NEFES ALANI

Siyah önlük, beyaz yakalar… İlkokul deyince gözümde ilk canlanan anılar hep güzelliklerle dolu. Neşeli sınıf arkadaşlarım, sevecen öğretmenim, okuma yazmayı öğrenmenin heyecanı…

En az elli kişilik kocaman bir sınıfta, her sırada üç kişi oturarak beş sene geçirdim ilkokulumda…Sonrası daha da eğlenceli ortaokul yılları hele ki lise. Unutulmaz dostlukların pekiştiği güzel bir öğretim hayatıyla devam etti okulum…

Öğrencilik yılların da herkes illa dersin ortasında öğretmeninden izin alıp çıkmıştır sınıftan. Tüm öğrenciler dersteyken bomboş kalmış okul bir değişik gelir gözüne, olduğundan daha büyük hissedersin boş koridorları.

Sınıfa geri dönersin sonra kapıyı çalarsın ders devam ederken. Öğretmenin “Gir!” der… Kapıyı açar açmaz içerinin havasızlığı birden yüzüne çarpar…Sanki az önce o sınıftan çıkmamış gibi o havayı tüm ders boyunca ciğerlerine çekmemiş gibi yabancı hissedersin... İçeridekiler en sevdiğin arkadaşların, öğretmenindir oysa, miden bile bulanabilir belki havasızlıktan…

Hayatımızda da bazen böyle durumlarla karşılaşabiliriz. Bizi boğan nefes almamızı engelleyen olayları hissedebilmek için “Nefes alanları” oluşturmalıyız ara ara kendimize… Yanlışı fark etmek boğulmak üzere olduğumuzu anlamak için bir müddet uzaklaşmamız yeterli olduğumuz yerden…

Daha mutlu huzurlu bir hayat için; Havasızlık hayatı bize zehir etmeden, biz havamızı değiştirelim…