Şarlatanların Kutsal Panayırı

Cinnetin Kürsüsü, Çaresiz Yığınlar ve Derin Hesaplar

Eem Hasan Talu | SONAR

Akıl sağlığını çoktan yitirmiş, gömlekleri tersten giydirilip tedaviye alınması gerekenlerin kürsülerde ahkam kestiği, kalabalıklara hayat reçeteleri yazdığı ürkütücü bir dönemden geçiyoruz.

Öncelikle Medium’da ücretli üye değilseniz bu yazının tamamına ulaşamayacaksınız. **Yazının tamamı için buradan devam ediniz.**

Din gibi insanın en naif, en mahrem ve en yüce sığınağı, kutsal olan her şey, bu ehliyetsiz ve hastalıklı ve cüretkar ellerde adeta pespaye bir sirk gösterisine bir panayıra dönüştürülüyor. Ağızlarından köpükler saçarak anlattıkları hezeyanları, yanmaz kefen pazarlayan ticari zekalarını, sapkın fantezileri bu panayırlarda din ambalajına sarıp satıyorlar.

İnsanın aklına, vicdanına ve inancına hakaret eden bu tablo karşısında isyan ediyoruz haliyle: Bu safsatayı dinleyen koca koca kalabalıkları ne yapmalı? Bu tımarhanelik şarlatanların toplumu zehirlemesine göz yumanlar da mı aklını yitirdi, yoksa perdenin arkasında başka bir oyun mu sahneleniyor?

Gelin kutsalı parçalayanların panayırını birlikte gezelim. Önce bu kalabalıkların gönüllü tutsaklığını anlamaya çalışalım. O salonları dolduran, ekran başında bu cinneti huşu içinde izleyen kalabalıklara bakalım.

Elbette bu tabloyu salt ekonomik ezilmişliğe, salt yoksulluğa bağlayarak kolaya kaçmamalıyız, insan psikolojisinin dipsiz karmaşıklığını tek bir sosyo-ekonomik nedene indirgeyemeyiz.

Öyle ya, refahın ve hukukun tıkır tıkır işlediği toplumlar da bile benzer irrasyonel kültler, akıl dışı inanç grupları mantar gibi türeyebiliyor. Her zaman olduğu gibi akıl dışılığın normalleştirildiği bu tiyatro, üç katmanlı kusursuz ve acımasız bir Hegemonya Piramidi üzerine inşa edilmiştir: İbadet, Ticaret ve İhanet.

Piramidin en altı, en geniş ve en trajik tabanı Varoluşsal Çaresizlik içine düşürülmüş, her türlü ekonomik ve manevi sömürüye açık hale getirilmiş kitleler oluşturuyor. Asıl alkışçılar, iliklerine kadar sömürülen asıl kalabalıklar buradadır.

Kürsüdeki hezeyanlara alkış tutan, akıl dışı anlatılara huşu içinde kulak veren bu yoz kalabalıklara kızmak işin içinden sıyrılmanın en kolay yolu. Onları cahil veya kandırılmış diyerek kestirip atmak, sorunun kökenine inmemizi engelleyecek sosyolojik bir körlük olur.

Çünkü asıl trajik olan, bu kürsülerin etrafında toplananların yaşadıkları ağır maddi ve manevi travmalar neticesinde adeta tımarhanelik hale gelmiş olmasıdır.

Bu insanları dışlamak veya kınamak yerine, hangi toplumsal boşluğun onları bu şarlatanların halkası yaptığını görmek zorundayız. Bu kalabalıkları bu şarlatanların dizinin dibine çeken şey şey cehaletten ziyade, ruhlarını paramparça eden korkunç çaresizlik ve yalnızlıktır.

Adaletsizliğin, liyakatsizliğin, hukuka güveni yitirmekle doğan derin yalnızlığın, yoksulluğun, ekonomik ezilmişliğin ezip geçtiği bu çaresiz kitle belirsizliğin kol gezdiği bir düzende sığınacak sarsılmaz bir liman arıyor.

Elbette meseleyi sadece cüzdanın boşluğuyla ve cehaletle açıklamak, insanın en temel, en karanlık dehlizini yani ontolojik (varoluşsal) kaygılarını ıskalamak olur.

