Goedkeuring in Nette Kleding

Over blijven, aanpassen en wat je ongemerkt verliest

Ik dacht altijd dat ik onafhankelijk was. Dat ik mijn eigen keuzes maakte. Dat meningen van anderen hooguit ruis waren.

Dat geloof hield stand zolang niemand keek.

Ik merk hoe vaak ik mijn telefoon oppak zonder iets te zoeken. Alsof er iets kan verschijnen dat bevestigt dat ik nog niet ben afgeschreven.

Niet omdat ik nieuws verwacht. Niet omdat iemand mij nodig heeft. Maar omdat ik wil weten of ik nog besta in de ogen van iemand anders.

Goedkeuring voelt niet als verlangen. Het voelt als onderhoud.

Ik zie het aan de zinnen die ik herschrijf voordat iemand ze leest. Aan de toon die ik afrond. Aan de grap die ik toevoeg zodat niemand denkt dat ik mezelf te serieus neem.

Ik noem het rekening houden met anderen. Maar dat is een leugen die ik al lang geloof.

Het is aftasten. Scannen. Vooraf knippen wat mogelijk zou kunnen schuren.

De behoefte aan goedkeuring is geen ijdelheid. Het is een overlevingsmechanisme dat nooit is uitgezet.

Ooit was afwijzing gevaar. Niet pijnlijk, maar fataal.

Uit de groep vallen betekende kou. Honger. Geen bescherming.

De Romeinen wisten dat. Existimatio noemden ze het: je reputatie, je bestaansrecht in de ogen van anderen.

Wie zijn existimatio verloor, verloor niet alleen status, maar veiligheid.

Filosofen die vrijheid predikten zorgden ondertussen dat hun namen circuleerden. Hun brieven gelezen werden. Hun ideeën goed vielen.

Zelfs wie zei dat innerlijke onafhankelijkheid het hoogste goed was, wilde gezien worden terwijl hij dat zei.

Niemand spreekt in het luchtledige. En niemand leeft daar.

Ik betrap mezelf erop dat ik het ongemak van stilte erger vind dan het ongemak van mezelf zijn.

Dat ik liever iets zeg dat blijft hangen dan iets dat waar is.

Goedkeuring is verslavend omdat ze rust belooft. Kort. Tijdelijk. Net genoeg om door te gaan.

Een knikje. Een “ja, precies”. Een teken dat ik niet hoef te verklaren waarom ik hier ben.

Maar die rust is geleend. En elke lening heeft voorwaarden.

Blijf begrijpelijk. Blijf sympathiek. Blijf leesbaar. Word niet lastig. Word niet te scherp. Word niet te veel.

Wie goedkeuring nastreeft, leert vroeg om zichzelf op te delen.

Een versie die naar buiten mag. En een versie die stil blijft om de rest niet te verstoren.

Ik zie het bij anderen en herken het te goed.

Na een scherpe opmerking komt de lach. Na een grens de uitleg. Na eerlijkheid de geruststelling.

Niet omdat we twijfelen aan wat we zeiden, maar omdat we willen weten of we nog mogen blijven.

Goedkeuring gaat niet over gelijk krijgen. Het gaat over niet verdwijnen.

Over blijven in gesprekken. Blijven in relaties. Blijven in beeld zonder dat iemand hoeft te zeggen dat je te veel bent.

En hoe harder je werkt om te blijven, hoe minder ruimte er overblijft om werkelijk te verschijnen.

Er is iemand met wie ik ooit sprak zonder zinnen af te ronden. Ik hoefde niets uit te leggen. Ik hoefde niet grappig te zijn. Ik hoefde niet te landen.

We raakten elkaar kwijt zonder ruzie. Zonder slotzin. Ik merkte het pas toen ik mezelf hoorde praten en nergens meer stopte.

Ik dacht lang dat ik zocht naar bevestiging. Maar dat is niet waar.

Ik zocht toestemming om te bestaan zonder dat ik daarvoor hoefde te vechten.

Misschien is dat de kern van de obsessie: niet de wens om geliefd te zijn, maar de angst dat niemand het merkt als je ophoudt met aanpassen.

De paradox is wreed. Hoe beter je leert wat goed valt, hoe minder iemand jou nog ontmoet.

Men ziet een afgeronde versie. Een veilige toon. Een verhaal dat niemand verstoort.

En ergens onderweg raak je kwijt of iemand jou zou kiezen als je niets zou inleveren.

Ik ben niet bang voor afwijzing. Ik ben bang voor het moment dat ik besef dat ik mezelf al heb verlaten voordat iemand anders dat hoefde te doen.

Goedkeuring is geen bewijs van waarde. Het is hooguit een echo.

En echo’s antwoorden niet wanneer je eindelijk stopt met roepen.

Ik weet alleen niet of ik nog weet hoe stilte klinkt zonder publiek.

English Edition Want to read the original English version? 👉 *Approval in Polite Clothing*

because letting go might cost you your place —

stay.

You’ll feel understood here.

If you’d like to read more Quiet Tragedies each month — and support my writing in the gentlest possible way — you can become a Medium member through my referral link:

👉 *The Quiet Tragedies*

It costs about the same as one or two cups of coffee a month, and it helps me keep writing the pieces that don’t ask for approval before they exist.