Babamı Hatırladığım Yaştayım

Babamın öldüğü yaştayım Bugün benim doğum günüm Kelimeler büyüyor ağzımda Bildiğim tüm hayatlar… Paramparça - Fazlı Teoman Yakupoğlu

Yılbaşından beri ara ara kafamın içinde çalan o şarkı. Ne kadar zaman oldu bu şarkıyı paylaşacağım gün gelir mi diye düşünmeye başlayalı hatırlamıyorum. Müslüm Gürses söylediğinde mi anlam kazandı acaba.

İşte geldi o gün. Ben bugün babamı hatırladığım yaştayım.

Yalıkavak - Bodrum, Mart 2000

Ankara’ya gelişim reşit oldu, sen 59. Yolun yarısını görür mü bilmem, ben 33.

Gördü. Yarısından fazlasını gördü. 17 Eylül 2019'da not etmişim. 40 yaşını görmek bir kenara 35 için bile şüpheliymişim.

2016 yılının Haziran’ında, tam vefat yıl dönümünde, bir sayfa açmıştım: facebook.com/osmanarslan1960

“Rahmetli babamızla ilgili anıları paylaşmak, onu hatırlayanların anılarını biriktirmek istemekteyiz.” ne kadar tanıdık, ne kadar çaresiz bir ilk paylaşım.

Gökçeada Öğretmen Okulu, 1976 - 1977 2/D Fen şubesi

Elimde bir fotoğraf var. Gökçeada Öğretmen Okulu, 1976 - 1977 2/D Fen şubesi. Sen, sınıf arkadaşların, bir okul binası, arkada bir büst.

Fotoğrafın arkasında herkesin adı yazıyor. İsimler. Hikayeleri kendinde saklı lakaplar. Neredeler? Ne yaparlar? Sahi kaçı sağdır hala…

Fotoğraftakilerin adları ve lakapları

Sayfayı açınca bazılarını bulmaya çalıştım. Bazılarına ulaştım hatta. Belki yeteri kadar dikkat çekmedi. Bu yazıyla karşılaşırlarsa diye umut edeyim.

Hani ne kadar zaman oldu diye hesaplamak için gün/ay/yıl alt alta yazıp hesap yaparız ya. Bu hesabı yaptığım günlerden biri de 25 Ekim 2016 tarihiydi. Evlenmiştim. Bir vesile kiracılıktan ev sahipliğine geçiyorduk. Kendi evimize taşındık. Ve tam o gün, başka bir hesap da denkleşmişti: babam olmadan geçen günler, onunla geçen günlere eşit olmuştu.

Sensiz geçen günler senle geçen günlere denk oldu. Biz dengimizi tuttuk bir yola koyulduk. Yol yoldaşsız yürünmezdi Bir yar bulduk. En çok da onu yalnız koymaktan korktuk. Bir ayrıma geldik Bazen sen olmayı Bazen ben olmayı seçtik Silinen anılar Yokmuşsun gibi zamanlar oldu. 15 yıl 4 ay 1 gün Kayıttan düşmüştür bugün. … Sensiz geçen günler senle geçen günlere denk Eh be…

O günü bu şiirle kapatmıştım. Yeni evimizde!

Osman Arslan, 1998 - Profil Fotoğrafı

6. sınıfta edebiyat ödevim için Nazım’ı araştır demişti. Kitapları toparlamış önüme de koymuştu. Adam Yayınları’nın o efsane baskılarını okuyarak ödevi hazırlamıştım. İlk öğrendiğim Nazım Hikmet’in bir soyadı olmasıydı. İlginç gelmişti.

Facebook’ta sayfayı oluşturunca bir şiir ve profil fotoğrafı buluşması oldu. Ve not ettim fotoğrafın açıklama kısmına…

Saçlarım dolanmış ölmekte olanın parmaklarına başımı kurtarmam kabil değil! Sen yürümelisin, beni bırakarak… Bir Ayrılış Hikayesi - Nazım Hikmet Ran

O boşluğu annem doldurdu. Bir eksikliği bir yeniden yürümenin ağırlığını tek başına omuzlayan, bizi biz yapan annem… Onun hakkı nasıl ödenir, bilmiyorum. Belki de gerçekten ödenemez; sadece minnetle taşınır.

Taşrada yaşananlar, hatırlananlar da oldu elbet. Oluyor da. Ama korkmayın bir erkeğin babasıyla, taşrada, hesaplaştığı bir hikaye duymayacaksınız benden. Belki yazılanlara anekdot olarak girer bazıları.

Yıllar hayatlar geçiyor…

Babamı hatırladığım yaştayım. Eh be…

Efes Antik Kenti, 1997