Tasarruf Etmek Kolaydı… Ta ki Kendimi Unutana Kadar

Hayalini kurduğumuz o özgür, bol güneşli, “hiçbir şeye mecbur değilim” dediğimiz hayata kavuşmak için yapmamız gereken o önemli şey: Tasarruf.

Peki tasarruf nedir? Markette en ucuz deterjanı almak mı? Çocuğun yeni bir oyuncak için ağladığında “Paramız yok.” demek mi? Yoksa kendin için çok istediğin ama pahalı olan o şeyi almaktan vazgeçip geleceğine yatırım yapmak mı?

Belki hepsi, belki hiçbiri.

Çünkü tasarruf, bazen bir şeyi almamak değil; kime ve neye öncelik vereceğine karar verme sanatı.

Tasarruf Benim İçin Kolaydı… Öyle sandım

Küçüklüğümden beri tasarruflu olduğumu düşünürdüm. Genç kızken markalara hiç önem vermezdim. Hatta arkadaşlarım bir tişörte 200–300 lira verirken ben içimden hep şöyle derdim: “Ben o paraya dört farklı tişört alırım, çeşit çeşit giyerim.”

Bu yüzden kendimi “tasarruf uzmanı” zannediyordum. Oysa tasarruf, neyi kısmayı seçeceğin kadar neyi kısmaman gerektiğini de bilmekti. Ve bu kısmı hiç düşünmemiştim.

Finansal Özgürlüğe Koşarken Kendimi Geride Bıraktım

Yatırıma ilk başladığım yıl, finansal özgürlüğün ışığı gözümü öyle kamaştırdı ki… Etrafı görmez oldum.

Daha ilk aylarda çılgın gibi tasarruf etmeye başladım. Her ay biriktirebileceğim en yüksek rakama ulaşmaya çalıştım. Geleceğim için planlar yaptım, gelirimi artırmaya, harcadığım her kuruşun hesabını tutmaya başladım.

Evet… Maddi hedefime ulaştım. Sene sonu için koyduğum hedefi, belki de kendimi zorlayarak, ama başardım.

Peki ruhum da aynı başarıyı kutluyor muydu?

Hayır.

Bir kahve içtiğimde bile suçluluk duyduğum zamanlar oldu. Kendime “Bu para geleceğe gitmedi, boşa gitti” diye kızıyordum. Tasarruf ederken para biriktirdim ama fark etmeden başka bir şeyi harcadım: Keyfimi, enerjimi, kendime olan şefkatimi.

Finansal özgürlük hedefime öyle sarılmıştım ki, bir noktada kendimi unutmuşum. Hiç mi keyif için para harcamayacaktım? Hiç mi nefes almayacaktım?

Sonunda Durmayı Öğrendim

Neyse ki hikâyem şimdilik iyi bir yere bağlandı. Harika bir yaz tatilinden döndüğümde içimde bambaşka bir enerji vardı.

O tatil… Tasarruf etmeseydim gidemeyeceğim, borca girerek gitsem asla rahat edemeyeceğim o tatil… Bana şunu öğretti:

Tasarruf, hayatı ertelemek değildir. Tasarruf, hayatı sürdürülebilir kılmaktır.

Kendimi sonunda yeniden hatırladım. Güneşin altında, deniz kokusunu içime çekerken, finansal özgürlüğün sadece gelecekteki bir “durak” değil; bugünde de yaşanması gereken bir his olduğunu fark ettim.

Son Söz

Artık tasarruf ederken sadece cüzdanımı değil, ruhumu da korumayı öğreniyorum. Finansal özgürlük hedefim hâlâ devam ediyor… Ama bu kez bu yolculukta kendimi de yanımda götürerek.

Okuduğun için teşekkür ederim. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.