Umut hissediyorum, nazar değdirir miyim

Bayağı bir nazar üzerine düşünüyorum. İnsan kendine bile değdirebiliyormuş. Ancak üzerine çok kafa patlattığında da takıntıya dönüşür konforu bozar gibime geliyor. Böyle ikilemlerde aklıma bir kitaptan okuduğum bir öğüt geliyor;

“Sürprizlere hazır olamazsın ancak en hazırlıklı haline düşersin.”

Anlatabildim mi? Bir siyah kuğu görme olasılığın düşüktür belki de yoktur ancak gördüğünde elinde fotoğraf makinesini hazır tutmak gibi misal.

Yine de bir şeyleri dile getirmeye çekinmeye başladım kendime bile. Neyi nasıl planlarsam planlayayım hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor. Artık gideceğini ummayı da bıraktım gibi. Hem iyi hem kötü.

Geçtiğimiz günlerde netlerim yükseliyordu sonra bir anda en dibe düştü, nasıl oldu anlayamadım. Sınavlarım yaklaştı. Belki de akademi yapabilecek birisi değilim ve bunu kabul etmeye korkuyorum. Belki de pratik insanıyım çalışma insanıyım ben. Bilmiyorum ki. Ama sanki bu sınavları yapamazsam yetkin değilmişim gibi hissettiriyor. Gerçi kimin kriterlerine göre diye sorarlar insana. Öyle işte, yetkinliklerimi sorguluyorum. Yakında bir sınav daha gidecek listeden, belki bir yenisi daha eklenir.

Bilmiyorum.

Hobilerimi yapamıyorum bayağıdır ders çalıştığım için. Üretkenliğim durdu. Kendi kendime ilgilenme günü yapmıyorum. Dondum gibi ya garip. Hiçbir değişiklik, inme, çıkma olmuyor hayatımda ama olan rutinden de memnunum. Ya da memnun olmaya çabalıyorum. Kendime birkaç bir şey aldım moral olsun diye. Elime geçtikleri an o parıltılı duyguyu kaybediyorum her seferinde. Güzel haberlere açım evet ama gelmeyişlerine de alıştım. Depresyonda gibi hissetmiyorum, umutsuz da hissetmiyorum. Nötr gibiyim, ortada, arafta. Ancak yabancı da değil artık bu belirsizlik. Arkadaşlarım kendi hayatlarının endişelerine daldı. Farklı dertlere sahip olmak ta inceden inceye uzaklaştırıyor insanı birbirinden. Bu yüzden davul bile dengi dengine dediler muhtemelen. Duygusal yiyiciliğim arttı. Kilo aldım. Artık yalnızca ders değil bir işte de çalışmak istediğimi görebiliyorumç Yine de şükredilecek dertlerim var, memnunum.

İnsan bazen durur.

Sınavımın nasıl geçeceğini merak ediyorum. Beynim sisten kurtulacak ve en berrak haliyle çalışabilecek mi mesela. Regl dönemime geldi tam ve beyin sisi yaşarım bu dönemde ondan merak ediyorum. İstediğim puan aralığında alabilecek miyim, yoksa sayfaları kapatacak mıyım, yoksa kapatmam gerekmediğini mi göreceğim gibi meraklarım var. Kötü geçse bile çok yıkılmayacağımın bir tık rahatlığı var üzerimde. Üzülürüm tabi.

Uyku ilaçları işe yarıyor. Fakat bir süre daha, fobiye dönüştüğünü unutturacak kadar uyuyabilmelere sahip olduktan sonra iyileştim sayabiliriz diye düşşünüyorum. En azından artık iki günde bir uyumuyorum.

Ailem iyi, sağlıklı. Annem bugün başkasına benden bahsederken “erkek arkadaşı var mı bilmiyorum” dedi. Olmadığını bariz şekilde gösteriyorum gibiydi bana göre aslında. Demek ki onlara öyle gelmemiş.

Bugün hiç ders çalışmadım. Biraz da başım ağrımaya yer arıyordu zaten. Olsun bir günde alim olacak değildim ya. Bir günde unutmam da. Yarın yeni bir güne uyanıp nasiptekini hallederiz inşaAllah.

İki hafta daha geçmiş olabilir. Bir kere daha yazmam lazım gibi.