Czas ruszyć dalej

Czas ruszyć dalej

Siedzi otulona ciszą mieszkania. W sercu spokój. Patrząc na łagodne rysy jej twarzy, nie powiedziałbyś, że kilka godzin wcześniej atak paniki pozbawiał ją tchu niemal paraliżując ciało.

Wiedziała, że w końcu opuści to mieszkanie. Przygotowywała się do tej chwili od kilku miesięcy. Myślała, że po tak długim czasie będzie gotowa. Nie była. Myślała, że zamknięcie drzwi, w których przekręcała klucz codziennie przez ostatnich 15 lat będzie łatwiejsze. Nie było.

Decyzja o rozstaniu przyszła spokojnie. Naturalnie. Kochała go. Na swój sposób. I właśnie dlatego postanowiła odejść. Zwolnić go z kochania właśnie jej. Nie umiała odwzajemnić jego miłości. Nie zmieniła tego depresja. Nie zmieniła tego terapia i próby dogadania się z samą sobą. Nie zmieniła tego wspólna wyprawa samochodem przez pół Europy i spanie pod portugalskim niebem. Nie zmieniły tego jego długie delegacje i samotność jaką sobie dawali na tak zwane poukładanie spraw. Nie zmieniły tego jej nowe studia psychologiczne.

W końcu zabrakło białych królików w cylindrze. Odrodzenia nie będzie. Nie dla nich.

• Nigdy nikogo tak nie pokocham jak ciebie, wiesz? — poczuła jego ciepłą dłoń na krawędzi swojej.

• Wiem…

• Nigdy nie znajdę takiego przyjaciela jak ty, wiesz? — położyła mu głowę na ramieniu.

• Wiem…

• Mimo wszystko… to były dobre lata… — szepnęła.

• Wiem…

Milkną. Krawędź łóżka na którym siedzą, niemym świadkiem łez. Piosenka Adele „Someone like you” sącząca się z Radia Chilli ZET zastaje ich przytulonych. Przenika łagodnie ściany mieszkania nie chcąc naruszać ich intymności.

Zasługiwał na więcej. Nie mogła mu tego dać. Czasem zastanawiała się czy w ogóle potrafi kochać. Pozszywane nićmi bólu serce nie znało odpowiedzi. Jeszcze nie. Wiedziała jedno. Czas zwolnić się ze wszystkich obietnic. Czas rozplątać to, co splątane. Czas spakować najcenniejsze wspomnienia do bagażu podręcznego. Czas ruszyć dalej.

Nie chciała zabierać wiele. Tylko najbardziej niezbędne rzeczy. Zaczęła od regału na którym leżały pamiątki jeszcze z lat szkolnych. Z kolorowych pudełek wyciągała stare zeszyty z wierszami, listy, pocztówki, wspomnienia z wakacji, gazety z pierwszymi wydrukowanymi opowiadaniami. Nie spieszyła się. Pożegnania wcale nie muszą być gwałtowne. Szacunek. Tyle była winna swoim wspomnieniom. Wyciągała jedno po drugim. Głaskała. Przykładała do policzka. Wąchała. A tuż przed odłożeniem do worka na śmieci, przytulała. Uśmiechała się do tych naiwnych marzeń. Do niespełnionych miłości. Do pocałunków nigdy nie otrzymanych. Do spojrzeń zauroczonych. Do tęsknot nastoletnich. I płakała kiedy żegnała się ze zdjęciami, tych, których kochała najbardziej. Nieobecnym wzrokiem wyprowadzała z pamięci na zasłużoną emeryturę w jej sercu Misia z naderwanym czarnym nosem i biały płaski kamyk znaleziony nad morzem jak miała 13 lat. A kiedy nie zostało już ani jedno wspomnienie, którego nie dotknęła myślą, przepłukała twarz zimną wodą i wytarła ręcznikiem w zielone kwiaty. Prezent na ich 10 rocznicę ślubu.

Oparła dłonie o umywalkę: — Hej, dasz radę — rzuciła do odbicia w lustrze. Odpowiedział jej grymas ledwie przypominający uśmiech.

