Bir video ile hatırlanan gerçekler…

Bir video görürsünüz ve o anda yaşadığınız acıların büyüklüğünü fark edersiniz…

Photo by Akhila Katuri on Unsplash

Bir buçuk aydır yazmıyordum, nasıl da özlüyorum yazmayı…

Aslında yaz(a)mama sebebim, pek yakında hayatım için çok önemli bir sınava girecek oluşum. 1.5 aydır ciddi bir şekilde ona çalıştığım için, gün içerisinde temel ihtiyaçlarımı karşılamaktan başka pek de vaktim olmuyor doğrusu. Wish me luck please!

Ama dün anaokuldan beri hayatımda olan, çok yakın bir dostumun gönderdiği bir video, bana yazmam gerektiğini hissettirdi…

Dile kolay, anaokulundan beri ayrılmayan 3 dostuz biz… 3 farklı ülkede yaşayan, 3 silahşör… WhatsApp grup ismiyle Dacmin Girls… (özür dilerim kızlar!)

Tam da bu yazıyı yazarken Zeytin Ağacı dizisinin 3. sezonunu bitirmiş olmam bir tesadüf mü dersiniz? Onlar da 3 kişi, tıpkı bizim gibi. Tek farkımız bizim gerçek, onlarınsa yalnızca hayal ürünü olması…

Sahi ya! Merak ettim, izlediniz mi dizinin final sezonunu? İnternette gördüğüm yorumların hepsi en iyi sezon olduğunu söylüyordu. Gerçekten mi ya!?

Hayatım boyunca izlediğim tüm dizi/filmlerde en saçma 3 ölümden biriydi sanırım finaldeki ölüm. Tıpkı GOT’da Cersei ve Poyraz Karayel’de Ayşegül’ün ölümü kadar saçmaydı, spoiler vermemek adına ismini yazmak istemediğim kişinin ölümü, en azından benim için.

Üstelik dünyanın neresinde görülmüş acaba, yoğun bakımdaki bir hastayı sırf istedi diye hastaneden çıkarıp evinin ‘bahçesine’ yatırmak ve konuşsun diye oksijen maskesini çıkartmak?

Kusura bakmayın, saçma bulduğum bir başka Netflix Türkiye yapımına dair içimde birikenleri sizlerle paylaşmak istedim bir an için.

Neyse… Hadi gelin biz esas yazma sebebime dönelim…

Photo by Melanie Kanzler on Unsplash

İşte bu çok yakın dostlarımdan biri, İstanbul ziyaretinde eski video kasetleri karıştırırken üstünde kendi ismi yazan bir kaset buluyor ve bir de ne görüyor dersiniz…

30 küsur sene önce, biz daha miniminnacıkken, anaokuldayken, çekilmiş gösterilerimizin kayıtları.

Tabii hemen bize gönderdi. İnanamazsınız nasıl miniğiz. Belki 3, belki 4 yaşındayız.

İzlerken ilk önce gülüyordum, bir süre sonra gözlerimin dolduğunu sizlerle paylaşabilirim sanırım…

Bir an düşününce, üçümüz de o yıllardan sonra ne farklı hayatlar yaşamışız…

Ne çok okul, ne çok dost, ne çok kalp kırıklığı, ne çok sağlık problemi, ne çok taşınma. Ama en önemlisi de, ne çok acı…

Elbette bu yazıyı okuyacak olan bireylerin hepsi yaşamıştır yukarıda yazdıklarımı, kim bilir belki çok daha fazlasını.

Söylemek istediğim ‘En çok acıyı biz çektik.’ değil inanın. Lütfen beni yanlış anlamayın…

Benim hissettiğim, beni yaralayan, belki de bu düşüncelerimi yazıya dökmeme sebep olan şey; hayatımdaki acıların büyüklüğünü bir kez daha hatırlamış olmam…

Ne fark ettim videoyu izlerken biliyor musunuz?

