गौरी (Gauri)

Visual by AdobeStock

गौरी: एक नाव… एक दीपाची ज्योत, संस्कृतच्या गर्भातून आली “गौर” ची पोत। हिम-शिखरांच्या कुशीत असे तिचा वास, हिमालयाची कन्या, नभात पसरे उजास।

गौरी… म्हणजे तेजस्वी, शुभ्र, शांत, निर्मळ, जशी चांदण्या रात्री उमलते एखादे कमळ। पार्वतीचे दुसरे नाव, शक्तीचे ती रूप, शिवाची अर्धांगिनी, जगावर तिची धूप।

जेव्हा-जेव्हा सृष्टी डळमळली, अंधार दाटले, गौरीने तप करून शिवाला गाठले। न घाबरली वादळाला, न मानली हार, तिच्या प्रेमासाठी तिने सहन केले सारे वार।

हळदीची पिवळी आभा, दुधाची शुभ्रता, चंद्राची शीतलता, फुलांची सुंदरता। गौरीचा शुद्ध आणि निरागस स्वभाव, प्रत्येक स्त्रीच्या अंतरी जागे तिचा भाव।

नाव घेता ओठांवर येतो गोडवा, “गौरी”… जशी पहिल्या पावसाची हवा। आईच्या लोरीत, नवरीच्या साडीत, गौरी वसलीय, प्रत्येक घराच्या वाडीत।

शिवाने मागता, तिला मिळाले नवे नाव, “गौरी-शंकर”… दोन शक्तींचा मिलाव। ती आहे अर्धी दुनिया, अर्धे आकाश, जिथे गौरी वास करते, तिथे पसरे प्रकाश।

ओळखा तिला… ती मंदिरात नाही, ती आईत वसे, प्रत्येक स्त्रीच्या साहसात तिचाच अंश असे। जेव्हा जग झुकवते माना, जेव्हा संकट येते द्वारी, गौरी होते ती स्त्री… आणि स्त्री होते गौरी।

जे नाव ठेवतात आई-बाबा ते आनंदाने पुकार, त्यात दडलेय लक्ष्मी चा जिवंत अवतार।

— Sanskar