Refah seviyesi zirveye çıksa, eğitim kusursuz işlese bile insanın amansız anlam arayışı, ölüm korkusu ve bilinmezlik dehşeti bitmez. İnsan hakikatten uzaklaşıp, yoz düzenin bir piyonuna dönüştüğünde kendi sonlu yaşamının, özgür iradesinin ve varoluşunun ağır yükünü taşıyamaz ve aklını mutlak bir otoriteye teslim etmeye gönüllü hale geliyor.

İşte insan, varoluşun bu ağır presi altında böylesine çaresiz bırakıldığında — ister yoksulluktan beli bükülmüş, isterse sırf var olmanın ağırlığından ruhu yorulmuş olsun — kürsüdeki şarlatanlar, onlara hayatın karmaşık sorularına karşı hap çözümler sunuyor.

Kürsüdeki şarlatanlar, bu yorgun yığınlara din değil, düşünmeme konforu satıyorlar. Düşünmenin, sorgulamanın ve sorumluluk almanın ağır yükünü onların omuzlarından alıyor ve yerine kör bir itaatin konforunu veriyorlar.

Bu şarlatanları dinleyenler, anlatılan absürt hikayelere değil, bu yalanların onlara sunduğu aidiyet hissine ve kendi içlerindeki korkuyu bastıracak sahte bir güvenlik duygusuna ve bunu sağlayacak otoriteye teslim oluyorlar.

Susuzluktan kırılan birinin, serap görüp zehirli bir suyu kana kana içmesi gibi bu çaresiz kitleler de kör bir itaatin konforuna sığınıyorlar. İşte şarlatanların tepe tepe kullandığı, bu cinnet kürsülerinin en büyük sermayesi olan bu gönüllü körlük ve itaatin konforu, aslında yobazlığın ta kendisidir.

Onları cezalandırmak veya dışlamak, sadece sahte peygamberlerin saflarını sıklaştırır. Yapılması gereken onları cezalandırmak değil, tutunmaya çalıştıkları inanç dalını zehirli sarmaşıklardan temizleyerek onlara aklın, ahlakın ve gerçek vicdanın sığınağını yeniden inşa etmektir.

*Bir önceki yazımız olan **Kibrin ve Çaresizliğin İttifakı: Yobazlık başlıklı yazımda da derinlemesine incelediğimiz gibi, yobazlık salt bir bilgisizlik hali değil, çaresiz kitlelerin belirsizlik korkusuyla otoriteye sığınması ile yozlaşmış aklın kibrinin kurduğu acımasız bir sosyo-politik ittifaktır. Bu kutsal panayır, tam da ***o yazıda* şifrelerini çözdüğümüz epistemolojik kapanmanın, aklın intiharının ve vicdanın çürümesinin üzerinde yükselmektedir.*

Ancak bu trajedinin faturasını sadece kürsüdeki şarlatanlara ve onlara alan açan iktidarlara kesmek, tablonun diğer yarısını, yani kendi cephemizdeki çöküşü görmezden gelmektir. İğneyi şarlatanlara batırırken, çuvaldızı aklı ve bilimi, dinin özünü, hakikatin onurunu temsil etmesi gereken kurumlara, alimlere, aydınlara batırmamak entelektüel bir namussuzluk olur.

Milyonlarca insanımız bu varoluşsal çaresizlik içinde kıvranırken, eğitim sistemimiz, modern hukuk, üniversiteler, sivil toplum ve sözde aydınlar neden bu kalabalıklara bir anlam, sarsılmaz bir aidiyet üretemiyor?

Çünkü onlar halkın bu ontolojik çığlığına fildişi kulelerinden, steril ve elitist bir kibirle bakmayı tercih ediyor. Kitlelerin manevi boşluğunu kendileri de yaşıyorlar ve anlam arayışını anlamak yerine, anlam krizine düşmüş, yoksulluk ve yalnızlık girdabında çırpınan yığınlara sürekli cahil yığınlar diyerek ötekileştiren, halkın sosyolojisinden kopuk nobran bir seçkincilikle meydanı tamamen şarlatanlara terk ediyorlar.

