İnsan En Çok Neye Alışır?

Bazen insanın hayatı, yavaş yavaş biriken şeylerle doluyor. Ne büyük kırılmalarla, ne de yüksek sesli vedalarla… Daha çok fark edilmeden, sessizce.

Bir sabah uyanıyorsun. Kahve fincanını eline alıyorsun. Dumanı yükselirken, hayatının ne zaman bu kadar dolduğunu düşünüyorsun.

Mutfak sessiz. Saatin sesi biraz fazla belirgin.

Ama doluluk dediğin, her zaman tamamlanmışlık olmuyor.

Bazı alışkanlıklar var mesela… İnsanı fark ettirmeden içine çeken. Önce küçük bir keyif gibi başlıyor. Sonra bir bakıyorsun, o şey olmadan eksik hissediyorsun.

Garip olan şu; insan en çok ve en çabuk iyi hissettiren şeylere alışıyor. Ve çoğu zaman, o iyi hislerin kaynağını sorgulamıyor.

Birlikte içilen bir kahve, Açılan bir müzik, Yarım kalan bir cümle…

Hepsi bir süre sonra zihnin içinde kendi yerini buluyor. Ve insan, o anların tekrarını istemeye başlıyor.

Belki de alışkanlık dediğimiz şey, Hatırlamakla istemek arasındaki o ince çizgide doğuyor.

Alışkanlıklar tuhaf… Bazıları insanı büyütürken, Bazıları yavaşça daraltıyor.

İnsan bazen dönüp kendine şunu sormalı: “Ben bunu gerçekten istiyor muyum, yoksa sadece alıştım mı?”

Cevabı kolay bulunmuyor.

Çünkü bazı şeyler, insanın en zayıf olduğu yerden değil, en huzurlu hissettiği yerden bağlanıyor.

Ve belki de mesele tam olarak bu.

Hayat, seçimlerden çok, tekrar edilen şeylerle şekilleniyor.

Bu yüzden… İnsan bazen kendini dışarı çıkarmalı. Bir masaya tek başına oturmalı.

Garson gelip “başka bir şey alır mıydınız?” diye sorduğunda, aslında hiçbir şeye ihtiyacı olmadığını fark etmeli.

Kendi sesini, başkasının varlığı olmadan da duyabildiğini hatırlamalı.

Çünkü en tehlikeli alışkanlık, insanın kendini unutmasıdır.

Ve en değerlisi, kendine geri dönebilmesidir.

Sevgiler,

Emine

[embed]