Kahire Büyüsüne Tutulmak #1

Kahire Büyüsüne Tutulmak #1

Neresinden Bakalım Şu Kahire’ye?

[embed]

Yolculuk hâli için bir bilge bir de çocuk olmak yeterdi: Kahire bilge olarak yetti ve ben de o bana yetsin diye sekiz günlük "şikayetperver" biraz da "hayran" muzır çocuğu oluverdim onun, o kadar. Sonsuzluktu, her ânından başka bir âna açılan hafızanın farklı farklı motiflerine bulanmış uçsuz bucaksız bambaşka kapılarından girebilirdiniz. Bir gündü, tüm kadim nefesini tek bir sokak anına zerk etmek için manzaranızda tüm koşullar hazırdı. Böyle böyle bir gününden girdik, sonsuz kapılarından çıkıverdik işte.

Ve elbette, Kahire'nin muzır çocuğu olmam için yeterli yorgun "hafızam" içimde döneniyordu bir yandan. Modernleşirken birbirimizi yansıladığımız Mısır halkı için kendimizden yola çıkıp sonu tamamlanmayan cümleler kuruyordu durmadan zihnim: Bu Tahrir Meydanı'na sığan teklifler şimdi mağlub, el pençe durmak zorunda mıydı? Ve bildiğim bir şey vardı: Arapça sempozyumu için araştırdığım "Arap Baharı ve akabinde devrim sonrası İhvan indirilmişken onun kalan bakiyeleri Türkiye'de neler yapmıştı?" Maalesef zamanında hakkında çok az haber bulabildiğim bu konuda öğrendiğim birkaç bilgi de can yakıcıydı; istenmiyorlardı ve devran değişmişti. Tüm bunlar biz yaşarken oldu da biz bu hafızayla ne yapacağımızı biliyor muyduk? Size soruyorum eyy Kahire diyecek kadar cüretkar olamazdım orada tabi:) (bkz, Recep Şentürk, Türkiye ve Mısır Örneği- Modernleşme)

Bu hassas sorgulamalar içimde dâim, bakışlarım "Sonsuzluk ve Bir Gün" filminin bu otobüs yolculuğu sahnesindeki dedeyle-çocuğun insanları seyretmeleri gibi Kahire otobüsüne inip çıkanlara yöneliyordu durmadan: sonrası bu bakışların gittiği yer: güldüğüm, kızdığım, poz kestiğim, fotoğrafladığım rengarenk şahitlikler: büyü tutulması diyelim biz ona.

Kahire yolunda giden otobüsümüzde meğer biz "bir mağlup devrimciyi", "aşıkları" ve en çok da "sokak müzisyenlerini" ağırlamışız: (sanki Sonsuzluk ve Bir Gün içindeymişiz) yavaş yavaş işte böyle tutulmuşuz "kızıl" sokaklarına,

dönüp dönüp bir daha bakmışız

…