YARIM İNSANLAR VE CÜMLELERİM

Herkesin ne kadar çok anlatacak hikayesi, fikri var. Bir tavsiyesi, anısı. Oysa ben diğer yanda cümlelerimin yarısındayım hep. Tonlarca şeylerin ‘şeyler’ diyorum çünkü hayatı bir algı olarak elime aldığımda bile lafım yok. O tanlarca şeyin altında eziliyormuş gibi hissediyorum. Bir noktada ne kadar aynı olsak da hepsiyle diğer noktada o kadar dağılıyoruz. Aynı yollardan yürüyen dağınık insanlarız. Birbirimizi görüyor ama duymuyoruz. Kendimize o kadar odaklanmışız ki kendi sesimizin üzerine çıkamıyor hiç kimse. Görmekse bakmaktan ibaret, karşıdakinin gerçekliğini tüm çıplaklığıyla bir bütün olarak göremiyoruz. Bakıyoruz. Kendi sesin de kaybolmaktan öteye geçmiyor benlik çırpınışlarımız. İşte hepsi bu anda bir başkasına, başka benliğe ne verebilirim düşüncesinde oluyor galiba, ne anlatabilir ne söyleyebilirim, kendimi ne kadar ifade edebilirim, ne kadar görülebilir olurum bir başka benlikte. O çabaya hep hayran kalmışımdır çünkü benim düşüncelerim hep yarım, cümlelerim tam değil, paragraflarım yok, hatta belki kırmızı çizgilerim bile yok. Hayran kaldığım o görülme çabasıyla duyulma ihtiyacıyla yapılan konuşmalar ama içten içe de karşıdaki benlikten hiçbir şey almadan ve algılamadan sadece bir şey vermek yine de kendi sesinde ilerlemek bu da bana çok basit geliyor. Benim ne hikayem var ne de tamamlanmış cümlelerim veya bazı tavsiyelerim, kendime yetip yetmediğim için de değil sadece benim düşüncelerim benden hızlı ilerliyor, genellikle o yüzden yarım hep ya da tamamlanmamış. Birisi de bana bir hikaye ya da tavsiye verdiğinde anladığım ilk şey kendi kendine verdiği tavsiye oluyor çünkü ne beni biliyor ne de beni görüyor. Bizler birazda bencil insanlarız kendi yollarında yürüyen kendinin esiri olan insanlar arada bir gelen görülme isteği bir başkasına tavsiye vermekte çakışıyor olabilir. Belki de en çok başkasına tavsiye verirken dinlemeli insan kendini, verdiği tavsiye kendi benliğinedir büyük ihtimalle. Çünkü bizler birazda bencil insanlarız kendi yollarımızda yürür ve kendi esirimiz oluruz her şeyin hiçlik uğruna olacağını bilsek bile bizler birazda yarım insanlarız.