İnsanın Son Şarkısı: Bir Alegori

Çınlıyorken kulaklarım uğultuların ahenginde, ah öyle ki işitmiştim. Duyduğum en güzel melodi bu. Hayranlığım tıkınırcasına değil de zorla yutkunduruyor.

Göğün gürlemesi peşi sıra okyanusa girdap çöküyor ötede, dönerek. Kaldırıp açarak kollarımı olağanca genişlikte, şarkı söylemek istiyorum. Ansızın batışına, dipsiz derinlere, karanlığa ve herkesin gidişine… Buna dair olmalıydı şarkım; dalgasız dibe hüzünlü bir ithaf.

Oysa derine süzülüyor batık gemim; süpürntüsüne tutunmam gerekmiyor mu? Sonun dostane eşlikçisi, direnişin yıkıntısıdır bu tahta parçası. Mühürlü dudaklarım fısıltısına değin… Öyle bir enginliğin içindeyim ki, o da benim içimde; damarlarımda dolaşıyor koyu lacivert suyu.

Bir düş oluverdi fırtına nihayet. Çok oldu gerçekliğini kaybedeli. Hiç yaşanmamışçasına dinginlik kaldı ardına. Yıkıntısından geriye pek azı kaldı benim olanların. Soluk almalı mı hâlâ, yoksa şimdi mi olmalı olacak olan?

Hayır… Melodi şarkısını bekliyor benden, titrek bedenimi esrik hâl sararken. Gemimin güvertesinden arda kalan parçayı sımsıkı kavrıyorum. Ansızın yumduğum gözlerim aralanıyor; idrakimde hayret. Dosdoğru yukarı bir ışık huzmesi, önce sarı sıcak çakan girdabın merkezinde, ötemde. Tepem üstü kül rengi bulut yarıp bir delik açıyor. Görkemli hortum, parlayışında yalnızca ışıyor.

İlerisinde, açığında gamsız okyanus… Şaşkınlığım gözlüyor onu. Kusursuz ezgisi — ömrüm boyu duyduğum en harikulade ses — artık yok.

Ardından girdapta dönen ışık ilkin bir sicim-delik; ardı sıra yavaşça genişliyor karanlık loşluğun içinde. Gök kubbeyi kor aydınlıkla kuşatıp, aynasında bulutların ışığını yansıtıyor kapkara sulara altın sarısıyla. Sonun simyası mı bu?

Okyanus parlıyorken batık gemimin enkazında peş peşe yutkunup konuşamıyorum. Yansısında altın suyun kendimi seyrediyorum. O an çığırıyor gözbebeklerimdeki yansı yankısını:

“Biliyorum, öleceğim herkes gibi. Battı gemim çoktan. Geriye bir ben kaldım, bir de derinliklerinin saklı aydınlığı… Ama şu bulutlar yok mu? Biliyorum, ötesinde fazlası var.

Anlıyor musunuz? Çünkü söyleyecek soluğu tükense de, aydınlık oldukça haykırabilir son şarkısını anlam duygusuyla insan. Nihayet bakışlarım duyuyor, kulaklarım son kez görüyor. Bilirim, ötesi var. Sandığımdan çok farklı sözleri… Ah, bitmeyen o şarkın…”