De verborgen parel van Rotterdam-West.

Ik keek laatst naar de fotogalerij in mijn telefoon. Je weet wel. Als je geheugen te vol zit en je moet weer bestanden gaan verwijderen. Tijdens het scrollen viel mij op dat ik ontzettend veel foto’s heb gemaakt van het park bij ons om de hoek. Het Dakpark. Dat is geen toeval. Ik heb er veel tijd doorgebracht de afgelopen jaren. Lopend met de kinderwagen om de kinderen in slaap te krijgen(of te houden). Tijdens de Coronaperiode wandelend bellen met collega’s. En af en toe er gewoon zijn om het hoofd even te legen. Kortom. Ik kom er graag. En als ik er ben, word ik regelmatig verrast door een mooi uitzicht. En dat legde ik dan snel vast. Maar naast een fijne wandelplek is het park veel meer. Het park wordt letterlijk ingeklemd tussen meerdere leefwerelden van Rotterdam. Het is een soort neutrale zone middenin allerlei stedelijke ontwikkelingen. Daarmee is het een heel bijzondere plek. Tijd om daar eens wat moois over te vertellen. Want dat verdient het!

Als je aan komt lopen vanaf de Schipperstraat richting de Hudsonstraat dan komen de trappen je vanzelf tegemoet. De rauwe stenen omgeving van Bospolder-Tussendijken wordt ineens onderbroken door een bomenrij en een groene dijk. Als je geluk hebt staan de ‘watertrappen’ aan. Dan hoor je het geluid van het naar beneden razende water al van verre. Het doet me altijd denken aan die keer dat ik in Noorwegen in een bed & breakfast overnachtte naast een watervalletje. Wat een heerlijk geluid om bij in slaap te vallen… Maar goed. Dat even terzijde. Daar doet het mij wel aan denken. Wanneer ik daar door die hekken van het park loop verandert er iets. Je gaat van grijs naar groen. Van steen naar bomen en gras. Van drukte naar rust.

Het dakpark: Strakke lijnen, groene oase.

Een moment voelt het alsof je in de tuin van een museum bent gestapt. De strakke lijnen van de paden. De taluds volledig bedekt met gras. Ze trekken mijn zicht naar links en rechts. Ik ben nu niet meer in het drukke Rotterdam West. De hectiek van de Schiedamseweg met zijn toko’s, rijdende trams en winkelende mensen lijkt hier ver vandaan. Hemelsbreed is de afstand misschien maar 200 meter, maar hier ben ik heel ergens anders. Ik ben in een oase van rust terecht gekomen. Je hoort hier de vogels fluiten tegenover het achtergrondgeluid van de stad. Het staat in contrast met wat er speelt in de wijk. Bospolder-Tussendijken is een wijk die bovenaan veel verkeerde lijsten staat. Armoede. Eénzaamheid. Ellende achter de voordeur. Een wijk waar veel in wordt geïnvesteerd om dit om te draaien. Zowel op sociaal vlak als in nieuwbouw. Die nieuwe woningen zijn de laatste twee jaar opgebouwd aan de rand van het park. Het zijn woningen die voor een groot deel van de inwoners van deze wijk nooit bereikbaar zullen zijn. Maar zo is het nu eenmaal. De wijk krijgt meer smaken. En dit park, waar vandaan je letterlijk de gentrificatie kan zien gebeuren, is een plek van rust voor iedereen.

En laat ik die rust gelijk nuanceren voor de zomerse dagen tijdens de schoolvakanties wanneer de watertrap aan staat. Dan is het drukte alom en waan ik me qua geluid in een tropisch zwemparadijs. Daar wil ik dan weer niét zijn. Tenzij de kinderen… tjsa… als je kinderen hebt weet je hoe dat gaat. Die drukte geldt gelukkig niet voor de meeste dagen.

Meestal starten mijn wandelingen vanaf hier. Als de coronaperiode mij iets heeft gebracht, dan zijn het de wandelingen door het park en de wijk. Bellend tijdens werk, luisterend naar een podcast of soms gewoon in de avond om het hoofd te legen. Als je op deze plek bent en de trappen op loopt naar de top van het park, dan moet je goed opletten. Goed om je heen kijken. Eerst loop je rechtdoor helemaal naar de andere rand van het park. Daar doemt een andere kant van Rotterdam op. Die van de haven en de industrie. Op heldere dagen kun je de kranen van de havens en de schoorstenen van de botlek zien. Daar ligt ook het M4H gebied (merwe 4 havens). Nu nog een creative hub zoals ze dat noemen. Straks een plek waar een nieuw deel van de stad zal verrijzen.

