Photo by Andrik Langfield on Unsplash

Etmediğim Vedalar

Hiçbir yere ait hissetmem ben. Ne bir insana ne de bir şehre. Ait hissetmek için güvenmek gerekir. Ben kimseye güvenmem ki. İnsanlara da güvenmem şehirlere de. Çünkü hepsi yarı yolda bırakır. Yerdeki taş bile güvensiz hissettirir bana bir gün takılıp düşmeyeceğim ne malum.

Veda da etmem ben. Kaçarım sadece. Tüm yaşadıklarımdan kaçarım. Sanki bir yerden kaçmak tüm acılardan kaçmak sanırım. Valizimi toplayıp alıp başımı giderim. Veda etmeden giderim çünkü vedaları sevmem ben. Bir parçam orada ya da sizlerde kaldı mı, bilmem. Benim içimde kalan tek şey ait olamama hissi.

Hep kaybolduğunu hissetmek. Ev diyeceğin yeri bilememek. Ne bir kara parçasına ev diyebilirim ne de herhangi birine. Tanıdığınızı sandığınız insanlar sizi hayal kırıklığına uğratabilir. Beni benimle bırakın çünkü bakışlarınızdaki sahtelik hiç bu kadar canımı acıtmamıştı. Ait olmadığım yerleri sıcak bir yuvaya dönüştürmeye çalıştım ben hep.

Yine görüşmeyiz. Çünkü tutmadığınız sözler her gün biraz daha güvenimi kırıyor. Ne yaparsam olmuyor sanırdım. Benim hatam olmayanı oldurmaya çalışmakmış hep. Yolu sadece gitmekmiş... Bakmayın hiçbir yere ait değilim dediğime ben gitmeye bayılırım. En çok da veda etmeden gitmeye. “Gitmekten daha güzel bir şey varsa o da geri dönmemektir.” derler ya. ben geri dönmemeye de bayılırım. Belki bir parçam oralarda bir yerlerdedir ama ne önemi var. Ben bembeyaz sayfaları seviyorum. Ben küllerimden doğmayı seviyorum. Yanlış ideolojiler biriktirilen masaları terk etmeyi, etrafıma bıçak kadar keskin sınırlar çizmeyi seviyorum.

Bazen vedaları da hak etmek gerekir zaten. Birine sımsıkı sarılırsan ne kadar uzağa gidersen git o veda sayılmaz. Güzel şeylere veda etmem ben. Nereye gidersem gideyim gelir benimle. Benim kaçtığım bana iyi gelmeyen şeyler. Bazı şeyleri istesen de sevemezsin. Sevmeyi bilmediğin için değil, sevginin başka yerlerde karşılığı olmadığı için. Her gün gördüğün insanlar yavaş yavaş yabancı gelir bana. Bazen sıkı sıkı tutunduğum dal tam orta yerinden kırılır. Bazen de ben kırarım o dalı. Çünkü ben karanlık bir hiçlikte hapsolmayı değil gökyüzünde uçmayı istiyorum.

Kalbim en çok nerede kırılırsa oradan kaçarım ben. Gitmenin en güzel yanıdır bu. Ne kadar erken giderseniz o kadar iyidir. Güvenmek için dallar bulmaya çalışmak yerine gitmenin haklı gururunu severim.

Kalbim en çok nerede kırılırsa oradan sessizce çekilirim. Çünkü bazı kapılar kapanmaz, insan kapatır. Kendini sürekli anlatmak zorunda kaldığım, varlığımı ispat etmeye çalıştığım hiçbir yer yuvam değil. Beni tüketen hiçbir yere kök salmaya çalışmıyorum artık.

*“Yabancılar arasında yaşıyorum. Nereye ait olduğumu bilmiyorum.”**

Neredesin?

• Okuduğunuz için teşekkürler.

[embed]List: Kurgular / Öyküler | Curated by Erebus | Medium Kurgular / Öyküler · 11 stories on Mediummedium.com