Ruhsuz bir rasyonalitenin veremediği sıcak kardeşlik, yardımlaşma ve aidiyet hissini, bu yığınlar gidip tarikatların zehirli ama şefkat taklidi yapan kucağında arıyor. Şarlatanların bu denli palazlanması sadece onların kurnazlığından değil.

Gerçek alimlerin, aydınların ve kurumların halka inememesinden, onların yaralarına dokunacak, onları varoluşsal olarak ikna edecek bir anlam dünyası sunamamasından kaynaklanıyor. Bir umut, bir sığınak ve bir dayanışma ağı sunamayan yapıların bu iflası, kitleleri karanlık panayırın kapısına adeta kendi elleriyle itiyor.

Kendi aydını ve kurumları tarafından anlaşılamayan, hor görülen yığınlar, kendini sömüren ama başını okşayan sahte otoritelere sığınıyor. Toplumun akılcı ve aydınlık kurumları, insanları bu kalabalıklara şifa olamadığı için, meydan bu zehirli sarmaşıklara kalıyor.

Bu kutsal panayırın ürettiği çürüme, sadece ekonomik bir sömürüden, zihinlerin felç edilmesinden ve aydınların bıraktığı boşluktan ibaret de değil. Bu hastalıklı düzenin en büyük, en sessiz ve bedelini en ağır ödeyen kurbanları kapalı kapılar ardında nefessiz bırakılan kadınlar ve çocuklardır.

Kürsülerden kustukları sözde dini fetvalarla kadını toplumsal hayattan silerek onu bir itaat nesnesine, bir kuluçka makinesine indirgeyen bu karanlık zihniyet, kendi mutlak ve eril tahakkümünü kadının yok oluşu üzerinden inşa ediyor.

Daha da kan dondurucu olanı, devletin denetiminden kaçırılan tarikat yurtlarında, merdiven altı sözde eğitim kurumlarında ve kapalı cemaat evlerinde yaşananlardır. Ensar Vakfı gibi yapıların karanlığında fiziksel ve psikolojik istismara uğrayan, gelecekleri çalınan yavrularımızdır.

Şarlatanların kurduğu bu düzen, aklı öldürdüğü kadar vicdanı da çürütmüştür. Kimin arka bahçesiyle iktidara geldiğini bilenler, bir kereden bir şey olmaz, çocuğun rızası vardı gibi akıl almaz, vicdan kaldırmaz savunmalarla toplumdaki bu travmaları derinleştirmişlerdir.

Piramidin gövdesini ise hezeyanların mantıksızlığının farkında olan ancak sessiz kalan meşhur ve mide bulandırıcı orta sınıf kurnazlığı, yani ticaret ehli ve tuzu kuru olan pragmatik burjuvazi ve aydın konforu oluşturur.

Onlar için tarikatlar, cemaatler birer inanç kapısı değildir. Hastaneler zinciri kuran, eğitim kurumlarını tekelleştiren, devletin en kritik ihalelerini alnı secdeye değiyor referansıyla cebine indiren devasa holdingleşmiş yapılardır.

Kürsüdeki Cübbeli, Konakçı vb muadillerinin saçmalıklarına inanacak kadar aklını yitirmemişlerdir belki ama, bu manzarada sadece kendi ticaretlerine, düzenlerine bakarlar.

Konforlu hayatları, kurdukları düzen ve sürdükleri rahatlık riske girmesin diye devranın aynı şekilde dönmesini isterler. Öyle ki, zekatlarını, yardımlarını bile inançtan değil, statükoya yaranmak ya da bu kirli ve karlı çarktaki yerlerini sağlama almak için bu tür yapılara akıtırlar. Bu kesimin söz konusu yapılara sağladığı finansal ve sosyal destek, Allah’ın rızasını aramak için değil, mevcut düzendeki ayrıcalıklarını korumaya yönelik konfor ve statüko sigortasıdır.

