Gittim

Gittim

Bir zamanlar çok sevdiğin insanı artık sevmemeye uğraşmak… Değişim.

Bir zamanlar kıyamadığın, seni mutlu eden, gözleri seni görünce parlayan insanın artık senden soğuması, kaçması, bahaneler üretmesi ve sana boşluğa bakar gibi anlamsız bakması… Seninle vakit geçirmek, konuşmak istememesi. Başka insanları tercih etmesi. Mesajlarına veya önem verdiğin şeylere bir robot otomatikliğinde kısa, duygusuz ve rastgele cevaplar vermesi…

Sen güzel anlar biriktiririz diye düşündükçe, kaliteli zaman geçirmek için uğraştıkça, onun tam tersi umursamaması, senin gidecek olmanı kale bile almaması… İki günlük tanıdıklarının bile sana destek olup yardımcı olduğu yerde, hatta üzüldüğü endişe ettiği yerde o “en yakınım, kardeşim” sandığın insanın, imkanı olmasına rağmen parmağını bile kıpırdatmaması ve seni kaybedecek olmayı hiç kale almaması. Hep bir yalan, hep bir yoğunluk, hep başka önceliklerle sana günden güne daha da duvarlar örmesi…

“Düzelecek,” diye bekledin. Hep iyiyi düşünmeye çalıştın, eskiye tutunmak istedin. Ama o her defasında seni daha da değersizleştirdi. Sevgini ve sabrını suistimal etti.

O kadar ki, sonunda özsaygına ve özsevgine saldırmaya başladı onunla her anın.

Ve artık onu tutmanın, kendini bırakmak olduğunu gördün.

Bir seçim yapman gerekiyordu. Kendini seçtin. Çünkü bu hayatta başından sonuna kadar seninle olacak tek kişi sensin. O sadece bir eşlikçiydi. Kendini seçtiğin için güçlü ve gururlu hissettin. Doğruyu yapmanın verdiği huzuru yaşadın. Ama bir yandan da onun o eski, sana iyi gelen halini ve güzel anılarınızı aklından atamadan özleyip durdun, beynin başa sarıp sarıp oynattı ve engel olamadın. Onun yokluğunun üşütmesi ve içini acıtması da cabası tabii ama artık yanında da konuşurken de o soğukluk geçmiyordu zaten dönüşü olmayan bir yola girmişti çoktan ilişkiniz… Ama zaten uzun zamandır vardı bu özlem. Fiziksel olarak yan yanayken bile, çünkü o artık eski o değildi, bedeni kilometrelerce uzaktaydı ve ulaşamıyordun ona.

Ne anlamaya çalışıyordu, ne çabalıyordu. Sanki birisi ruhunu çalmış, geriye sadece boş bir et parçası bırakmıştı. Ama bazen, arada bir, bir şeyler hatırlatıyordu sana tanıdık hareketleri veya lafları. Küçük bir bakış, bir kelime, bir hareket…

O zaman, “Belki hâlâ bir şans vardır,” diyordun. Kalbi yine atar mı? Belki kurtarırız bu durumu?

Haftalarca bekledin. Yoğun bakımdaydı o ve sen ilişkinizin başında bekledin yaşar mı, kurtarabilir miyim diye…

Üzüldün, yas tuttun, ümit ettin. Ama bir yandan da alıştın. Onun her özensizliği, her kırışı, aslında sana yardımcı oldu bırakıp gitmen için defalarca uyardı.

Bam diye bir ölüm olmadı, ama yine de zor oldu kendini alıştırmak ve kabul etmek bu durumu. Aslında üzüntün, kendinin haklı çıkmak istememesine olan korkun ve iç savaşındı…

Ve biliyorum, yine de özleyeceksin. Yine de ağlayacaksın. Ama alışacaksın.

Ve en sonunda… İçimde öyle güzelsin ki, daha fazla yanında kalıp onu, şuanki seninle kirletmek ve senden nefret etmek istemediğimden daha da uzatmadan gittim. Hoşçakal.

Şimdi çatı katında inziva vakti

Nerede aranacak haklının hakkı?

Dinlemeliydim vaktinde aklı

Seni unutmaya çalışmak da varmış

Maalesef

Bana bıraktıklarınla teselli avında

Demek ki elleri boş dönmek de varmış

Bu günleri görmek de varmış

Ve zaman geçtikten sonra şuan bakınca… Artık içimde ona en ufak bir özlem ve sevgi kalmamış. Zaman gerçekten gözümüze indirdiği perdeyi tamamen almasını da biliyor(iyi ki) çünkü bazı insanları sevmek ve iyi olduğuna inanmak aslında bizi tehlike ve acıya inanılmaz hedef getiren bir zaaf gibi. Hiç hak etmeyen birine güvenmek ve kalbini açmak…

Photo by Hülya Ermiş Belek on Unsplash