Nasılsın sız-lar

Sabahı da gömmüşler,

Gülümsemeleri de gömdükleri gibi.

Sanki inmiş bulutlar gökyüzünden de,

Toprağı kendine bulamış gibi.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Her yüzün aslı kendi bendine bile saklı,

Sisler sarmış kalbi tüm netliği kaybettirmek ister gibi.

Gözler esiri olmuş yüreğinin sisine,

Donuklaşmış, tepkisizleşmiş artık her biri.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Sabahın sisinde mum ışığıyla var olmaya çalışmaktı benimkisi,

Alakasız çözümleri bulup sanmaktı her şeyin düzeleceğini.

Alev yanar aydınlatır etrafını da,

Yansıtacak yüzey bulamaz ışığını,

Böyle dağılıp gider bulutların içerisinde.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Bir gülümsemeyi çok gören dudaklar,

Asılı kalır bu görmemezlik içerisinde.

Kendi mutsuzluğu yetmiyormuş da,

Diğer dudaklara da yaymak ister gibiydi hali.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Bu devir sanki;

Bir “Nasılsın”ı çok görenlerin devri.

Herkeste bir yere yetişme telaşı,

Herkeste bir can havli.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Hızlandı hayatlarımız,

Tükeniyor tüm küçük konuşmalarımız ve,

Tahammül kalmıyor hayata karşı.

Bir yerden sonra ruhuna da,

Kendine de katlanamıyor insan.

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Bir dur demeli buna insan, demeli de,

Bu devir, sisin içinde kaybolma devri.

Mi?

‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

Tüm mum lekeleri bir araya toplansak,

Ayıramaz mıyız topraktan zehri?

Tıpkı Kronos’un zamanında yaptığı gibi,

Huzura kavuştursak bu yorgun dehri.