Vanaf het dakpark: M4H en de Lee Towers

Als je die rand van het park nadert, dan hoor je de auto’s al razen. Kijk je naar beneden dan zie je ze de op Vierhavenstraat. Ineens een hele andere dynamiek. Winkelend publiek loopt 10 meter lager om ergens één van de Big Shops onder het park binnen te lopen. Ja… eronder ja! Het park is aangelegd op het dak van de winkels eronder. Vandaar de naam. Als je naar rechts kijkt doemen de Lee Towers op. Vroeger ben ik er nog wel eens geweest toen het pand van de gemeente was en ik er zelf werkte. En nog een tijdperk terug heeft mijn vader me daar als klein kind wel eens naartoe meegenomen. Zijn scheepvaartkantoor zat daar toen gevestigd. Mijn herinneringen aan die torens gaan daarmee ver terug. Nu zijn het deels appartementen geworden. Met waarschijnlijk fantastische uitzichten. Als wij tegenwoordig met het gezin Rotterdam in komen rijden en zegt mijn zoon al vanaf zijn 6e: “Hèhè.. de torens. we zijn bijna thuis.” Dit uitzicht verveelt nooit.

Vanaf het Dakpark: het monumentale HAKA-gebouw

Oke, terug naar de wandeling. Ik ben binnengewandeld. Eerst groen, museumachtig. Daarna havens, industrie, winkels en levendigheid over de rand te zien. En dan loop ik meestal de kant op richting het centrum van Rotterdam. Als je heel goed kijkt… dan zie je tussen de bomen door allerlei grote iconen van Rotterdam. De Delftsepoort. De Euromast. En sinds kort de Zalmhaventoren. Goed verstopt tussen de bomen. De oplettende wandelaar vindt er de mooiste skylines.

o.a. De Zalmhaventoren en de Euromast gezien vanaf het dakpark.

En die skyline voegt weer een nieuw element toe aan het dakpark. Niet alleen ligt het ingeklemd tussen twee verschillende werelden. Aan de ene kant die stedelijke betonnen jungle van Bospolder-Tussendijken. Een wijk met allerlei stedelijke problematiek. Aan de andere kant van het park de traditionele wereld van de Rotterdamse havens en industrie. Daarnaast geeft het ook nog eens uitzicht op de alsmaar veranderende skyline. Met de ene toren nog hoger dan de ander. Appartementen met prijzen zo hoog als de torens zelf. Voor de gemiddelde Bospoldenaar onbereikbaar.

Door al die kanten ontdek ik hier telkens iets nieuws. De tijd staat hier niet stil. Rotterdam is hier in al zijn facetten aanwezig. De dynamiek is hier overal om je heen. Het kleine wordt hier met het grote verbonden. Aan de horizon wordt de hoogste toren van Nederland gebouwd. En op het grasveld is mijn zoon met de vogelkaart in de hand op zoek naar een ekster. Precies dat maakt dit park een bijzondere plek om te zijn. Rotterdam is hier.

Op zoek naar een ekster

Misschien voor anderen zomaar een park. Waar je een keer geweest bent. Voor mij is het een iconische plek. Het is de plek waar we met pasen de chocolade-eieren verstoppen. Waar we tijdens de ‘dakendagen’ hebben gekampeerd. Waar we vogels spotten. Waar tijdens het breken van het vasten honderden mensen het ochtendgebed houden. Waar in de winter gesnowboard wordt. Een plek waar mijn kinderen opgroeien. Een plek die in mijn geschiedenis wordt opgenomen. Een plek waar ik me ook besef hoeveel verschil er is in deze stad. Verschil tussen rijk en arm. En waar als ik wandel… ik me ook afvraag of mijn kinderen ooit in die hoge torens zouden kunnen wonen? Ze hebben best een voorsprong op andere kinderen in de wijk… maar toch. De lijnen zijn dunner dan ze lijken.

En nu niet allemaal ineens langs gaan komen. Want ik wil het wel lekker rustig houden.

Laat dit verborgen pareltje, maar lekker verborgen blijven.

Zonsopkomst op het dakpark vanuit richting Diepeveen.