İnsanlar zorlanmayı kendileri seçiyor ve şikayet ediyor

Son günlerde yoğun derecece bıktım. Ama bu bıkkınlık bu sefer çalışmaktan, çabalamaktan, redlerden bilmem nelerden değil; insanlardan bıktım.

İlk olarak neden devamlı hadsizlik yapıyor bu insanlar diye sorguluyordum. Geçen haftanın, hatta birçok haftanın konusu buydu hatırlarsan. Bir şeyleri başardığımı görmek istemelerinden çok başaramadığımın haberini bekliyorlar benden. Fakat benden çok şey başarmışlar da aksine destekliyor ve nasıl konuşmaları gerektiğine de dikkat ediyorlardı. Bu iki kesimi birbirinden ayıran neydi?

Bugün mesela bir arkadaşımı gördüm, hikaye paylaşmış. Onca aktifliğe rağmen 3.93 ortalama yapmış. Hemen kafamda bir düşünce belirdi;

Kesin dersi azdır.

Kesin dersleri kolaydır.

Bilmem ne bilmem ne.

Sonra durdum ve dedim ki yaptığım işlere dair de insanlar böyle düşünüyor. En kolay okulun en kolay bölümüne gidiyormuşum yapamamak için salak olmam lazımmışçasına bir tavırda konuşuyorlar benimle derslerin zorluğundan bahsederken. Ancak arka planda bireysel disiplin kısmı, geçmek için değil öğrenmek için çalışma kısmı, yanında birçok işi de götürme kısmını yalnızca ben biliyorum.

Yani kimsenin işi kafamızda kurduğumuz ve sandığımız kadar kolay deği, aksine fedakarlıklar gerektirecek kadar zor konu ne olursa olsun.

Hemen geri döndüm. Bu düşünce benim sadece zihnimde kaldı, bir önceki cümledeki sonuca vardım ve ders çalışmaya gittim. Bana neden çoğunluk devamlı aynı sözlerle aynı tavırlarla aynı şekilde konuşuyorlardı?

Çünkü onların bir eylem aldığı yok. Hiçbir konuda. Başkalarının eylemleri üzerinden bireysel tatminiyetlerini sürdürmeye çalışıyorlar sadece. Bu sebeple başkasının halinden başka düşünecek bir olayları yok, onları bekleyen bir hedef yok, üstelik bundan memnun da değiller, fazlasını istiyorlar ancak adım atamıyorlar. Sebebi ne olursa olsun adım atamıyorlar ve herkesin bunu yapamıyor oluşu kendilerini rahat hissettiriyor.

Yanılıyor muyum sence?

Bir insan başka türlü neden başkasının sürecini devamlı soruşturup “hah, yapamadın işte, pes et ve x işini yap" demeye yer arar?

Buna ek olarak derdini çözecek kişi dışında herkesle konuşan insanlar… Anlamıyorum. Bir tek benim kafamda mı var sorun çözücülük? Konuşamıyor musun? İletişime mi kapalı, neden, sana mı özel herkese mi, kendilerindeki bir sorun mu sendeki mi, eksiğin mi var, utanıyor musun, neden böyle eksiklik hissediyorsun, nasıl tamamlayabilirsin… Gibi gibi sorular ve süreçler bir tek benim aklımdan geçiyor olamaz ya. Çözsenize şu işleri. Gerekirse kişiyi sileceksin gerekirse silmemek için kendi egonu ezip geçeceksin hangisinin doğru olduğuna karar vermek için yüzlerce kişiye akıl danışmaya, sorunu tekrar tekrar konuşmaya gerek yok ki kafanı kullanıp düşüneceksin sadece. Üstelik senin sorununa senden başkası aynı çapta da bakamaz mümkün de değil tüm içeriğe yalnızca sen sahipsin ve bu verileri kullanıp bir karara varabilirsin. Hataa bile olsa senin kararın olmuş olacak oradan buradan yamalanmış bir fikir değil ve devam edeceksin yaşamaya çünkü hayat o hatayla sonlanmayacak. Hayat seni ve dertlerini sandığın kadar umursamıyor ve onu asıl güzel kılan bu. Senli ve sensiz de devam edebiliyor olması. Yalnızca beynimizi kullanıp yaşamamız gerekirken ne bu gereksiz acı, sürünme ve korku hali üstelik de aynı seviyede olduğu insanlara karşı? Hayatın üzerinde büyük etkiye sahip bir insandan bahsediyor olsaydık belki bir nebze anlaşılırdı temkinli olmak ama o bile elenebilir çünkü tüm ilişkiler karşılıklıdır tek başına sürdürülemez, sürdürmeye uğraşan veya karşı tarafta bitmeyeceğine güvenen biri de önünde sonunda patlar. Ne bu herkeste kendini vazgeçilmez sanma hali tavırları falan? Astım kestim triplerinde ergenliğin üzerine en az 10 sene koymuş insan mi olur bu insanların hepsi mi zihinsel engelli?

Kendilerine gelmeliler çünkü için kusmaya başladı yakında dışım da kusacak.

Bıktım onun bunun çözülmeyen çözülmeye de uğraşılmayan dertlerinin konuşulduğu ortamlarda bulunmaktan. Yüzleş, yüzleşmeyeceksen at içine ve o şekilde öl git mesela. İkiside yok devamlı şikayet şikayet üzüntü kahır şikayet.

Kanım çekiliyor yahu kendi işlerime odaklanamıyorum.

Daha almam gereken yüksek puanlar, kabul almam gereken okullar, tamamlamam gereken araştırmalar var.

Rabbime emanetim diyecek başka bir şey yok. Yolumu ve zihnimi açık etsin bana yardım etsin, varlığını hep hissettirsin.

Bir hafta daha geçti.