Onlar için inanç, toplumsal huzursuzluğu bastıran ve kendi konfor alanlarını garanti altına alan işlevsel bir araçtır. Bu pragmatizm, yaşadığımız çürümenin en sessiz ama en yıkıcı motorudur. İşte onlar, aç insan göremiyoruz, her yer tıklım tıklım alışveriş yapanlarla dolu, her yer araba dolu diyenlerdir.

Ve piramidin en tepesi… Gelelim asıl can alıcı noktaya… Zirvede ise Ontolojik Tahakküm ve ihanet şebekesi yer alır.

Sahneyi bizzat tasarlayanlar ve iktidarlarını bu uyuşturulmuşluk üzerine kuran ve sürdüren politik akıl. Bu akıl dışı tiyatronun asıl mimarları, bu figürlere alan açan, kaynak aktaran ve onları meşrulaştıran karar alıcılar.

Bu şarlatanlara, zırhlı arabalar, korumalar tayin edenler, camileri, kürsüleri, ekranları, meydanları, kaynakları bu zihniyete sonuna kadar açanlar, toplumu zehirlenmesine, yeni nesillerin dinden koşarak uzaklaşmasına izin veren, devasa bütçesine rağmen Diyanet gibi kurumları bu hurafeler karşısında sağır eden irade…

Dün devletin kılcal damarlarına ne istedilerse verdik diyerek FETÖ’yü yerleştiren, devleti bir cemaate taşere edip 15 Temmuz’un kanlı faturasını bu millete ödeten siyasi akıl, bugün hiçbir şeyden ders almamışçasına boşalan kadroları Menzil gibi yapılara, bürokrasiyi parselleyen irili ufaklı rant şebekelerine teslim etmekten zerre imtina etmiyor.

Sağlık Bakanlığı’ndan ihalelere kadar her alan, yeni şeyhlerin ve holdingleşmiş tarikatların paylaşım savaşına sahne oluyor.

Oysa inandıklarını iddia ettikleri Kur’an, Nisa Suresi 58. Ayet ile mülkün yegane sahibinin Allah olduğunu hatırlatarak devleti yönetenlere net ve sarsılmaz bir liyakat çizgisi çeker:

Şüphesiz Allah, emanetleri ehline (liyakat sahiplerine) vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder.

Bu ilahi buyruğa rağmen, liyakati çöpe atıp devleti cemaatlere pay eden bu anlayış, toplumun kendi eliyle müsaade ettiği liyakat kazasının varlığını sürdürmek için uygulanan bilinçli ve en düşük maliyetli bir kitle mühendisliğinden başka nedir ki?

Karşımıza çıkan her akıl almaz fotoğraf karesi, her cinnet sahnesi karşısında o meşhur, değişmez soruyu sormak zorundayız: Bu tablo kimin işine yarıyor?

Tarih boyunca otoriteyi elinde tutan güç odakları ve siyasi akıllar, toplumu yönetmenin en kolay yolunun kitleleri düşünemez, sorgulayamaz ve itaatkar hale getirmek olduğunu bilmişlerdir.

Gerçek bir din anlayışı, temiz bir inanç, adaleti, ahlakı, aklı, eşitliği ve itirazı emreder. Haksızlığa karşı durmayı, haksızlık karşısında susmamayı öğütler. Hiçbir yozlaşmış sistem, hiçbir otorite, aklını kullanan ve sorgulayan bir kitle istemez.

İşte bu yüzden, aklı uyuşturan, insanları sürekli cehennemle korkutup hurafelere hapseden, sürekli korku pompalayan, ritüellere hapsolmuş, sorgulamayı günah sayan bu hastalıklı din anlayışı, bu sapkın anlatı , kitleleri uyuşturmak için kusursuz bir afyondur ve statükonun devamı için bulunmaz bir nimettir.

İnsanların bu sapkınlıklara bakıp midesinin bulanması, yeni nesillerin dinden koşarak uzaklaşması bu derin hesapları yapanların umrunda bile değil.

Onların derdi Allah’ın rızası, dinin saf hakikati ve inancın saflığı değil, asla! İtaatkar, düşünmeyen ve kolay yönetilebilir zombiler yaratmaktan başka dertleri yok. Toplumun psikolojisi üzerinden kurulan bu tahakküm, inancın içini boşaltma pahasına sürdürülen karanlık bir iktidar oyundan başka bir şey değildir.

