.instagram.com/serivantutusart/ Twitter: https://x.com/serivantutusart