Droga z piątego piętra do śmietnika nigdy nie była długa. Jednak przerzucony przez plecy szary worek pełen wspomnień ciążył. Czuła wagę najdrobniejszego przedmiotu. Wiedziała, że w prawym rogu leży pamiątka po dziadku, zegarek. Wskazówki zatrzymały się na 12:05. Ważył ładnych kilka kilogramów dni wypełnionych beztroską wspomnień. Tuż nad nim koperta, a w niej niemowlęcy pukiel włosów. Waga nieświadomości tego, co przyniesie przyszłość. W lewym rogu wciśnięty Miś. Ten niebieski w białe kropki. Biedaczek zawsze był chorowity. Wieczna ospa. Podarowany przez dziadka pewnego czerwcowego popołudnia. Ważył kilkanaście lat przyjaźni, wypełniony po czubek czarnego nosa tajemnicami największej wagi.

Kilogramy lat przygniatały obolały kręgosłup. Już czas.

Pchnęła kratę śmietnika. Przeraźliwy zgrzyt brutalnie wdarł się w myśli. Sprzątaczka mówiła, że ktoś naoliwi. Wiedziała, że jej już tu wtedy nie będzie…

Kontenery. Żółty. Niebieski. Segregacja śmieci. No tak… Ale jak posegregować wspomnienia? Do jakiego kontenera wyrzucić niespełnione marzenia, troski dojrzewania, listy miłosne, chichot przyjaciółek z podstawówki, czarną sukienkę ze studniówki i niebieską podwiązkę ślubną? Dlaczego nikt nie wymyślił kontenera z odpadami na przeszłość?

W jej przypadku najodpowiedniejszym wydawał się ten z „odpadami zmieszanymi”. Zdecydowanie.

Po kręgosłupie natychmiast rozeszło się uczucie ulgi. Jęk zamykanej kraty śmietnika niczym trąbka na pogrzebie dopełnił rytuału.

Pierwszy raz od dawna oddychała tak głęboko. Nie odwróciła się ani razu.

Przez kolejne tygodnie sprzedawała biżuterię. Z przyjęcia, osiemnastki no i obrączkę. Złoto było w cenie. Książki rozdawała znajomym, albo wynosiła do antykwariatu w niebieskich torbach z Ikei. Kochała je. Bardzo. Ale tam, gdzie się wybierała nie potrzebowała ich. Największy problem miała z „Shantaramem” i „Nic nie zdarza się przypadkiem”. Znalazła im dłonie niecierpliwe lektury.

• Może jednak sobie zostawisz? — spytała znajoma

• Nie. Już spełniły swoje zadanie…

• Jesteś pewna?

• Wiesz… Jeśli coś kochasz, uwolnij to. Jeśli było prawdziwe, wróci do ciebie…

Nie żałowała. Ani tego rozdanego. Ani tego wyrzuconego. Ani tego sprzedanego. Przedmioty. Od jakiegoś czasu nie miały już znaczenia. Zajmowały tylko przestrzeń. Czas zwolnić wieka kolorowych kartonów równo ułożonych na półce. Jedyny pożytek miał z nich kurz wgryzający się bezlitośnie w każdą szczelinę. W jej pamięci pozostaną bezpieczne i nietknięte.

Kiedy upychała w walizki to, co zostało z jej codziennego życia, on był w pracy. Umówili się, że tak będzie lepiej. Bo pewne sprawy załatwia się tylko w samotności.

Ubrania. Talerze. Garnki. Pościel. Kilka ręczników. Kosmetyki. Trzymała się całkiem dobrze. Pękła, kiedy wyciągnęła szczoteczkę do zębów ze wspólnego kubka na zlewie. Widok jego żałośnie osamotnionej szczoteczki przyprawił ją o pierwszy spazm płaczu. Przyłożyła dłonie do ust jakby to miało pomóc w zapanowaniu nad łkaniem. Nie tym razem. Zawodowa płaczka mogłaby jej pogratulować. Odwróciła wzrok. Wychodząc z łazienki zamknęła w niej samotność jego szczoteczki do zębów. Dla towarzystwa zostawiła swoje poczucie winy.

