Sözlük Kullanmadan Risale Okuma: Hanımlar Rehberi — Altıncı Rica

Not: Bu metin, Hanımlar Rehberi’ndeki Altıncı Rica bölümünün anlamı korunmaya çalışılarak sadeleştirilmiş hâlidir. Amaç, eserin yerine geçmek değildir.

Bu çalışma; Risale-i Nur’u yeni okumaya başlayanlara, Osmanlıca ve eski Türkçe kelimeler sebebiyle sık sık sözlük kullanmak zorunda kalanlara ve bu yüzden okuma akışı bozulanlara yardımcı olmak amacıyla hazırlanmıştır.

Sadeleştirme yapılırken metnin üslubu mümkün olduğunca korunmuş, yalnızca günümüzde yaygın olarak kullanılmayan kelimelerin yerine anlamlarını karşılayan ifadeler tercih edilmiştir.

Asıl metni okumak her zaman önceliklidir. Bu çalışma ise, anlamaya yardımcı olan bir okuma desteği olarak değerlendirilmelidir.

Bir zaman acı bir esaret dönemimde, insanlardan uzaklaşarak Barla Yaylası’nda Çam Dağı’nın tepesinde yalnız kaldım. Yalnızlıkta bir nur arıyordum. Bir gece, o yüksek tepenin başındaki yüksek bir çam ağacının üzerindeki üstü açık küçük odada idim. Üç dört çeşit gurbeti birbiri içinde yaşadığımı ihtiyarlık bana hatırlattı. Altıncı Mektup’ta açıklandığı gibi; o gece ıssız, sessiz, yalnız ağaçların hışırtılarından ve uğultularından gelen hüzünlü bir ses, duygularıma, ihtiyarlığıma ve gurbetime daha çok dokundu. İhtiyarlık bana ihtar etti ki; gündüz nasıl şu siyah bir kabre dönüşmüş, dünya siyah kefenini giymiş; öyle de senin ömrünün gündüzü de geceye, dünya gündüzü de berzah gecesine ve hayatın yazı da ölümün kış gecesine dönüşeceğini kalbimin kulağına söyledi. Nefsim mecburen dedi:

Evet, ben vatanımdan garip olduğum gibi, bu elli sene içindeki ömrümde yok olan sevdiklerimden ayrı düştüğümden ve arkalarında onlara ağlayarak kaldığımdan, bu vatan gurbetinden daha çok hüzünlü ve acı bir gurbettir. Ve bu gece ve dağın garip durumundaki hüzünlü gurbetten daha çok hüzünlü ve acı bir gurbete yaklaşıyorum ki, bütün dünyadan birden ayrılma zamanının yakınlaştığını ihtiyarlık bana haber veriyor. Bu gurbet içinde gurbetten ve bu hüzün içinde hüzünlü durumdan bir çıkış, bir nur aradım. Birden Allah’a iman yardıma yetişti. Öyle bir yakınlık ve huzur verdi ki; bulunduğum katmerli yalnızlık bin kat artsaydı bile, yine o teselli yeterdi.

Evet ey ihtiyar ve ihtiyareler! Madem Rahîm bir Hâlıkımız var; bizim için gurbet olamaz. Madem O var, bizim için her şey var. Madem O var, melekleri de var. Öyle ise bu dünya boş değil. Issız dağlar, boş sahralar Cenab-ı Hakk’ın kullarıyla doludur. Akıl ve şuur sahibi kullarından başka, O’nun nuruyla, O’nun adına taşı da ağacı da birer dost arkadaş hükmüne geçer; hâlleriyle bizimle konuşabilir ve bizi teselli edebilirler.

Evet, bu kâinatın varlıkları sayısınca ve bu büyük kâinat kitabının harfleri sayısınca varlığına şahitlik eden; canlıların şefkat, merhamet ve yardım görmesine vesile olan cihazlar, rızıklar ve nimetler sayısınca da rahmetini gösteren deliller ve şahitler, bize Rahîm, Kerim, Enîs, Vedud olan Hâlıkımızın, Sâni’imizin, ve Hâmimizin dergâhını gösteriyorlar. O dergâhta en makbul şefaatçi, acizlik ve zayıflıktır. Acizlik ve zayıflığın en belirgin zamanı da ihtiyarlıktır. Böyle bir dergâhta makbul bir şefaatçi olan ihtiyarlıktan küsmek değil, onu sevmek gerekir.