O videodaki Gizem’i tanıyan, o sessiz ama bazen cırcır konuşan, sevimli ama bir o kadar da huysuz, herkesle iyi geçinen, arkadaşları arasında en minik gözüken, hayalperest, cıvıl cıvıl o küçük kızı hayatının şu dönemindeki kaç kişi tanıdı ki? Ya da o hallerine kaç kişi tanıklık etti ki?

Ya da şöyle söyleyeyim, ailemden kaç kişi bugünümü görebildi ki?

Aslında bir tek abim. Canım abim… Annemle babamın bana bıraktığı en güzel iyi ki!❤

Photo by Miguel Andrade Guerrero on Unsplash

Elbette akrabalarım var, hatta annem ve babamın hala hayatımızda olan sevgili dostları bile var o minnak Gizem’i hatırlayabilecek olan. Peki ya o halimi ne kadar hatırlıyorlar dersiniz?

Canım kuzenlerim var mesela, kardeş gibi sevdiğim. Ne kadar hatırlıyor olabilirler ki 3-4 yaşlarındaki beni? Kendileri de benim kadar küçüktü sonuçta…

Peki ya aile büyüklerimiz? Yaz tatillerinde Kıbrıs’a geldiğimde neredeyse 3 ayı bahsettiğim kuzenlerimle geçirdiğimi düşünecek olursak, büyükler ne kadar tanımışlardır ki çocuk halimi?

Dün o videoyu izlediğimde hissettiğim o burukluğu size nasıl anlatabilirim bilemiyorum. İnanır mısınız, abimden başka, videoyu gönderebileceğim kimse gelmedi aklıma bir an için. Zaten abim de çocuktu ya o zamanlar, nasıl hatırlasın minik kardeşi Gizem’in yıllar önce bir gösterideki defilesini…

Elbette biraz düşününce aklıma gelenler oldu tabii aileden, videoyu gönderebileceğim. ‘Vay be minik Gizi’ye bak sen!’ diyeceğini bildiğim. Uzaktan da olsa o hallerime tanıklık eden…

Ama ne gerek vardı ki… Çocukluk anılarınızı hatırlayacak bir anneniz, babanız olmadıktan sonra…

Photo by Chermiti Mohamed on Unsplash

Bir de annesi babası hayatta olduğu halde o yakınlığı bir türlü kurmamış, kuramamış olanlar var. Bilemiyorum hangimiz daha şanslıyız. Ya da şanssızız…

Ailesi hayattayken yakın olup onları erken kaybedenler mi, yoksa samimi olmasalar da ailesi hala hayatta olanlar mı?

Siz ne dersiniz?

Bugünkü yazıma burada son verecektim vermesine de, bu yazıyı yazarken verdiğim bir ara esnasında beni çok üzen bir haber aldım.

Sevgili babacığımın 50 küsur yıllık dostlarından biri bugün hayata veda etmiş.

Geçtiğimiz yıllarda hayatını kaybeden bir başka arkadaşlarının kızı, sevdiğim bir ablam, yine bir fotoğraf paylaşmış sosyal medyada. O fotoğrafı her gördüğümde içim burkulur. Çünkü ya fotoğraftaki birinin vefatında ya da onlardan birinin ölüm yıldönümünde çıkar o fotoğraf piyasaya…

Yüreğimi acıtan, o fotoğrafta babam da dahil, hayatını kaybetmiş 4 dost ve bir eş var. 5 dost da diyebiliriz elbet…

Bugün o fotoğrafı gördüğümde ve ondan sonraki saatlerde gözlerimden akan yaşların sebebi, belki çocukluğuma ait bir sembolün daha bizi bırakıp gitmesi, belki merkür/retro etkisi. Bilemiyorum…

Ama bildiğim tek bir şey varsa o da bu dünyaya bir devrimcinin daha veda etmiş olduğu.

Huzur içinde uyu Bektaş abim…

Satırlarımı sonlandırırken; annemin bıraktığı bir diğer ‘iyi ki’ de, canım Ercan abim. Hayatımda olduğun ve 25 senedir beni çektiğin için sana da çok teşekkür ederim. ❤