Bebek Katilinin Videosu: Sessizliğin Bedeli

Bebek Katilinin Videosu: Sessizliğin Bedeli

Sözde bırakılan silahlar, gerçekte kuşanılan maskeler…

26 yıl sonra gelen bir video mesaj.

Sözde bir “barış” sahnesi hazırlanıyor.

Kameralar, ışıklar, reji… Hatta eleştirmenleri bile hazır.

Ama sahnede oynayanlar da, bu tiyatronun senaryosunu yazanlar da bize yabancı değil.

Yine aynı yüzler, aynı eller…

Ve ne acı ki, dalga geçercesine yine aynı kandırmaca.

9 Temmuz 2025. “Bebek katili video yayınladı” dendi.

Oysa o bebek hâlâ toprağın altında susarken, katil kameralar önünde konuşabiliyor.

Bu tek başına yeterince utanç verici değilmiş gibi,

her seferinde aynı klişelerle geçiştirmek daha da derin bir utanç değil mi?

Şimdi “sembolik silah bırakma” deniyor.

Ne demek bu?

Gerçekte bırakılmayan ama kameralar önünde yere bırakılan birkaç paslı silah;

arkasında kurulan yeni cepheleri mi perdeleyecek?

Yeni sahnede bize hangi rol biçildi?

Yine perdeye “ek” mi yazıldık?

Hangi vicdan bunu kaldırır, hangi ahlak terazisi bunu dengede tutar?

Tanıyoruz bu oyunu.

Ve gönlümüz öyle geniş ki;

Ekmeğini yediği ülkeyi eleştiri sahnesine çeviren,

PKK’ya yeni isimler biçen,

terör örgütü paçavralarını tişörte dönüştürüp timsahla poz veren o figürleri

yalnızca sosyal medya linçlerine terk ediyoruz.

Ne yazık ki o varlık, ayaklarımızın altında bile değil.

Sadece bakıyoruz. Ve geçiyoruz.

PKK denilen yapının yalnızca tabelası değişiyor.

Yarın adı SDG, öbür gün PYD, sonra başka bir harf çorbası…

Ama hepsinin arkasında aynı figür var:

ABD’nin stratejik planı, İsrail’in bölge politikası, Batı’nın kaosla beslenen kirli düzeni.

Ve ne acı ki içimizden bazıları hâlâ sahnede figüran olmayı sürdürüyor.

Kimi bilinçli, kimi cehaletle, kimi menfaatle…

Barış bir oyunun adı değildir.

Barış bir pazarlık konusu da değildir. OLAMAZ.

Barış; önce hakikatin kabulüyle, sonra suçlunun yargılanmasıyla başlar.

Katillerin kamera önünde konuştuğu, devletlerin sessiz kaldığı hiçbir yerde barış yoktur. Olamaz.

Bu topraklar, kimi zaman Hakkâri’de bir asker postalıyla,

kimi zaman Diyarbakır’da bir annenin sarsıcı çığlığıyla ateşle sınandı.

Biz bu acıları yaşarken susanlar, şimdi “barış” kelimesini ağızlarına alıyor.

Ama bilinsin ki:

Bu halk sahneye değil, gerçeğe bakar.

Ve gerçek şudur:

Silahlar gerçekten bırakılmadı.

Sadece kameralar önünde yere bırakıldı.

Arka odalarda, yeni silahlar teslim alındı.

Yeni nesiller için yeni kaoslara yatırım yapıldı.

Bugün susan herkes, yarın anlatılan hikâyede figüran olacak.

Bugün cesaretsizce o kâğıda yazdığınız “adalet”,

bizi kör yarınlarda köşeye sıkıştırıp yakacak.