Alev sarmalı!

Alev sarmalı!

Gece ve gündüzden anladım, siyah ve beyaz bir döngüde günler,

Ama en çok,

Siyah ve beyazın buluştuğu anın fotoğrafı kalıyor aklımızda

Şafak vakti…

Belki manzarayı kaçırmamak için erken kalkmalı

Yol almalı…

İniş ve çıkışlarla dolu bir melodi içimizde çarpıyor

Kuru gürültüye değil de ondan kalbimize kulak vermeliyiz sanırım

Kurulu bir düzende, siyah ve beyaza dönüşen dünya mı sadece

Siyahta kendimizi bulur, beyaz da kaybederiz

En güzel hayalleri gözü kapalı kurmamız bundandır

Gerisi beyaz…

Dünya telaşı işte…

Aydınlık sandığımız sahte bir yanılsama mı?

Karanlık derin ve yüzleşmelere gebe olduğu için mi korkutucu !

Aradığımız aydınlık karanlıkta gizliyse?

Tıpkı “düşüş” olarak adlandırdığımız dönemlerin esasen bir “çıkış” noktası olduğu gibi

Adını “düşme” olarak koyduğun yer tam olarak neresi ?

Hayata da bir karına düşerek, bir bedenden düşerek başlamıyor muyuz…

Şafak vakti karışık!

Siyah beyaz iç içe geçmiş…

Kızıl…

İyi kötü seçilmiyor

Bir alev sarmalı

Yangın yeri gibi

Biz bu dünyada o sarmalda yanıyoruz

Bildiğimizin aksine yaşamak, beyaz bir telaşta gözümüzün gördüğüne aldanmak değil,

Yaşamak, kara bir kuyuya düşmek esasında…

Bir grafikte gördüğümüz inişli-çıkışlı o kalp melodisi gibi

Karanlıkta daha sesli…

Bu yüzden çekici…

Ben bu yüzden telaşlı değilim…

Karanlıklara düşmeyi seviyorum

Düşmenin düşmek olmadığını bildiğimden…

Korkunun her türlüsünün yokluğundayım!