My story…

De dood van de gemiddelde man: Waarom ik de afgrond nodig had om te leren klimmen

Mijn grootste nachtmerrie was nooit de dood. Mijn grootste nachtmerrie was een kleurloos leven. De gedachte dat ik “gewoon” zou zijn — iemand die opgaat in de grijze massa, een gemiddelde baan heeft en een gemiddeld spoor achterlaat — beangstigde me meer dan wat dan ook.

Ik dacht dat deze angst mijn superkracht was.

De obsessie met “meer”

Ik zette alles op het spel. Ik ging niet voor groei; ik ging voor dominantie. In mijn werk was “goed” een belediging. In de sportschool was elke training een oorlog met mijn eigen lichaam. Mijn bankrekening moest mijn eigenwaarde bewijzen. Ik leefde op de toppen van mijn kunnen, gedreven door een constante bewijsdrang dat ik méér was dan gemiddeld.

Ik ging all-in. Elke fiche die ik bezat, schoof ik naar het midden van de tafel.

De klap die alles veranderde

Maar de wetten van het risico zijn onverbiddelijk. Als je op de rand van de afgrond danst om het mooiste uitzicht te hebben, is één misstap fataal. En die stap kwam.

Het kaartenhuis stortte niet in; het explodeerde. Geld weg. Carrière in scherven. Mijn lichaam opgebrand. In een oogwenk werd mijn grootste angst werkelijkheid: ik was niet eens meer gemiddeld. Ik zat aan de bodem. Rock bottom.

Daar, in de stilte van de totale nederlaag, ontdekte ik iets pijnlijks: mijn jacht naar de top was niet gebaseerd op ambitie, maar op vluchtgedrag. Ik rende weg voor de man in de spiegel.

De wederopstanding

Vandaag sta ik hier met lege handen, maar een helder hoofd. Ik heb mijn skills en kunnen in de jaren wel opgebouwd. De angst voor middelmatigheid heeft plaatsgemaakt voor een diep, onwrikbaar vuur. De reis naar de absolute top is namelijk pas echt begonnen op het moment dat ik de bodem raakte. Want vanaf de bodem is er geen ruimte meer voor ego, alleen voor fundamenten van beton.

Ik ben niet meer bang om gemiddeld te zijn. Ik ben zelfs niet meer bang om te falen. Ik ben alleen nog maar gefocust op de klim.

Dit is mijn verhaal. De weg terug omhoog is steiler dan de weg naar beneden, maar het uitzicht is het waard.