Elbette yaşadığımız bu felaketlerin mimarları, sandığımız kadar zeki de değiller. Bu şarlatanlara alan açan karar alıcıların bir çoğu da bu hezeyanlara, bu hastalıklı safsatalara gerçekten inanacak kadar entelektüel ve ahlaki bir çürümenin içindeler.

O yüzden bu toplumda inanç, iktidarın tahkim edilmesi için hiç düşünülmeden bozdurulan günlük bir çek haline geldi. Ha bin yıllık bir distopya tasarımı, ha günlük bir oy kaygısı… Ne farkeder ki, sonuç değişmiyor. Gerçek dinin emrettiği akıl, ahlak ve adalet sürgün ediliyor.

Yarınlarımız kül oluyor. Bu şarlatanlara kürsü verenler, toplumun aklıyla alay edenlerin sırtını sıvazlayanlar, aslında toplumun temeline bir dinamit koyduklarını göremiyorlar. Bu distopik tasarımın maliyeti, sadece bugünün entelektüel çoraklığı değil, yarının toplumsal çöküşüdür.

Bu karanlık tablonun sonunda bizi neyin beklediğini öngörmek için kehanete ve felaket senaryolarına ihtiyacımız yok. Tarihin ve sosyolojinin acımasız yasalarına bakmamız yeterlidir.

Tarih, inancın bir tahakküm ve ticaret aracına dönüştürüldüğü toplumların nasıl içten içe çürüdüğünün devasa bir aynasıdır. Orta Çağ Avrupa’sının endüljans ticareti, Avrupa’yı kan gölüne çeviren Kilise hegemonyası ve Osmanlı’nın rasathaneleri yıkan bağnazlığı, bu araçsallaştırmanın nasıl kıyametler kopardığının laboratuvarıdır.

Orta Çağ’da aklı ve İncil’in sorgulanmasını yasaklayan, endüljans (cennetten toprak) satarak inancı bir rant ve mutlak baskı aygıtına çeviren kilise, kitleleri uyuşturmayı başarmıştı. Ancak bu baskı, aklın patlamasıyla (Rönesans/Reform) sonuçlandığında, Avrupa kendini 30 Yıl Savaşları’nın dehşeti içinde buldu. Kutsalın istismarı, inancın bizzat kendisine karşı en büyük nefreti doğurmuş, kanlı din savaşlarına, milyonların ölümüne ve derin bir toplumsal kırılmaya sürüklemişti.

Kutsalın istismarı, her zaman kendi celladını yaratır. Kendi coğrafyamızda da düşünmenin ibadet sayıldığı, gökyüzünün incelendiği çağlardan rasathanelerin topa tutulduğu bir bağnazlığa savrulduğumuzda, faturayı yüzyıllar süren bir çöküşle tüm toplum ödedi.

Gelin yakından bakalım! Dönemin en ileri bilim merkezlerinden biri olan İstanbul’daki Takiyüddin Rasathanesi, Meleklerin etek altına bakılıyor, bu yüzden veba salgını çıktı diyen yozlaşmış ulema takımının fetvasıyla ve devlet aklının buna boyun eğmesiyle denizden topa tutularak yıkılmıştı.

Yıkılan bir bina değildi. Toplumu konsolide etmek için aklın, bilimin ve düşünmenin yasadışı ilan edilmesiydi. Faturası, matbaanın geç gelmesi ve imparatorluğun yüzyıllar süren acı verici çöküşü olmuştu.

Bugün yaşadığımız bu cinnetin sosyolojik faturası da geçmişten farklı olmayacaktır. Kurucu sosyologlardan İbn Haldun’un eşsiz tespitiyle teorize ettiği toplumu ayakta tutan asabiyet (bir arada yaşama ve dayanışma ruhu), adalet ve ahlak çürüdüğünde dağılır.

Din, ahlakın ve adaletin teminatı olmaktan çıkıp bir zümrenin konfor alanını koruma kalkanına dönüştüğünde, anomi (kuralsızlık ve hiçlik) dediğimiz bugün her alanda yaşadığımız bu korkunç toplumsal boşluk başlar.

