Tikitaka ya kimabavu ya Paramount katika kusawazisha mzani dhidi ya Netflix kuinunua Warner Brothers. (Sehemu ya Pili)

Hofu hiyo si ya kufikirika tu. Tabia za wateja tayari zimebadilika sana. Watazamaji wengi sasa wanasubiri filamu zitoke kwenye majukwaa ya kidijitali badala ya kwenda sinema. Ikiwa filamu itatokea mtandaoni ndani ya wiki chache, ile hamu ya haraka ya kwenda kuiona inatoweka. Sinema zinaishi kwa kutegemea hamu hiyo. Wikendi za uzinduzi ni muhimu kwa sababu zinatengeneza hisia kuwa watazamaji wanahitaji kushiriki mara moja ili wasipitwe na tukio la kitamaduni. Huduma za kidijitali zinaua hamu hiyo kwa kufanya filamu zipatikane papo hapo.

Kwa hivyo, wakati CEO wa Regal anadai muda wa siku 45 wa filamu kuonyeshwa sinema pekee, hajifanyii majadiliano ya biashara tu; analinda mfumo mzima wa kiuchumi. Anaelewa kuwa ikiwa filamu za Warner Brothers zitapoteza upekee wa kumbi za sinema, inaweza kuharakisha kuporomoka kwa muda mrefu kwa kumbi hizo. Ndiyo maana madai yake yanahusu pia ahadi za uzalishaji — akitaka Netflix itoe filamu 15 hadi 20 za sinema kila mwaka zikiwa na bajeti kubwa za masoko. Hii kimsingi inaishinikiza Netflix kuimarisha utamaduni wa sinema badala ya kuubadilisha taratibu.

Ombi la mkataba wa muda mrefu linadhihirisha jambo lingine: hakuna anayeamini tena ahadi za makampuni. Hollywood imeshuhudia miungano mingi ambapo ahadi zinavunjwa mara tu dili zinapokamilika. Wamiliki wa sinema wanaelewa kuwa mara tu Netflix itakapomiliki Warner Brothers, nguvu yake itakuwa kubwa sana. Bila mikataba inayofunga kisheria, Netflix inaweza kupunguza uwekezaji kwenye sinema huku ikidai hadharani kuwa bado inazisupport. Sinema zinataka dhamana kwa sababu zinajua kuwa kuishi kwao kunategemea hilo.

Kinachofanya vita hii ya kisheria kutotabirika ni kwamba sheria za kuzuia ukiritimba zinazidi kuingiliana na siasa na hofu za kitamaduni. Wasimamizi hawaulizi tu kama makampuni yanakuwa makubwa kifedha; wanauliza kama nguvu hiyo iliyojilimbikiza inadhuru sekta, ajira, na uchaguzi wa mteja. Burudani inachukua nafasi ya kipekee kwa sababu si biashara tu; inatengeneza utamaduni na usikivu wa jamii.

Utetezi wa Netflix utajikita katika kufafanua ushindani kwa mapana zaidi. Watasema kuwa hawajamiliki burudani peke yao kwa sababu watazamaji wanagawanya usikivu wao kwenye YouTube, TikTok, michezo ya video, na mitandao ya kijamii. Kwa mtazamo huo, Netflix pamoja na Warner Brothers bado ni mchezaji mmoja tu ndani ya uchumi mkubwa wa “usikivu” wa kidunia. Hoja hiyo inaweza kukubalika kwa wasimamizi wanaoelewa kuwa huduma za kidijitali hazipo peke yake tena.

Hata hivyo, upinzani kutoka ndani ya Hollywood unatengeneza tatizo la kisiasa kwa sababu unageuza dili hili kuwa alama ya kitu kikubwa zaidi. Wakati waandishi, wamiliki wa sinema, vyama vya wafanyakazi, na watayarishaji wote wanapoelezea wasiwasi wao hadharani, wasimamizi hawawezi kupuuza picha hiyo. Serikali haitaki kuonekana inahusika na kuharakisha kuporomoka kwa sinema za kumbi au kuruhusu kampuni moja kutawala miundombinu ya hadithi. Shinikizo la umma ni muhimu, hasa wakati sekta ya burudani inaajiri maelfu ya wafanyakazi na kubeba umuhimu wa kitamaduni.

Gharama za kuvunja mkataba (breakup fees) zilizoambatana na dili hili zinaonyesha jinsi hatari ilivyo kubwa. Mabilioni ya dola sasa yamefungwa si tu kwenye mafanikio, bali pia kwenye kufeli. Ikiwa wasimamizi watazuia dili hili, Netflix inapoteza mabilioni. Ikiwa Warner Brothers itaondoka kwenda kwa mnunuzi mwingine, itaidaiwa Netflix mabilioni. Vifungu hivi vipo kwa sababu miungano mikubwa inatumia muda mwingi na juhudi kubwa za kisheria. Lakini pia vinatengeneza shinikizo; mara tu adhabu za mabilioni zinapoingia, makampuni yanakuwa makali zaidi kutetea nafasi zao kwa sababu kuondoka kunakuwa na maumivu makali ya kifedha.

Inashangaza kuona jinsi hali hii inavyoonyesha mabadiliko ya Hollywood kutoka kuwa sekta ya kisanii na kuwa uwanja wa vita wa kuunganisha makampuni. Studio zilikuwa zikishindana kupitia filamu, waongozaji, na waigizaji. Suna zinashindana kupitia ununuzi, miundo ya madeni, takwimu za kidijitali, na ushawishi wa kisheria. Kiongozi wa kisasa wa burudani anazidi kufanana na mwanabenki wa uwekezaji au mwanamikakati wa kisiasa badala ya mkuu wa studio wa zamani.

Akina Ellison wanaelewa ukweli huu vizuri. Larry Ellison alijenga himaya yake kupitia upanuzi mkali wa biashara, na David Ellison anawakilisha kizazi kipya cha uongozi wa burudani kilichounganishwa na utajiri wa teknolojia na malengo ya Hollywood. Hatua ya Paramount inaonyesha fikra zinazoiona burudani kama miundombinu inayostahili kupiganiwa kwa nguvu kwa sababu yeyote anayeidhibiti, anadhibiti ushawishi wa kitamaduni duniani.

Kitu cha kushangaza ni kwamba wakati watazamaji wanaweza kuona hili kama vita kati ya makampuni makubwa, suala halisi ni la kuishi au kufa (existential). Kila mtu anayehusika anaelewa kuwa mfumo wa zamani wa Hollywood unadhoofika. TV za cable zinaporomoka. Faida ya kidijitali bado haina uhakika. Biashara ya sinema iko hatarini. Watazamaji wametawanyika. Sheria za zamani hazidhamini tena kuishi kwa kampuni.

Ndiyo maana vita hii inaonekana kuwa kali sana. Si tu kuhusu kuinunua Warner Brothers. Ni kuhusu kujihakikishia nafasi kabla ya enzi mpya ya burudani kuanza kikamilifu. Netflix inataka hadhi na nguvu. Paramount inataka ukubwa na uwezo wa kuishi. Sinema zinataka ulinzi. Wasimamizi wanataka usawa. Wasanii wa Hollywood wanataka usalama wa kazi zao. Kila kikundi kinapigania toleo tofauti la mustakabali.

Na pengine hiyo ndiyo sababu hadithi hii imevutia watu wengi sana. Chini ya lugha yote ya kifedha na ujanja wa kibiashara, kuna swali rahisi ambalo hakuna anayeweza kulijibu kikamilifu bado: burudani itaonekana vipi miaka kumi ijayo, na nani atakuwa na nguvu ya kutosha kuiongoza?