Benim Atina’m

Benim Atina’m

Atina çok da eski olmayan bir tarihte keşfettiğim ve kendimi evimde hissettiğim bir şehir. Burada kendimi 20’li yaşlarımın İzmir’inde gibi hissediyorum. İnsanlar daha sakin, huzurlu ve güler yüzlü. Kimse acele etmiyor. Zaten acele edecek ne var ki?

Eskiden İzmir, hatta başka pek çok şehir de böyleydi. Ama son zamanlarda yaşam kavgası bizi çok değiştirdi. Ekonomik refah elbette önemli, ama refahı çok yüksek olmadığı halde neşesini kaybetmeyen yerler de var. Atina gibi. İnsanlar anı yaşamanın bir yolunu bulmuş burada. Sanırım beni çeken de bu.

Atina’ya geldiğim an, içimde sürekli çalışan o gürültü biraz susuyor. Seyahatte olmanın verdiği mutluluk var elbette ama burada hissettiğim şey bundan biraz daha farklı. Daha derin, daha tanıdık. Her ayrılışta kendimden bir parçayı burada bırakıyormuşum gibi hissetmem de belki bundan.

Bu yüzden bu şehirde yaşamaya karar verdim. O huzuru sadece kısa süreli değil, her gün hissetmek istediğim için. Telaşsız sabahlar, şehrin birçok yerine yürüyerek gidebilmek, iyi yemekler, her köşe başında müthiş şaraplar içebilmek… Bunların hepsi bir araya gelince hayatın ritmi değişiyor.

Şehir merkezinde bir mahallede yaşıyorum. Sabahları The National Garden’da yürüyüş yapıyorum. Sabahın erken saatlerinde parkın huzurunu tarif etmek zor. Ağaçların arasından sızan gün ışığı, kuş sesleri, huzur… Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum, ta ki açlığım beni uyarana kadar.

Sonra eve dönüp kahvaltımı ediyorum. Kahvaltı evde çünkü ben erkenciyim ve şehir daha uyanmadan günümü başlatmış oluyorum. Zaten şehir de çok erken uyanmıyor. Hareket genelde 11:00 gibi başlıyor. Ben de o saatlerde bi kahve içmeye çıkıyorum. Canım nereye isterse…

Akşamüstleri ise şehrin farklı köşelerindeki şarap barlarından birine oturuyorum. Hepsinin ayrı bir havası var ve hepsini seviyorum. Bazen şarabıma bir kitap eşlik ediyor, bazen de yoldan gelip geçen insanlar. Etrafı izlemeyi, hayaller kurup düşüncelere dalmayı seviyorum. Bu şehirde, o anın içinde olmak bana yetiyor.

Akşam saatlerinde mekanlar dolmaya başlıyor. İnsanlar iş çıkışı bir araya geliyor, sohbet ediyor, hayat biraz daha hareketleniyor. Akşam yemekleri geç yeniyor, buluşmalar genelde 21:00 gibi başlıyor. İlk başta alışması zor ama sonra o ritme kapılıyor insan bir zaman sonra.

Yemek sonrası eve yürüyerek dönmek en sevdiğim şeylerden biri. Hem sindirim hem de temiz hava. Bazen yol üstünde hoşuma giden bir yer görüp içeri giriyorum. Plansız, acele etmeden.

Ah Atina’m… beni ne çok mutlu ediyorsun.