Yeni nesiller, kutsalın bu denli pervasızca ayaklar altına alındığı, şarlatanların baş tacı edildiği bir iklimde sadece bu figürleri değil, onların temsil ettiğini iddia ettiği inancın bizzat kendisini de reddediyorlar. Bilişsel uyumsuzluğun, kognitif çelişkinin yarattığı bu devasa tahribat, toplumu hızla nihilizmin (hiççiliğin) kucağına itiyor.

İşte bu yüzden, inancın içini boşaltarak onu bir kontrol mekanizmasına çeviren bu zihniyet, bugün kitleleri uyuşturmayı başarıp iktidarını koruyabilir. Ancak sosyolojik yasalar ve tarihsel tekerrür bize çok net bağırıyor: Günün sonunda geriye ne saygı duyulacak bir inanç sistemi, ne ahlaki pusulasını koruyabilmiş inançlı bir toplum, ne de onalrın iktidarlarını ve bizi bir arada tutacak asgari müşterek irademiz kalacak.

Hayır! Geldiğimiz nokta teolojik bir tartışmanın ötesindedir. Bu bir inanç meselesi olmaktan çıkmış, toplumsal bir halk sağlığı, bir varoluş, bir güvenlik meselesine dönüşmüştür.

Kürsülerden yayılan hezeyanların kabul görmesinin kökeninde, Özgürlükten Kaçış sendromu yatar. Aklı kullanmak ve karar almak, yorgun yığınlar için ağır bir yüktür.

Kürsüdeki şarlatanlar, din değil, düşünmeme konforu satarlar. Bu, yüzyıllar önce tanımlanan gönüllü kulluktur. Yozlaşmış kalabalıklar varoluşsal korkularını dindirmek için zalimi kendi elleriyle yaratır ve ona sığınırlar.

İktidarların ve güç odaklarının kutsalı bu şekilde panayırlaştırması, sıradan bir siyasi taktik değildir. Toplumun Bilişsel Bağışıklık Sistemini kasıtlı olarak yok etme operasyonudur.

Bir insan, yalan veya mantıksız bir söz duyduğunda aklıyla bunu reddeder. Bu, insanın bağışıklık sistemidir. Ancak o yalan, din, kutsal ve ilahi irade ambalajıyla sunulduğunda, kişi itiraz ederse dinden çıkacağı korkusuyla aklını felç eder.

Halbuki Allah, kitlelerin önüne atılan her söze, her habere şüpheyle yaklaşmamızı emreder. Hucurat Suresi 6. Ayet Ey iman edenler! Eğer bir fasık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın… diyerek körü körüne itaati değil, analitik şüpheyi farz kılar.

Bilişsel bağışıklığı (sorgulama yeteneği) kutsal silahıyla çökertilmiş bir toplum, artık her türlü ekonomik sömürüye, adaletsizliğe, yabancı manipülasyonuna ve diktaya açık, savunmasız bir organizmaya dönüşür. Bu bir inanç inşası değil, itaatkar zombiler yaratma projesidir.

Cinnetin kürsülerinden yayılan bu bilişsel ve ahlaki yıkımı durduracak olan şey örgütlü ve rasyonel bir itiraz ahlakıdır. Kutsalın şarlatanlar tarafından rehin alınmasına göz yummak, inancımızın ve insan olmamızın onuruna ihanettir.

Bu karanlık panayırı dağıtacak yegane güç, ünvanımız, konumumuz ne olursa olsun, kim olursak olalım, hangi koşullarda olursak olalım yozlaşmaya karşı, rasyonel ve ahlaki bir zeminde, sarsılmaz bir akılla, eğilmez bir vicdanla Hayır, hakikat bu değil! diyebilme cesaretimizdir.

Peki, bu cesaret pratiğe nasıl dökeceğiz? Toplumun felç edilmiş bilişsel bağışıklık sistemini nasıl yeniden ayağa kaldırabiliriz?

Uyanış, insanın kendi aklının ve vicdanının egemenliğini geri almasıyla başlar. Kutsalı reddetmek değildir bu, kutsalı onu istismar edenlerin tekelinden kurtarmaktır.