Kiedy usiadła po środku pokoju przy otwartej, na wpół spakowanej walizce, splotem słonecznym szarpnął drugi spazm. Skuliła się w bólu daleko wykraczającym poza ten czysto fizyczny. Czuła jak jej twarz zastyga przyjmując nieznany dotąd, nienaturalny grymas. Dźwięk, usiłujący wydobyć się na powierzchnię napotykał ścianę zaciśniętej krtani, przypominał charczenie. Szumiało jej w głowie. Telefon. Gdzie mój telefon! — próbowała myśleć logicznie. Ktoś musi mi pomóc! Dostrzegła komórkę leżącą na meblościance trzy metry od niej. Za daleko! Z przerażeniem stwierdziła, że jedyną częścią ciała, którą mogła poruszać były oczy. I co teraz!? Uduszę się! Nie dam rady… Nie mogę… No i co teraz?! Skulone z bólu ciało ani drgnęło w kierunku telefonu. Oddychaj… Spróbuj… Dasz radę… Nie potrafię! Nie mogę! Nie chcę! Wdech… Nie! Wdech… … … Setki igieł przekuły jej płuca. Poczuła się jak ryba wyciągnięta z wody. A teraz wydech… Świst powietrza wydobył się z jej ust. Ryba wróciła do wody. Dobrze… Wdech… Wydech… Przygryzła wargi. Poczuła krew na języku. Jest dobrze. Czuję smak. Tak. To dobrze… Zerknęła na zaciśnięte w pięść dłonie. Paznokcie wbijające się w dłoń sprawiały ból. To dobrze. Czuć taki zwykły, najzwyklejszy ból. Mięśnie twarzy stopniowo zaczęły się rozluźniać. Skulone ramiona rozpoczęły proces dość nieufnego rozprostowywania. Przykurczone nogi powoli odzyskiwały krążenie.

Spojrzała do walizki. Z otwartej kosmetyczki patrzyła na nią sprawczyni całego zamieszania. Zwykła szczoteczka do zębów. Zielona. O średniej twardości włosa. Wyglądała całkiem niewinnie wtulona między krem do loków i buteleczkę z wodą toaletową o zapachu hawajskich kwiatów. A jednak…

Reszta pakowania przebiegła bez specjalnych sensacji. Ot, regularny płacz i podciąganie nosem. Normalne. Po prostu smutek kobiety, która do kilku walizek próbuje spakować 15 lat życia. Miała wrażenie, że do jej smutku podłącza się melancholia mieszkania. Półki powoli traciły swoją tożsamość i patrzyły na nią nagim wyrzutem pustych przestrzeni. Przecież jeszcze przed chwilą były tu jej buty, wisiały kolorowe bluzki, leżały bambusowe naczynia, stały ulubione przyprawy.

Dźwięk zamka domykającego ostatnią torbę rozszedł się echem po salonie. Patrzyła jak mieszkanie gaśnie. Traci energię. I choć jeszcze tu była, mieszkanie mówiło coś innego. Żegnał ją chłód białych ścian. Przed wyjściem przeszła po wszystkich pomieszczeniach. Dotknęła każdego kąta. Poczuła wszystkie szczeliny, które były świadkiem ich wspólnego życia. Po raz ostatni spojrzała na pokój, w którym razem oglądali ulubione seriale, śmiali się, czytali książki, sączyli czerwone wino, wypili litry kawy, w którym prasowała jego koszule, a on jej bluzki (bo nie miała do nich cierpliwości). Tak. Mimo wszystko to były dobre lata. Kątem oka zobaczyła drzwi wejściowe. Czy można nazwać je takimi kiedy właśnie zamierzało się przez nie wyjść i nigdy nie wrócić?

Klamka po drugiej stronie drzwi wiedziała, że ta konkretna kobieca dłoń właśnie dotyka ją po raz ostatni.

Odeszła. Czy się bała? Oczywiście! Ale tak mocno jak się bała, wiedziała, że czas ruszać dalej…