Film

Film deyince bir çoğunuzun aklına sinema filmi, yani seri çekilmiş resimlerden ve seslerden oluşan herhangi bir hikayeyi anlatan anlatım biçimi geliyor. Fakat bu yazıda fransızca péllicule, ve Türkçe haliyle pelikülden(şu an ki kameralardaki sensörün olduğu yere konumlandırılan temel video kaydetme malzemesi) bahsedeceğim. Pelikül, 21. yüzyılda çok eskide kalmış bir kayıt ortamı olsa da 20. Yüzyılın tamamında varlığını sürdürmüş ve alternatifi bulunmaz bir sinema malzemesi olmuştu. Tabii şu an kimileri için bir hobi, kimileri için hoş bir mazi, kimileri için eskimemiş ve eskimeyecek kaliteli bir malzeme ve bazıları için ise daha şimdiden unutulmuş bir lanet. Peki bu film veya pelikül nasıl çalışır?

Pelikül, ışığa duyarlı milyonlarca gümüş taneciğinin üzerine sürüldüğü (ki bu gümüş tanecikleri milyonlarca olduğundan, şu an ki ekranlarda bulunan piksellerin dengi olarak varsayabiliriz) , selülozdan üretilen taşıyıcı tabaka ve diğer koruyucu katmanlardan oluşan ve genellikle kenarlarında delikler bulunan saydam şerittir.

Bu şerit, kamerada merceğin arkasındaki karanlık odada bulunur ve ışıkla temas ettiğinde yapısında gözle görülemeyecek bir değişim olur. Işığı alan gümüş tanecikleri sertleşip metalleşirler ve almayanlar ise olduğu gibi kalır. Bu görüntüyü kullanabilmek içinse, ışıksız bir ortama gidip duyarlılığı korunan gümüş taneciklerinin alınması gerekir. Bu işlem sırasında aynı zamanda görüntünün netleşmesi yapılır. İşlemlerden sonra, elimizde asıl görüntünün negatifi vardır. Yani bunu bir ışık kaynağı ile beyaz bir yere yansıtırsanız, normal renklerin tam tersi olacaktır (siyahlar beyaz-beyazlar siyah gibi). Bunun nedeni ise elinizi bir ışık kaynağının önüne koyarsanız ve fotoğrafını çekerseniz parmaklarınızın arasından ve elinizin olmadığı her yerden ışık gelecektir. Film, yani pelikül, yukarıda anlattığım çalışma mantığı dolayısıyla ışığın geldiği kısımlarda sertleşecek ve projektörün ışığının perdeye gitmesini engelleyerek aslında beyaz olan ışığı siyah renk olarak iletecektir. Bu yüzden kısaca fotoğrafın fotoğrafını çekerek pozitifleyebiliriz. Ki karta basmak aslında budur.

Film Formatları

Film formatları hakkında detaylı bir yazı yazmayı düşündüğümden, bu yazıda kısaca üstünden geçeceğim.

Dünyada ve özellikle sinemada en popüler film formatı 35 milimetredir. Bu film formatı, Thomas Edison (Evet! Thomas Edison!) ve William Dickinson tarafından geliştirilmiştir. 1890 yılında George Eastman tarafından verilen malzemeyle yapılan bu format 100 yıl boyunca popüler şekilde kullanılmış ve tahtından inmemiştir. Özellikle sinema dünyasının fiyat performans ürünü olarak bakabiliriz bu malzemeye. Fakat 2000’lere gelindiğinde, diğer çoğu şey gibi kameraların da sayısal yani dijital dünyaya geçiş yolları görünmüştü. Bu dönemde kamera ve sinema dünyası zorlu bir değişimin eşiğinde gelmişti. Bir süredir varolan fakat küçük sensörleri, kötü alan derinliği ve kalitesi gibi nedenlerle hiç takılmayan video kameralar, dslr’ların çıkmasıyla piyasada kendine yer buldu. Üstüne HD teknolojisi geldi. Fakat asıl kırılma anı, 2008’de yeni bir dslr sınıfının ortaya çıkması oldu. HDSLR. Bu aletler hem fotoğraf hem video çekebiliyordu. Bu da filmin tarihe gömülüşünün, yani sonun, başlangıcıydı. Artık devir dijital kamera devriydi.

Bu arada George Lucas 2000’lerin başlarında Star Wars’un 2. Üçlemesinin 2. filmini tamamen Sony’nin dijital kamerasıyla çekerek dijital kameraların geleceğine dair bir göz kırpmış oldu.

Devamını ve super 35, 16 mm, super 16, 8 mm ve super 8 gibi formatları ayrıntılı bir şekilde diğer yazılarımda yazacağım.