Uçakta İletişimin Gücünü Nasıl Kullandım?

Uçakta İletişimin Gücünü Nasıl Kullandım?

Çanakkale’ye taşındığımdan beri bana uygun işler peşinde koşuyorum ama hala içime sinen bir iş durumu olmadı. Atölyeler açıyorum bazen ama bu şehrin insanı anlattıklarıma yabancı kalıyor. Mecburen yaptıklarımı anlayan insanların olduğu yerlere gidiyorum, yani çok seyahat ediyorum.

Çanakkalemizde bir havaalanı var ama sadece günde 1 kez Ankara’ya uçuş var. Dolayısıyla gideceğim her yere Ankara aktarmalı gidiyorum ve genelde 1 günüm yolda geçiyor. İlk zamanlar zorlandım, havaalanında 4–5 saat beklemek zorunda kalabiliyordum. Sonra alıştım ve normalleştirdim, şimdi ise yormaya başladı. Yaşlandığımı böyle anladım, daha fazla yorgunluk bedenimi ele geçiriyor, enerjim her geçen gün azalıyor. İnsan böyle böyle yaşlılığa ve ölüme yaklaşıyormuş demek ki. Eceliyle ölüm olacaksa tabii. Arada bunları hatırlamak lazım, garipsemeyin buraya parmak bastım diye.

Önemli NOT: Eğer öğrenciysen ve ücretli içerik olduğu için yazımın devamını okuyamıyorsan lütfen bu ücretsiz linke tıkla. Bu link ile ben gelir elde edemiyorum ama gönül kazanmak isterim ❤

Her neyse konumuza dönecek olursam, geçen ay Antalya’ya gitmem gerekiyordu. Geceden valizimi, giyeceklerimi ve hatta yiyeceklerimi hazırlayıp uyudum. 3–4 saatlik uykunun ardından uyandım, duşumu aldım ve taksiyi aradım. Burada taksiciler neden bagaja valizimi koymama yardım etmiyor hala anlamış değilim, hiç alışamadım buna.

Havalimanı küçük, sıra az hemen işlerimi halledip uçağın kalkmasını bekledim. Bir an önce koltuğuma oturup uyumak istiyorum, çok yorgunum ve akşam eğitim dönemi başlayacak 4 gün Antalya’da kamp alanında, yoğun bir tempoda eğitmenlik yapacağım. Kamplar çok yoğun ve yorucu geçiyor benim için, dönünce birkaç gün evde dinlenmeden kendime gelemiyorum. Şimdi yolda biraz uyuyabilirsem kendimi şanslı sayacağım.

Cam kenarında oturacakmışım çok üzüldüm, bacaklarım çok sıkışıyor boyum uzun olduğundan, Ajet’ten nefret ettiğimi söylemiş miydim? Hatta o kadar ki Tüketici Hakem Heyeti’ne kadar ilerledi ilişkimiz, şikayette de haklı bulundum ve ödeme aldım, gurur duyduğum sayılı şeylerden belki bir gün anlatırım. Ama gel gör ki cam kenarına insanlar sevinir ben hep çok üzülüyorum, çoğu zaman koridor tarafındaki şanslı yolcuya teklif ediyorum cam kenarını. Özellikle çocuklu biriyse aşırı mutlu oluyor, ben de koridora geçmenin keyfini çıkarıyorum.

Bugün şansıma THY’nin bir uçağı geldi, geniş oturma alanını görünce dedim yer değiştirmeme gerek yok mis gibi yatarım cam kenarında. Kulaklığımı taktım güzel bir ninni listesi açtım, evet uyumamı çok kolaylaştırıyor alıştım buna. Sakince kendimi uykuya bıraktım, dinlenebileceğim 1,5 saat.

Hayda, koltuğuma çarptı biri. Neyse dedim yanlışlıkla olmuştur. 1–2 derken e baktım bu durum geçici değil. Acaba çocuk mu yapıyor hemen sinirlenmiyim dedim kendime, arkaya doğru küçük aralıktan baktım. Kocaman bir adam oturuyor koltukta kulağında müzik, büyük insan ya bu. Neyse dedim belki de yerleşememiştir, bir daha olmaz.

Önceki uçuşlardan birinde birileri bu yüzden baya sesli kavgaya tutuşmuştu, hostes araya girip olayı yatıştırmıştı. Aklıma o durum geldi, kavga etmek istemiyordum yorgun ve uykusuzdum.

Biraz zaman geçti tekrardan koltuğuma vuruldu ve uyandım, uykum kaçmıştı bir kere uyuyamadım ve bekledim 1–2 derken yine devam etti bu durum. Artık sabır taşım çatlamıştı 20 dakikadır işkence çekiyordum sanki.

Koltuk arasından elimi uzatıp koltuğumu bir iki ben salladım ve aynen şunu söyledim:

“Beyfendi bu koltuk sizi rahatsız mı ediyor?”

Kulaklığını çıkardı ve ben cümleyi tekrarladım. Hayır, dedi, etmiyor.

“Sizi rahatsız etmemesine sevindim, çok sallanıyor da beni rahatsız etti biraz, Allah Allah…” dedim ve önüme döndüm.

Adam hiçbir şey demedi, ama bir daha koltuğum sallanmadı. Suçu ona atmadım, öfkemi koltuktan çıkarttım. Bir nesne üzerinden derdimi anlattım, kalp kırmadan hatta sizi rahatsız etmiyor değil mi diyerek onu da düşündüğümü ima ettim. Sanki koltuğum bozukmuş gibi davrandım.

Sonra 1 saat 10 dakika mışıl mışıl uyudum hem de bu sorunu bu şekilde çözdüğüm için bıyık altından gülümsedim kendime.

Antalya’ya varınca eğitmen arkadaşlarıma olayı anlattım, hepsi nasıl öfkeyle çıkışabileceklerini anlattılar, benim bu yöntemim hoşlarına gitti. Benim de çok hoşuma gitti ve hep hatırlamak için paylaşmak istedim.

Bu spontane yaşadığım olay bana kendimi iyi hissettirdi çünkü iletişim çok önemli bir araç ve bunun ne kadar etkili bir güç olduğunu fark etsek neler değişir kim bilir diye düşünmeden edemiyorum…

Siz benzer bir durumda nasıl davranıyorsunuz ya da benzer bir şey yaşasanız ne yapardınız?

hamuş Melike