Benim inancım aklımı iptal etmemi, haksızlığa susmamı ve bir şarlatanın hezeyanlarına biat etmemi emredemez. Gerçek inanç, adaletin ve ahlakın teminatıdır, bir zümrenin konfor alanının bekçisi değil. Kur’an’ın bizden istediği duruş, Hud Suresi 112. Ayet’teki Emrolunduğun gibi dosdoğru ol nidasıdır. Bireysel çıkarımız, mahallemiz veya cemaatimiz aleyhine bile olsa Nisa Suresi 135. Ayet’te emredildiği gibi adaleti titizlikle ayakta tutan şahitler olmaktır. Aklımı, irademi ve vicdanımı hiçbir otoriteye devretmiyorum.

Bu sarsılmaz duruş, piramidin en altındaki Varoluşsal Çaresizlik tabanını çatlatacak ilk ve en önemli çekiç darbesidir.

Kutsalın aracılarını aradan çıkarıp ruhbanlığı reddetmeliyiz. İslam inancının özünde ruhban sınıfı, kutsal aracılar ve cennet komisyoncuları yoktur. İnsanlara, yaradan ile aralarına giren, aklı aşağılayan ve kendilerini hakikatin temsilcisi ilan eden bu şarlatanlara ihtiyaçları olmadığını anlatmalıyız. İnanç, kendi aklımızı ve vicdanımızı kullanarak, Allah ile kurduğumuz dolaysız bir bağdır. Bu bağın rehberi sadece ve yalnızca Allah’ın kitabı ve resulüdür.

Korku teolojisi yerine dinimizin özü olan ahlak ontolojisini inşa etmeliyiz. Toplumumuzu uyuşturan en büyük silah, sürekli pompalanan cehennem, günah ve korku edebiyatıdır. Bu zehirli anlatının yerine adaleti, liyakati, dürüstlüğü, kul hakkını ve evrensel ahlakı merkeze alan, akılcı bir din inancını yerleştirmeliyiz. Ritüellere hapsolmuş bir şekilcilikten, ahlakı üreten bir öze dönmeliyiz.

Bu şarlatanların ve beslendikleri yapıların finansal ve sosyal oksijenimi kesmeliyiz. Ticaret katmanını çökertmeliyiz. Piramidin orta katmanını oluşturan statüko sigortacılarının bu yapılara akıttığı kaynakları aydınlatmalıyız. Gerçek yardım ve dayanışma, karanlık vakıflara, yoz cemaatlere ve şarlatanlara değil, bilime, eğitime, yoksullukla mücadeleye ve aklı hür nesiller yetiştiren kurumlara yapılmalıdır. Bu yoz yapıların finansal damarları kesildiğinde, kutsal panayırın ışıkları kendiliğinden sönecektir.

Belirsizlik ile barışmayı öğretmeliyiz. Kalabalıkların bu şarlatanlara sığınmasının ana nedeni, hayatın zorluklarına karşı hap çözüm aramalarıdır. Topluma, dinin hakikati ve bilim aracılığıyla hayatın belirsizlikleriyle yüzleşme ve bu yükü akılla taşıma cesaretini vermeliyiz. Sorgulamanın bir günah değil, insanın en yüce yeteneği olduğunu ve bizzat Allah’ın Akledin şeklinde buyurduğunu öğretmeliyiz.

Zira Yunus Suresi 100. Ayet, bu kutsal panayırın tüm maskelerini düşüren nihai ilahi hükmü verir:

Allah, aklını kullanmayanların üzerine iğrenç bir pislik (azap) yağdırır.

Aklın, ahlakın ve vicdanın sürgün edildiği hiçbir toprakta, ne adalet yeşerir ne de gerçek inanç boy verir. Sadece itaatkar yığınlar ve onların çürümesi kalır. Ya bu şarlatanların inşa ettiği cinnet kürsülerini aklın ve adaletin ışığıyla yıkacağız, ya da bu kutsal panayırının enkazı altında bütün bir medeniyet tasavvurumuzu yitireceğiz.