İKİ RUH

İKİ RUH

Hepimizin içinde iki kişi yaşar: Biri "Hadi oğlum!" diye fısıldar, diğeri ise "Yapma oğlum!" der. Buna iki ruh ya da iki ayrı yönümüz diyebiliriz. Tıpkı geceyle gündüz gibi, birbirine zıt görünseler de aslında hayatımızı var eden, yaşamamızı sağlayan bu iki kutuptur. Yani anlayacağınız; ne biri olmadan diğeri olur, ne de diğeri olmadan biri.

Birinci çağrı, "Hadi oğlum!" dediğimizde, içimizdeki cesaret, özgüven ve çocuksu bir enerjiyle hareket etme arzusunu duyarız. O, bizi yeni başlangıçlara, denemeye ve risk almaya iter.

İkinci çağrı olan "Yapma oğlum!" ise, bizi saran korku, çekince ve üzerimizdeki baskının sesidir. O, bizi geri çekilmeye, şüphe etmeye ve olası hayal kırıklıklarından korunmaya çağırır.

Bu iki içsel sesten hangisinin ağır basacağını, aldığımız kararları ise yaşadığımız çevre ve hayat vizyonumuz belirler. Aslında olumluluk ve olumsuzluk ayrılmaz bir bütündür. Olumsuzlukları deneyimlemezsek, olumlu olanı arayıp bulmanın ve ona gerçekten ulaşmanın değerini de bilemeyiz.

Bu durum, hayatın ta kendisidir; berrak bir suyun akışı gibi, tutkulu bir aşk ve bitmeyen bir mücadele gibi, iyinin ve kötünün iç içe geçişi gibidir... Önemli olan, bu sürekli var olan ikilem arasında bir ahenkle dans edebilmektir.

İşte tam da bu ahenk, içimdeki bu iki ruhun dansı, yıllar önce kulaklarıma çalınan bir melodide can buluyor: Misirlou. Bu şarkı, bana ilk duyduğumda verdiği o fantastik hisle birlikte, aşkı, tutkuyu, gizemi ve heyecanı çağrıştırıyor. Her notasında, eski çağlardan gelen bir kültürün yankısını hissederken, aynı zamanda anı yaşamayı öğütlüyor. Bazen eski kovboy filmlerindeki gerilimi, bazen tutkulu bir buluşmayı, bazen de kahkahalarla dolu bir sohbeti andıran Misirlou, aslında bana içimdeki çocuğu unutmayan, duygulu ve hatta hüzünlü bir insan olmayı fısıldıyor.

Misirlou, benim için o "Hadi oğlum!" ve "Yapma oğlum!" sesleri arasındaki köprü ve denge. Hayatın tüm zıtlıklarını kucaklayıp, her anında bir anlam bulabilmenin müziği."